Codes, keuzes en maakbaarheid. peterspagina

Het weblog verhuist!

2007-06-12T23:15:00.000+02:00

De dagen op deze webplek zijn geteld. Dit weblog gaat op een andere plaats verder. Ik heb veel plezier van Blogger (blogspot) gehad, maar ga op eigen benen staan met een geheel vernieuwd weblog. Dit is dus het laatste artikeltje op deze plaats. Dit weblog blijft wel bestaan zodat je nog eens in het archief kan neuzen. Op het nieuwe weblog staat een link naar het oude materiaal.

Het nieuwe weblog heeft een heel andere vormgeving en is makkelijker in gebruik voor de lezers (o.a. een handiger reageer-mogelijkheid).

Verhuizen jullie mee? Ga nu dan naar

http://www.peterspagina.nl/

En natuurlijk heb je op jouw pc al lang een link naar dit weblog staan. Vergeet dan niet de url (het htttp-adres) te veranderen.

Dag 490 Er gaat wat veranderen.

2007-06-12T12:22:00.000+02:00

Achter de schermen wordt druk gewerkt aan een nieuw weblog. Codes ,keuzes en maakbaarheid blijft betsaan, maar trekt een nieuw jasje aan. Als alles goed gaat is het morgen zover. Houdt de mededelingen hier goed in de gaten. Morgen vertel ik u meer.
Het betekent wel dat de bvijdrage van vandaag de laatste is in deze omgeving. Lees hieronder verder.

De rechtsstaat in commissie bijeen.

2007-06-12T11:29:00.000+02:00

(g.l.t. 3 min.; links: 5 min.)

Terwijl de helft van Nederland dagelijks naar het werk gaat, is de andere helft in commissie bijeen. Da's maar goed ook, want het is vooor een gemiddelde minister ondoenlijk het hele beleid zelf te bedenken. Nu hebben ministers daar wel ambtenaren voor, maar de komende jaren zullen ze heel wat ambtenaren naar huis moeten sturen, dus wie helpen dan de ministers plannen te bedenken? Juist, de commissies.

De allernieuwste commissie moet uitvogelen hoe de burger meer kennis krijgt van de kernwaarden van onze rechtsstaat. Minister Hirsch Ballin (Justitie) heeft gisteren deze commissie aan het werk gezet en 1 december moet de club met adviezen en voorstellen komen. De commissie bestaat uit 8 niet zo heel erg bekende BN'ers, 4 min of meer bekende publieke figuren en 1 beste wel bekende BN'er. En dat is dan de enige zonder wetenschappelijke titel of vooraanstaande functie bij maatschappelijk relevant geachte organisaties. Richard Krajicek is dus een beetje vreemde eend in de bijt. In het Algmeen Dagblad geeft hij dan ook ruiterlijk toe dat hij met zijn inbreng er een slag naar zal slaan. Daar heeft-ie tenslotte het meest verstand van.

Hirsch Ballin maakt het zichzelf ondertussen niet makkelijk. Zijn departement kent nu dus 37 commissies en dat gaat hem dus niet alleen een hoop koffie met koekjes kosten, maar ook een partij leeswerk. Dat de man houdt geen tijd meer over voor een goed boek, laat staan voor een aardig weblogje.

We wensen de commissie veel succes want de kernwaarden van de rechtsstaat staan aardig onder druk. Niet op de laatste plaats natuurlijk door toedoen van de regering zelf, die als deelnemer in 'de oorlog tegen het terrorisme' bereid is wat gaten te schieten in de privacybescherming. De commissie moet uitzoeken hoe aan het volk valt uit te leggen hoe en waarom onze rechtsstaat werkt zoals die nu werkt. Met andere woorden: Wie zich beperkt voelt op het gebied van de grondwettelijke vrijheid van meningsuiting, krijgt straks van de regering te horen waarom er grenzens aan die vrijheid zijn en kan tevreden naar huis.

Ondanks Postbus 51-campagnes, voorlichtingswebsites van Justitie en Openbaar Ministerie is het publiek niet genoeg bekend met de werking van onze rechtsstaat. De commissie moet dus andere middelen verzinnen. Ik doe graag wat suggesties:

- Eenmaal per jaar op televisie de Nationale Kennis van de Rechtsstaat-kwis, volgens het concept van het nationaal Dictee en de Grote Geschiedenis Quiz.

- Wie heeft de Rechtsstaat X-factor? Een seizoen lang worden aankomende advocaten, rechters in spé en crimineeltjes in wording gevolgd. Welke idool weet de rechtsstaat het meest naar zijn/haar hand weet te zetten?

- Huur BNN in. In een spraakmakende uitzending laat men een willekeurige burger kiezen welke rechtsorganen vervangen gaan worden. De kandidaat kan kiezen uit alternatieven als juryrechtsspraak, censuurwetgeving of een dictatuur naar keuze.

Tot slot de lezersvraag: valt deze commissie onder de categorie 'Overbodig'?

Dag 489 Er is nog hoop

2007-06-11T13:22:00.000+02:00

Pessimisten hebben een blinde vlek voor de wonderen van de menselijke genialiteit. Eeuwenlang heeft de mens uit niets altijd iets kunnen maken, In sommige gevallen leidde dat weer tot niets. Die vicieuze cirkel lijkt nu doorbroken te worden. Daar waar iest niets verzoorzaakte wordt dat niets ineens weer iets.
Te cryptisch voor de maandag? Lees dan het artikeltje van vandaag. Zie hieronder.

Praatjes vullen geen gaatjes.

2007-06-11T12:54:00.000+02:00

(g.l.t. 2 min,; links 4 min.)

Wie zegt dat de mensheid niets leert van de geschiedenis, heeft het mis. Het kan soms even duren, maar er komt altijd een moment waarop men het licht ziet en met een briljante oplossing komt voor grote problemen. De geniale vondst van deze eeuw gaat het 'gaten vullen' worden.

Toen kernafval een probleem werd ontdekte men lege ruimtes waar het spul prima bewaard kon worden: de zoutkoepels. Dat zijn lege gaten ontstan door zoutwinning. Die gaten lagen ondergronds maar een beetje te niksen. Eigenlijk een schande in het soort economie die wij kennen. Lege gaten zijn niets en leveren dus ook niks op. Daar moet toch wat mee gedaan kunnen worden.

En nu breekt dan het inzicht door dat je behalve kernafval wel meer zaken ondergronds kunt opslaan. Nu de nood hoog is en er snel wat aan die miserable CO2-uitstoot gedaan moet worden, ontdekt men ineens opnieuw de lege gaten. De industrie in het Rijnmondgebied kan per jaar zo'n 20 miljoen ton CO2 afvangen en opslaan in gaten die zijn ontstaan door gas- en oliewinning.

Dat inzicht geeft de mensheid hoop. Je haalt eerst wat leeg en later vul je het weer. Deze strategie hoeft natuurlijk niet beperkt te worden voor het opbergen van schadelijk afval. Je kan er ook armoede en honger mee bestrijden.

Armoede is tenslotte op aardig wat plaatsen ontstaan omdat in het verleden landen behoorlijk zijn leeg gehaald. Dat heeft onze maatschappij veel rijkdom opgeleverd en nu zitten we dan met zoveel produkten dat, om maar eens een voorbeeld te noemen, er niet eens genoeg chauffeurs zijn om de schappen van de superkruideniers te vullen. Gaan we het dan binnenkort nog meemaken dat het teveel aan rijkdom afgevoerd zal worden naar de economische gaten die we in onze voormalige koloniën hebben achter gelaten?

Het menselijk vernuft is wonderbaarlijk. Praatjes kunnen dus wel gaathjes vullen. Blijven denken, blijven praten en de oplossingen komen dan vanzelf wel.

Welke gaten kunnen volgens u nog meer gevuld worden en waarmee?

Dag 488 Moment van bezinning.

2007-06-10T13:00:00.001+02:00

Zondag is voor velen een dag van bezinning. Voor anderen hebben daar andere dagen voor gekozen. Al die eeuwen bezinnen heeft echter niet geleid tot democratisering van de religieuze instituten en al helemaal niet van de religies zelf.
Daarom een moment van bezinning om eens na te denken over de keuzevrijheid die een devote gelovige in de praktijk heeft.
Lees meer hieronder.

Religie en democratie.<>

2007-06-10T12:23:00.000+02:00

(g.l.t. 2 min.; links: 2 min.)

Het dagblad Trouw meldt dat Gordon Brown, de opvolger van Tony Blair, eindelijk de scheiding tussen kerk en staat wil voltrekken. De volgelingen van de Anglicaanse kerk mogen zelf hun aartsbisschop kiezen. Tot nu toe werd die door de premier gekozen. Brown wil hiemee de kerk meer onafhankelijkheid geven.

Goed idee van Brown om de religieuzen in Engeland wat meer democratie te geven. Of de kerk vervolgens ook democratisch te werk zal gaan met die nieuwe verworvenheden, is nog maar de vraag. Kijk maar naar die andere katholieken: de paus wordt door een select clubje bisschoppen gekozen en niet door het gelovig gepeupel.

Zou het niet aardig zijn als religieën aller landen zich gaan aanpassen aan de eisen van de moderne tijd en de kerk even democratisch maken als de staat? Laat de gelovigen zelf hun pastoors, dominees, imams, rabbijnen, sai baba's en goeroe's kiezen. En als men het lef heeft de devote kiezers ook hun stem uit te laten brengen voor ayatollahs, bisschoppen en daila lama's dan zouden de religies ineens veel democratischer zijn dan menig staatsbestel. Het zou teveel gevraagd zijn ook de paus door het volk te laten kiezen, maar da's geen ramp. Die functionaris blijkt ook onder het huidige roomse kiesstelsel al popie jopie genoeg.

Tot op heden is het slecht gesteld met het democratisch gehalte van de religieuze gemeenten. Alleen als een door hogerhand aangestelde pastoor slecht blijkt te vallen bij de kerkgangers, mogen ze op hun knieën bij de bisschop en hun beklag doen. En dan maar afwachten wat die biscchop gaat doen.

Ik begrijp de grote terughoudendheid van geestelijke leiders wel om hun toko te democratiseren. Teveel vrijheid brengt ook de nodige risico's met zich mee. Voor je het weet, gaan de mensen ook hun eigen god kiezen en zo staat dat niet geschreven in de heilige oergeschriften. Maar is het eigenlijk niet zo dat vanaf den beginnen de mensen altijd hun eigen god hebben gekozen? Men heeft tenslotte Wodan, Donar, Zeus en Mars een keertje ingewisseld voor God en Allah. En ook onder deze goden bestaan er net zoveel kerkelijke richtingen als politieke partijen. De recht-door-zee varianten, de liberalere stromingen en tal van kleinere, sectarische groepjes die niet verder zullen komen dan 1 zetel in het religieuze parlement. Velen hebben de spirituele stembusgang opgegeven omdat de religie hen niet tevreden stemde. Er zijn er zelfs die menen dat er niks te kiezen valt omdat er geen goden bestaan.

Dus als mensen al eeuwenlang zelf hun goden kiezen, waarom zouden ze dan hun religieuze leiders niet mogen kiezen?

Dag 487 Taalgrens.

2007-06-09T12:57:00.000+02:00

In België speelt al eeuwen de kwestie van de taalgrens. Het gekke is dat vlamingen (en nederlander trouwens ook) nauwelijks bekende walen kennen. Dat hoeft helemaal niks met een taalgrens te maken te hebben. We kennen immers genoeg bekende buitenlanders uit andere taalgebieden? De populariteit van Madonna of Julio Eglesias is door geen enkele taalgrens verhinderd. Hoe ik ook pieker, ik kom niet verder dan een historisch bekende walen: Magritte, de surrealistsiche schilder, Adols Sax, van de welbekende toeter, Hergé die Kuifje wereldberoemd maakte en Adamo, door mijn moeder vroeger als de ideale schoonzoon gezien.
Meer belgsich nieuws hierover kunt u lezen in het onderstaande artikeltje.

Beroemd in België.

2007-06-09T11:54:00.000+02:00

(g.l.t. 3 min.; links: 7 min.)

Morgen gaan de Belgen naar de stembus. In de aanloop naar de verkiezingen kent men daar hetzelfde circus als we hier gewend zijn. Polls, politici die zich in allerlei bochten wringen om op te vallen en het nodige entertainment er rond heen.

Zo deed radio Donna aan alternatieve verkiezingen. Men vroeg de luisteraar een keus te maken uit een rijtje bekende Belgen en te kiezen wei men graag als premier zag. De kandidaten moesten wel aan wat voorwaarden voldoen: 1. Hij of zij moet een vlotte prater zijn. Debatteren moet hem of haar in het bloed zitten. 2. Hij of zij moet een stevige thuisbasis hebben, met kinderen én huisdieren. 3. Hij of zij moet beschikken over humor. Een grapje ontwricht vaak soms moeilijke gesprekken. 4. Hij of zij moet volks zijn. Een premier moet voelen wat er leeft bij de mensen. Markten afschuimen werkt nog altijd. 5. Hij of zij moet zijn talen spreken. Correct Nederlands, maar ook Engels, Frans én dialect.

Welke bekende Nederlander aan die voorwaarden zou voldoen weet ik even niet, maar in België won de ook hier bekende Goedele Liekens met vlag en wimpel deze maffe verkiezing.. Goedele was er zeer door verrast. Misschien gaat ze nu serieus nadenken over een overstap naar de politiek.

Waarschijnlijk krijgt de Belgische stembusgang hier minder belangstelling dan de tennisfinale op Roland Garros, waar Justine Henin de jonge Ana Ivanovic van zich af moet zien te slaan. Henin zou ook niet misstaan in de politiek. Met een mentaliteit van volhouden, tegenslagen kunnen verwerken en op het juiste moment toeslaan kan je in de politiek ver komen. Maar goed, ze voldoet nog te weinig aan de vijf voorwaarden die Goedele Liekens wel in huis zou hebben.

Goedele en Justine. Ook bij ons bekende Belgen. Nu kennen ze bij de zuiderburen geen BB'ers, zoals wij BN'ers kennen. Wel kent men BV'ers (bekende Vlamingen) en BW'ers (bekende Walen, ook wel wallons connus genoemd). Het gekke is dat meer vlamingen als 'bekend en beroemd' gekend worden dan walen. En dat dreigt ook een rol te spelen bij de verkiezingen.

De Walen voelen zich een beetje overschaduwd door de Vlamingen en er zijn nu zelfs politieke partijen die graag zien dat het franstalige gedeelte van België maar overgeheveld moet worden naar Frankrijk. Dat begrijpen wij nederlanders goed. Want hoe ergerlijk is het dat je, na Luik te zijn gepasseeerd, ineens geconfronteerd wordt met belgen die weigeren in het nederlands met je te communiceren? Waarmee maar gezegd is dat ook nederlanders meer aan vlaanderen denken als ze het over belgen hebben.

De landelijke verkiezingen morgen zijn nauwelijks landelijk te noemen, omdat er amper kandidaten zijn die op landelijk niveau populariteit genieten bij zowel het vlaams- als franstalige gedeelte. Er is slechts één partij daarginder die het wel wil opnemen voor 'de belg'. De Belgische Unie/Union Belge, is tegen scheiding van de taalgebieden. Vlamingen en Walen werken in dit clubje samen, maar lijken nauwelijks kans op ook maar één zetel te hebben.

Mocht in de toekomst Wallonië haar heil in Frankrijk zoeken, zijn wij dan bereid de Vlamingen op te nemen?

Dat zal lastig zijn. Er is een berucht deel Vlamingen dat meent dat ze ook zonder walen en nederlanders sterk genoeg zijn om op zichzelf te staan. En hier kijken we er wel voor uit belgisch grondgebied in te lijven, want dan is het natuurlijk meteen afgelopen met het belastingvoordelig wonen over de grens. Wat wel een voordeel zou zijn is dat de frieten op die manier ook tot ons erfgoed gerekend kunnen worden. Want, hoewel de patat van waalse origine is, krijgt Brugge het frietmuseum.

We wachten wel tot Goedele Liekens premier is geworden. En hoewel voor menig nederlander franstalige belgen niet bijster populair zijn, gaan we morgen wel hopen dat Justine Henin de tennisfinale wint.

Dag 486 Vrijdag.

2007-06-08T07:31:00.000+02:00

Vrijdag is allang geen visdag meer. Niet dat het een vleesdag is geworden. We willen gewoon elke dag eten wat we zelf willen. Het liefst van alles wat. Als het maar vis of vlees is. Het is nog steeds een minderheid die besloten geen vis en vlees te eten. Dat is voor veel mensen toch een te radicaal besluit.
Wat wel meer voorkomt is dat men een compromis-dieet volgt. Een dagje vlees, een dagje vis en een dagje zonder. Meer over dat compromis-gedrag in het artikel van vandaag. Lees meer hieronder.

Visch noch vleesch. <>

2007-06-08T07:29:00.000+02:00

(g.l.t. 3 min.; links: 5 min.)

Nederland is het land van de compromissen. Beetje van dit, beetje van dat. Middle of the road. Visch noch vleesch.

Neem nou Elco Brinkman, ooit een prominent CDA-politicus die het flikte om oppositie te voeren tegen zijn eigen minister-president Ruud Lubbers, die hem vervolgens keihard liet vallen. Brinkman is nu voorzitter van de Nederlandse bouwwereld en heeft een fantastisch plan bedacht. Geïnspireerd door de geniale ideeën die op dit weblog worden gepubliceerd wil hij in Nederland 'leeg asfalt' zien. Niet wachten tot er schone auto's zijn en ondertussen lekker vervuild doorijden, nee, laat het asfalt maar leeg.

Bij nader inzien blijkt dan dat Brinkman zo ver niet wil gaan. Het is helemaa niet de bedoeling de wegen te ontruimen. Er moeten zelf wegen bij. Want reken maar dat het vervoer zal blijven toenemen. En wat bedenkt Brinkman dan wel? Nieuwe wegen aanleggen, maar er mag nog niemand op rijden. Leeg asfalt. Het compromis tussen de eisen van autorijdend Nederland, die meer wegen willen en de ambities van de regering om de CO2-uitstoot terug te dringen. Brinkman wil de wegen vast aanleggen en leeg laten tot er auto's zijn die aan de milieu-eisen voldoen. Dan mag het nieuwe asfalt beschikbaar worden gesteld aan het uitdijende wagenpark. De wegenbouwers hoeven dus niet werkloos af te wachten en de lucht blijft relatief schoon. Aldus Elco Brinkman, neerlands grootste visch-noch-vleeschmeester.

En reken maar dat-ie daar nog aardig wat steun voor zal krijgen. Want Nederlanders kiezen niet voor de uitersten, ze kiezen voor het midden. Dat lijky mooi, maar is niet altijd verstandig. Dat middle-of-the-road-gedrag zie je ook in winkels. Ziet de klant in de supermarkt een duur A-merk naast een goedkoop B-merk staan, dan kiest hij/zij het huismerk, dat er qua prijs net tussenin zit. De heer Rooderkerk, promovendus aan de Tilburgse universiteit, heeft dat onderzocht. Het gevaar van dat gedrag is dat een consument vaak met een duurder product naar huis gaat, dan nodig is. Winkels kennen dat visch-noch-vleesch-gedrag maar al te goed. Ze richten hun schappen daar zelf op in. Mooi staaltje daarvan trof Rooderkerk aan bij de Mediamarkt. 'Er lagen mp3-spelers van 128, 256 en 512 MB. De mp3-spelers met 256 MB kregen veel meer ruimte in het schap en de voorraad was veel groter. Je ziet het ook bij iPod. De variant met 4 GB is in vier kleuren te verkrijgen, terwijl de andere twee, met 2 en 8 GB, maar in één kleur worden geleverd.
‘Consumenten hebben meestal genoeg aan 2 GB, maar fabrikanten hebben er belang bij dat consumenten de grotere opslag kiezen. Ze kunnen een hogere prijs vragen, terwijl de productiekosten nauwelijks hoger zijn en de logistieke kosten gelijk blijven', aldus Rooderkerk in de Volkskrant.

Mensen die zichzelf zo belazeren, zullen het ideetje van Brinkman lang zo gek nog niet vinden. Het is ook precies de reden, waarom we met een 'van-alles-en-nog-wat'-kabinet zitten opgescheept dat is staat mag worden geacht Brinkman's idee nog uit te voeren ook. Zitten we straks dus opgescheept met wegen die overal naar toe leiden, behalve naar een schoner milieu.

Dag 485 Smijten met geld.

2007-06-07T08:47:00.000+02:00

De laatste dagen worden er flinke bedragen genoemd, waarmee de regering 'de problemen' wil aanpakken. Grote winnaars zijn de grote steden. Da's logisch: grote steden hebben grote problemen. Een dorp aan de rivier kan hooguit onder water lopen en dan ben je daar ook weer van af. Kost niks.
Rouvoet, de stagiaire die regeringservaring op mag doen, heeft goed opgelet. Dus gaat ook hij in de grote steden aan de slag.
Lees verder hieronder.

Grote broer of vriendelijke oom?

2007-06-07T08:45:00.000+02:00

(g.l.t. 2 min.; links: 5 min.)

Gaat André Rouvoet de vriendelijke oom worden bij wie je als kind altijd terecht kan als je het even moeilijk hebt met je ouders? Of wordt hij de grote broer die altijd maar in de gaten houdt wat je zit uit te spoken en dat natuurlijk gaat verklikken aan je vader en moeder?

Het lijkt er op dat het dat laatste gaat worden. Hij wil een landelijk digitaal dossier invoeren, waarmee elk kind vanaf de geboorte gevolgd kan worden. Daarmee hoopt hij probleemgezinnen eerder te ontdekken om op tijd ook in te kunnen grijpen. Dat mogen de kindercentra doen, die kinderen van 0 tot 19 jaar in de gaten gaan houden. Dat soort centra worden eerst in de vier grote steden opgezet en vervolgens in de 40 probleemwijken van zijn collega Vogelaar.

Briljant! Geloofd en geprezen zij André de kinderbeschermer. Want juist de vier grote steden, die goed zijn voor 50% van de probleemwijken, zijn de Sodoms en Gomorra's waar de jeugd opgroeit voor galg en rad. De minder grote gemeenten, waar vanaf 2000 zo'n 90% van de gezinsdrama's plaatsvonden waarbij kinderen het slachtoffer waren, kunnen best later aan de beurt komen. Dat de helft van die gevallen in christelijke gemeenten voorkwamen, hoor je André natuurlijk niet over. (Bronnen o.a. RTL en De Stentor)

Er valt wel wat voor deze aanpak te zeggen. De grote steden hebben al een behoorlijke smak geld gekregen om problemen aan te pakken. Samen met een beetje van Vogelaar's geld voor moeilijke wijken en Hirsch Ballin's extraatjes tegen criminele jongeren, hoeft Rouvoet zich dus geen zorgen te maken over de financiering van zijn plannen. Daarnaast is het veel beter kinderen vanaf hun geboorte in de smiezen te houden. Want voor je het weet zijn het moreel ontspoorde volwassenen geworden, die ook wel eens lekker buiten willen wonen omdat het daar nu eenmaal de beste plek is om in alle rust het leven van hun hele gezin te beëindigen.

Het is dus allemaal preventief. Je kan als leuke oom wel de kindertjes een beetje opvrolijken als ze weer eens last van hun ouders hebben, maar dat werkt half zo goed niet als de grote broer. Die is immers altijd in de buurt om je in de gaten te houden.

Rouvoet kreeg als nieuwkomer in de regering van veel mensen het voordeel van de twijfel. Wie zei ook alweer dat elk voordeel ook zijn nadeel heeft?

Dag 484 Naweeën.

2007-06-06T07:02:00.000+02:00

Toch nog even iets over BNN's donorshow. Het moet voor de regering toch niet zo moeilijk zijn iedereen verplicht donor te maken. Tenslotte zijn we dat ook al als het gaat om gelddonaties (de belastingplicht).
Ik vrees echter dat de regering de bui al ziet hangen. Als er meer organen beschikbaar komen, groeit het aantal orgaantransplantaties en die zijn behoorlijk duur. Zo lopen de ziektekosten uit de hand en krijg je weer verschrikkelijke diksussies over wie dat moet betalen. Daar zit dit kabinet niet op te wachten. Het is veel goedkoper mensen die een orgaan nodig hebben te laten wachten.
Meer over de naweeën van de donorshow in het artikeltje hieronder.

The days after the donorshow.

2007-06-06T07:00:00.000+02:00

(g.l.t. 3 min.; links: 8 min.)

BNN's donorshow heeft dit land voorgoed verandert. Nadenken en diskussiëren over ethiek heeft zo'n hoog peil gekregen dat Balkenende diep van binnen stinkend jaloers is op de omroep, want hij heeft dat met zijn normen en waarden al die jaren niet voor elkaar heeft gekregen.

In de politiek buitelt men over elkaar om, ieder op eigen wijze, een graantje mee te pikken van het publicitaire succes van de show en wat altijd een slapend issue was, is nu politieke prioroteit numero uno.

En: het doel mag de middelen weer heiligen. Shocktherapie voor de samenleving gaat de toonaangevende marketingstrategie worden.

VVD-kamerlid van Miltenburg had de les snel geleerd en ging er schokkendgewijs overheen door voor te stellen de autogordel niet langer verplicht stellen. Dat zou meer verkeersslachtoffers en dus meer organen opleveren. Waarom iedereen daar nou weer schande van roept os een raadsel, maar we zijn natuurlijk nog niet helemaal gewend aan die shocktherapie.

De VVD lijkt er, bij monde van Mark Rutte, toch weinig van te begrijpen. Hij zag de kritiek van het CDA op de donorshow als vergaande overheidsbetutteling. Het CDA moest, wat Rutte betreft, eens ophouden met zulk soort ge-o.h. De regering had trouwens so-wie-so te lang gekletst (de 100 dagen) en Rutte vindt dat men nu de handen maar eens uit de mouwen moet steken. Ik snap dat hij handen met organen verwart. Bij menig VVD-er zijn handen organen met grijp- en graaifuncties. Hij roept de regering dus op dat soort organen weer ter beschikking te stellen.

Mooier zijn de reacties die in de slipstream van de donorshow met prachtige voorstellen komen. Zo lijkt het de minister van financiën een aardig idee voor bereidwillige donors het paspoort goedkoper, misschien wel zelfs gratis, te maken. Typisch de reactie van een zuinige minister van financiën. Wat dat dacht u van levcenslang een gratis ziektekostenverzekering voor donoren?

Zijn collega van Onderwijs vindt dat de regering nu snel met een masterplan moet komen. Tjonge! De minister kan toch gewoon een wetswijziging inbrengen, waardoor iedereen donor wordt tenzij men aangeeft daar geen zin in te hebben?

Dat is wat D66 ook graag ziet. Met steun van GL en SP heeft men een spoeddebat aangevraagd om van de minister van Volksgezondheid te horen met welke plannen die denkt te komen. Mooi initiatief van D66, die op sterven na dood is en dus wel een paar vitaliserende publiciteitsorgaantjes kan gebruiken. Wat let ze om met een initiatiefwet te komen?

De donorshow heeft BNN slechts 190 leden gekost, maar er 650 nieuwe leden, 50.000 aanvragen voor donorformulieren en de steun van minstens twee ministers en zeker 80 Kamerleden erbij gekregen. Mocht het spoeddebat de regering in het hart raken en er geen hartdonor beschikbaar blijken te zijn, dan krijgt Patrick Lodier wellicht de kans iets voor elkaar te krijgen wat Bart de Graaff niet is gelukt: minister-president worden. Hij zou zich in de politieke arena goed thuisvoelen, want daar is men al jaren gewend het publiek te belazeren om stemmenwinst te behalen. Want eerlijkheid? Ach, lama.....

Dag 483 Van de redaktie.

2007-06-05T06:42:00.000+02:00

Geen redaktionele inleiding op het artikel van vandaag (lees hieronder).
Wel een herhaalde oproep om versterking van de redaktie. Inmiddels zijn er enkel belangstellenden, maar ik zoek toch nog wat meer mensen die vanuit hun interesses, specialisme of bizarre ideeën dit weblog willen aanvullen. Stuur een mail (zie link in rechterkolom) en laten we daar eens verder over praten.

De telefooncentrale van uw keuze <>

2007-06-05T06:40:00.000+02:00

(g.l.t. 3 min.; links: 6 min.)

Regelmatig worden er allerlei consumentenonderzoeken gedaan om er achter te komen wat de consument nu eigenlijk wil. Niet dat het veel helpt. De consumenten krijgen meestal keuzes voorgeschoteld, waar men helemaal niet om heeft gevraagd. Dat onze vrije markteconomie op het principe van vraag en aanbod is gebaseerd is dan ook één van de grootste mythes van de moderne tijd. Het is aanbod en het liefst in een enorme hoeveelheid. Daar mag de consument dan uit kiezen.

Nou is de consument geen makkelijk mens. Is er eenmaal een groot aanbod aan produkten, dan vindt de consument het weer moeilijk om uit te kiezen. De oplossing: consumentenwijzers die vergelijkend warenonderzoek doen, zodat de consument feiten krijgt om een weloverwogen keuze te maken. Eigenlijk wordt de consument daarmee met nog meer informatie overladen en ook dat wordt lastig gevonden.

Daarom is het wel een goed idee om eens te onderzoeken hoe het de consument makkelijker kan worden gemaakt. Zoiets heeft Mtel gedaan. Mtel is een bedrijf dat 'telecombereikbaarheidsoplossingen' ontwikkelt en heeft de moeite genomen de klanten eens te ondervragen over hun ergernissen en wensen. Dat onderzoek heeft 10 gouden regels opgeleverd waar telefonische helpdeks, klantenservices en telefooncentrales van bedrijven rekening mee zouden moeten houden. Een greep uit die tien gouden regels voor een beter kontakt tussen bedrijf en klant.

1. In ieder keuzemenu moet een escape naar een telefoniste zitten.

Veel mensen hebben liever een mens aan de lijn dan een computer gestuurd keuzemenuutje. Maar weinigen zijn echter bereid op de telefonist(e) te wachten. Wachttijden vormen de één van de grootste ergernissen. Ja zeg, wat wil de consument nou? Als je ze zelf laat kiezen, krijg je dus dit soort onduidelijkheden.

3. Houd de keuzemenu’s kort: drie lagen met ieder drie keuzes, of twee lagen met beide vier keuzes.

Aha! Het wordt al beter. Veel belllers raken geïrriteerd bij te lange keuzemenu's. Het verhoogt de wachttijd (wanneer komt mijn keuze nu eens langs?) en maakt bellen onnodig duur. Maar is dit niet een inbreuk op de zo geprezen keuzevrijheid? Want als je het aantal keuzes beperkt, dan is de kans groot dat die ene keuze van die ene consument er weer niet bij zit.

5. Laat de beller zelf kiezen tussen wel of geen muziek tijdens het wachten.

Da's een goeie! Tenslotte kan een bedrijf ook niet weten welke muziek op prijs wordt gesteld en waarmee je de beller dus aan het lijntje kan houden. Eén vraagje wel: hoe gaat de beller die keuze maken? Met een keuzemenu of kan de consument het gewoon aan de telefonist(e) vragen?

10. Hanteer ruime openingstijden en bied selfservice op het moment dat het druk is en buiten openingstijden.

Goed idee. Ook de consument kan het druk hebben en wil natuurlijk bellen op een tijdstip die hem/haar het beste uitkomt. Alleen die selfservice, wat wordt daarmee bedoeld? Dat de beller zelf de antwoorden op de vragen mag verzinnen? Zelf de oplossingen mag aandragen? Zelf eigen keuzes mag maken?

Dat zou dan de ultieme telefonische democratie zijn en de consument komt ook weer in verbinding met zichzelf.

Misschien komt alles toch nog goed. De consument wordt in rap tempo doorverbonden met de bedrijven (niks 100 dagen lange wachttijden) en mag helemaal zelf bepalen welke produkten er geleverd moeten worden.

Op welke gebieden zouden er ook tien van die gouden regels moeten komen?

Dag 482 Onschuldige kinderen.

2007-06-04T07:02:00.000+02:00

Vandaag is de internationale dag van de onschuldige kinderen, slachtoffers van geweld. Nu worden kinderen geacht per definitie onschuldig te zijn. De ouders valt vaak meer te verwijten. Niet allen bij geweld binnen het gezin. Ook als de kinderen voor galg en rad opgroeien ligt dat aan de ouders, menen velen.
Gelukkig hebben we dan nog altijd deskundigen die weten hoe we ontspoorde jeugd weer op het rechte pad moeten krijgen. Lees hieronder verder.

Stereotypen tegen ontsporing.

2007-06-04T07:00:00.000+02:00

(g.l.t. 5 min.; links: 3 min.)

Als het een onbeheersbaar rommeltje begint te worden, de boel uit de hand gaat lopen, de hele sameneleving dreigt te ontsporen, ontstaat er bij sommigen een grote behoefte stereotypen van stal te halen. Stereotypen waarvan verwacht wordt dat die de boel weer in het gareel kunnen krijgen. Vaak gaat het om wat stoffige stereotypen die nieuw leven ingeblazen wordt, onder het motto: 'Vroeger was het misschien zo slecht nog niet'.

Groeien de onzekerheden over de toekomst van de maatschappij dan is er behoefte aan sterke en duidelijke leiders. En als die onzekerheden ook zijn weerslag hebben op de vraag 'wie zijn we nou helemaal en waar zijn we eigenlijk mee bezig?', dan grijpt men weer massaal terug op god. En daar maken tal van obscure types aardig misbruik van.

Obscure types (ook een stereotype) zijn behalve leiders van trendy politieke partijen en geestelijke stromingen, ook de vele deskundigen die overal op moeten draven om ons duidelijkheid te verschaffen. Wij weten niet van het hoe en het wat. Een deskundige heeft er voor geleerd, dus die kan het wel weten. En zo hoort het ook. Als een gewone trein ontspoort, haal je daar ook vaklui bij. Dus een ontspoorde samenleving mag door De Deskundige op de rails worden gezet.

Bijvoorbeeld Ger Groot, docent filosofie aan de Erasmus Universiteit. In het tijdschrift Filosofie Magazine van mei zei hij dat het tijd wordt de traditionele vaderrol weer van stal te halen, als middel tegen de ontspoorde jeugd. De klassieke rolverdeling van de streng doch rechtvaardige vader en de zorgzame en koesterende moeder mag geheel uit de tijd lijken, maar dat is dan een grote vergissing volgens Ger Groot. Tuurlijk, zegt Ger, het is een wat ouderwets en bekrompen beeld, maar zo'n rolverdeling is wel effectief bij de opvoeding. De vader vertegenwoordigt de wet en de moeder de liefde. Ouders moeten niet de beste vriendjes van hun kinderen willen zijn. Dat schiet niet op en voor je het weet krijg je kinderen maar wat rondhangen of ontsporen.

Veel van dat soort kinderen komen uit vaderloze gezinnen. En dat bedoelt-ie niet alleen letterlijk. Met vaderloos bedoelt meneer Groot ook dat veel mannen de klassieke 'streng-doch-rechtvaardige' rol hebben afgelegd en zijn zelfs een beetje 'de moeder' gaan uitgangen. Resultaat? "De gevolgen van een vaderloze opvoeding - of de vader nu fysiek afwezig is of zijn symbolische vaderrol naast zich neer heeft gelegd - zijn desastreus. In een dergelijk gezin zal het kind nauwelijks ervaren hoe het is om tegenover de wet te staan, om de wet gesteld te krijgen. Dit is van het grootste belang, omdat dit na de opvoeding in de samenleving hoe dan ook zal gebeuren: tegenover de werkgever, de overheid en de samenleving als geheel. Op het moment dat in de vormende fase van de persoonlijkheid niet is aangeleerd hoe hiermee omgegaan dient te worden, zal de ontzetting die toeslaat op het moment dat die botsing plaatsvindt bijna onoverkomelijk worden. Dan ben je reeds zo ver gevormd - of beter gezegd: misvormd - dat het heel veel moeite zal kosten en met veel pijn gepaard zal gaan om dit herstellen". (citaat uit Filosofie Magazine).

Nu kunnen we ook de filosoof gaan uithangen en Ger wijzen op de ontspoorde jeugd die opgevoed was door traditionele vaders en moeders, maar wij zijn geen deskundigen. Hij zal dus wel gelijk hebben. Zijn gedachtengoed zal in ieder geval in goede aarde vallen bij het christelijk deel van het huidige kabinet. Misschien kan Ger Groot wel adviseur van de minister voor jeugd worden.

Ik zal niet ontkennen dat er heel wat mankeert aan sommige jongeren. En ongetwijfeld zal bij een deel daarvan de oorzaak bij de ouders gezocht kunnen worden. Maar een beetje filosoof kan weten dat het dan niet volstaat je op de klassieken te beroepen. Zo zit de geschiedenis niet in elkaar. Wie weet had de jeugd van vandaag er veel beter voorgestaan als we die klassieke vader- en moederollen nooit gehad zouden hebben. Okee, da's een filosofische stelling. En zoiets verwacht je eerder van een deskundig filosoof. Daar verwacht je geen opvoedmodel van.

Ik denk ook niet dat een klassieke ouderverdeling de schade kan herstellen waar Ger Groot het in het begin van het artikel over heeft. Daar verklaart hij de hedendaagse menselijke ellende van allerlei wangedrag. Een prestatiegerichte, competitieve economie vraagt de mensen het beste uit zichzelf te halen. Maar competitie haalt ook uit slechtste uit de mens naar boven. Het leidt tot morele onevenwichtigheid bij mensen.

Juist, en dat leren de kindertjes van hun ouders. Mijn vader was het rolmodel waar filosoof Groot het over heeft. De goeie man moest knalhard werken en 's avonds mocht hij het disciplinaire gedeelte van de opvoeding van moeders overnemen. Naar dat klassieke eer en geweten hebben mijn ouders gehandeld en zie wat er van me geworden is: een blogger! Ben je dan ontspoort of niet?

Jammer dat alleen stereotypen uit het verleden zo duidelijk zijn, maar klassieke modellen hebben hun nut bewezen in een verleden die op geen enkele manier lijkt op de tijd waarin we nu leven. Dat vraagt dus om nieuwe inzichten en die zullen we nog met elkaar moeten uitvinden. Ger Groot's opvattingen vallen onder de categorie 'overbodig'.

Dag 481 Schrikbeelden.

2007-06-03T13:15:00.000+02:00

Ook al worden we dagelijks met tal van verschrikkelijke beelden geconfronteerd van de gevolgen van de manier waarop we de samenleving inrichten (armoe hier, honger daar, oorlog dit, terrorisme dat, vergeten baby's zus, verwaarloosde ouderen zo, enz.), al die tijd wordt ons een nog groter schrikbeeld voorgehouden. Het mogelijk verlies van onze verworvenheden als vrijheid, democratie, onze normen en waarden en bovenal: onze welvaart. Zo moeten we er niet aan denken dat ooit het communisme nog eens voet aan de grond krijg. Oppasen dus, want voor het weet krijgt dat toch een kans. Lees meer daarover hieronder.

Het spook van Marx bij AH.

2007-06-03T11:30:00.000+02:00

(g.l.t. 5 min.; links: 8 min.)

In 1848 opende Karl Marx zijn Communistisch Manifest met: 'Een spook waart door Europa - het spook van het communisme'. Hij wilde ermee zeggen dat het door 'de kapitalisten' zo gevreesde communisme in korte tijd gemeengoed zou worden.

Op een klein groepje dromers na, wil niemand hier een communistische heilstaat. Bij het woord communisme denken velen aan een verregaande beperking van vrijheden. Daar valt nog mee leven, want de vrijheden die hier zo hoog in de vaandels staan, kennen ook zo hun beperkingen. Het grootste gruwelbeeld dat mensen op hun netvlies hebben als ze het woord horen is wellicht het beeld van de lege schappen in de winkels. In voormalige communistische landen had je bij de bakker de keus uit slechts één soort staatsbrood en bij de slager hingen hooguit twee worsten achter de toonbank. Toen de Berlijnse muur eindelijk bezweek, gingen Oostduitsers dan ook eerst massaal shoppen in de volbeladen westberlijnse winkels, om terug te keren met de zo noodzakelijke eerste levensbehoeften als ghettoblasters en playstations. Wij, rijke westerlingen, gunden ze het van harte. Wij wisten immers hoe vrij en gelukkig je was als je gehoor verloren ging aan bonkende blasterbeats en en je je kon opsluiten in de virtuele wereld van gewelddadige games.

Karl Marx, één van de godfathers van het communisme, had ooit voorspeld dat het kapitalisme aan zichzelf ten onder zou gaan. De arbeiders zouden alsmaar armer worden door lagere lonen. Steeds meer mensen zouden werkloos worden door automatisering van arbeidsprocessen. Grote bedrijven zouden nog meer groeien en onder andere de kleine middenstand wegconcurreren. Uiteindelijk zou er zoveel ellende onder de midden- en lage klassen der maatschappij zijn, dat die het niet langer meer pikten en op revolutionaire wijze het communisme zouden vestigen. Op de een of andere merkwaardige wijze hebben juist de door hem verguisde kapitalisten de waarschuwingen goed in hun oren geknoopt. Met een mengeling van vrije markteconomie en staatscontrole weet men tot nu toe de boel aardig in evenwicht te houden en menig crisis het hoofd te bieden. Geen communisme dus, geen lege schappen in de winkels.

Hoewel? Bij Albert Heijn waart het spook van Marx rond! Want de grootgrutter kampt met lege schappen. En die leegheid is op bijna Marxistische wijze ontstaan.

Volgens een woordvoerder van AH is de snelle groei van het bedrijf de oorzaak van de ellende. De transportbedrijven die voor de aanvoer van produkten moeten zorgen, hebben te weinig vrachtwagens en personeel om alle planken van alle AH's vol te krijgen. Tja, daar had Marx ook al vooor gewaarschuwd: verdergaande arbeidsdeling (het ene bedrijf doet dit, het andere weer dat) zou er toe leiden dat iedereen zich op de eerste plaats gaat richten op de winst van zijn eigen toko. De samenhang zou verloren gaan, met alle problemen vandien.

En ja hoor, zoals die eigenwijze Karl had gezegd, worden door dit soort crisissen mensen boos. De franchisenemers van AH beginnen te morren en hebben een boze brief aan Appie gestuurd. Nu de klanten nog. Want nou zijn we rijk en kunnen we niet eens alle boodschappen doen die op ons lijstje staan. Hier wordt het welzijnsgevoel van de consument ernstig aangetast! Straks verenigen franchisehouders en consumenten aller provinciën zich nog en nemen deze hordes de macht over.

Gaat die studentikoze communist nou posthuum gelijk krijgen? Nee hoor, want die problemen liggen niet aan de transportbedrijven, maar aan irritante overheidsbemoeienis. Aldus de EVO, belangenclub van de gezamenlijke verladers. Gemeenten maken het met allerlei regels erg lastig voor de transporteurs om overal goed hun vrachtjes af te leveren. Ze stellen tijden vast waarop de vrachtwagens binnen mogen rijden, ze schrijven voor hoe lang een truck mag zijn en dat verschilt ook nog eens per gemeente. Ja, zo valt er niet te werken! Dus weg met die naar communisme riekende staatsingrepen.

En volgens AH zelf hoeven we ook niet bang te zijn dat het communisme nu wel een kans zou krijgen. Met de boze franchisehouders worden gesprekken gevoerd en het tranportprobleem zal binnen 6 weken worden opgelost. Zes weken. Da's 58 dagen korter dan de regering met de samenleving gesprekken heeft gevoerd en beduidend korter dan dat diezelfe regering met effectieve maatregelen komt.

Opgelucht kunnen we ademhalen. Marx is en blijft een curieus relikwie op de schappen van bibliotheken.

Dag 480 Je bent een rund als je met nieren stunt.

2007-06-02T12:02:00.000+02:00

BNN had in de beste traditie van Bart de Graaff de gemeenschap goed te pakken. Toch knaagt er iets. Want zou de redaktie van de Donor-show na alle kritiek besloten hebben toch maar geen niet weg te geven?
Opvallend is wel dat heel wat kritici nu als blad aan de boom zijn omgedraaid en het programma de hemel in prijzen. Waarmee impliciet een huldeblijk wordt afgegeven voor de de marketingstrategie van schock-reclames. Past dat nu ineens wel bij de normen en waarden van het huidige kabinet?
Maar ja, zo gaat dat wel vaker in onze polder. Vandaag daarom een nieuwe bijdrage in de reeks 'De toestand in de polder'. Want je bent een rund als je met nieren stunt, maar een ezel als je je door BNN laat beetnemen.
Lees meer over ezels hieronder.

Ezeltjes in de polder.

2007-06-02T11:24:00.000+02:00

(g.l.t. 3 min.; links: 6 min.)

We gaan hier toch niet het 'Wim Kan-effect' krijgen, hè? Voor de jonge bezoekers van dit weblog: Wim Kan was een cabaretier die lang geleden het nieuwe jaar over de drempel mocht helpen met zijn oudejaarsconferences. Daarin gaf hij altijd een soort jaaroverzicht van de haagse politiek. Op beschaafde wijze dreef hij de spot met menig politicus. Dat had uiteindelijk tot gevolg dat als een politicus ernstig aan zijn/haar imago twijfelde, als hij/zij niet door Wim Kan genoemd werd.

Het lijkt er op dat dit verschijnsel nu ook optreedt bij de Donkey Shocking Award. Gisteren heb ik staatssecretaris Jet Bussemaker daarvoor genomineerd. En meteen de volgende dag doen een aantal politici hun uiterste best ook voor een nominatie in aanmerking te komen. Leest u zelf maar.

Bos: "Ja, sorry. Ik wilde alleen maar mijn positieve bijdrage leveren. Als ik even nagedacht had. zou ik natuurlijk ook wel kunnen weten dat dit absoluut niet help. Iedereen gaat nu zitten wachten tot het gratis paspoort is ingevoerd. Daar hebben mensen die nu een nier nodig hebben helemaal niks aan. Sorry. Maar wel een goeie voor die Donkey Shocking Award, toch?"

Plasterk: "Ik wist het wel, ik wist het echt wel. Ik heb vooraf alleen maar geroepen dat ik tegen was, om de kijkcijfers omhoog te helpen. Mijn idee om nu tot een masterplan te komen is half zo leuk niet als deze stunt. dat geef ik toe. Maar het past wel prima in het soort maakbaarheid waarmee op dit weblog de spot wordt gedreven. En zo krijg ik over de rug van BNN toch mooi mij naam weer eens genoemd."

Eurlings: "Wat? Is dit idee een kanshebber voor de Donkey Shocking Award? Dat vind ik uitermate beledigend. Ik ben er heilig van overtuigd dat gedragskursussen een excellent instrument zijn om van verkeershufters voorbeeldige automobilisten te maken. Steekt u die award maar in uw eigen zak en de draak maar met al die snerende bloggers. Als u zoiets nog een keer presteert dan sleep ik u voor de rechter en laat u veroordelen tot een gedragskursus voor webloggers. Misschien dat het dan met uw blogje nog eens wat wordt."

Dag 479 Van luisteren naar doen.

2007-06-01T13:02:00.000+02:00

Zo langzamerhand druppelen de eerste plannetjes binnen van diverse kabinetsleden, gebaseerd op de 100 dagen luisteren naar de samenleving. Nu zal blijken of de gehoortest geslaagd is. Wie heeft het beste geluisterd en wie komt met de beste plannen?
Eén van de eersten is de staatsecretraris van Volksgezondheid, Jet Bussemaker. Vandaag zal ze in de 2e Kamer haar brief met mooie plannen verder toelichten. Die brief heeft haar in ieder geval alvast een nominatie opgeleverd.
Lees meer hieronder.

Jet Bussemaker genomineerd.

2007-06-01T11:16:00.000+02:00

(g.l.t. 5 min.; links: 10 min.)

Staatssecretaris Bussemaker (Volksgezondheid) wordt de zesde genomineerde voor de Donkey Shocking Award.

Gisteren stuurde ze een kattebelletje van negen bladzijdes met plannen om de ouderenzorg een flinke impuls te geven. En het moet gezegd: het zijn negen pagina's louter goede voornemens. De 100 dagen die Bussemaker in gesprek is geweest met de zorgsector, heeft grote indruk bij haar achtergelaten. Ze trof zeer gemotiveerd personeel aan en zag tal van prima voorbeelden die aantoonden dat je het werk wel degelijk zo kan organiseren dat de zorg aansluit bij de wensen van de cliënten en recht doet aan de professionaliteit van de medewerkers. De problemen dier er zijn worden vooral veroorzaakt door gebrek aan goede logistiek op de werkvloer. Om dat te verhelpen is het volgens Bussemaker nodig een omslag te maken "in het denken van de wereld van beleid naar de wereld van de cliënt". Minder aandacht voor de zakelijke benadering van procesbeheersing in de vorm van indicaties, protocollen en eindeloze verantwoordingsvragen en meer nadruk op de feitelijke invulling van de zorg (zie de bewuste brief aan de 2e Kamer - pdf-formaat).

De voorstellen van de staatssecretaris bevatten onder meer: Een grotere variatie van woonvormen aanbieden, zodat ouderen meer keuzevrijheid hebben. Meer kleinschaliger bouw en meer privacy door elke opudere een eigen slaapkamer te geven. Veiligheid vergroten, waarbij een oudere er verzekerd van is dat er voldoende eten en drinken wordt anngeboden , doorligwonden voorkomen worden en elke instelling een hitteplan kent. Van de hete zomers zullen de ouderen geen last meer hebben. De relatie tussen de ouderen en het personeel wordt hersteld. Het moeten niet de managers zijn die bepalen welke zorg iemand krijgt. De cliënt en de professional op de werkvloer bepalen samen welke zorg nodig is. Zorginstellingen die dit allemaal goed weten aan te pakken moeten bonussen krijgen. En om het allemaal mogelijk te maken moeten er meer handen aan de bedden komen dus komen er zo'n 6000 banen erbij en dat zijn dan wel goed opgeleide kwaliteitsmedewerkers.

Nou weet Bussemaker ook wel dat een opleiding niet automatisch garandeerd dat een medewerker goed werk verricht. De meest ondergewaardeerde groep zorgmedewerkers wil ze een stimulans geven die tot meer kwalteit moet leiden. De verzorgenden. Dat zijn de mensen die in een tehuis het haar wassen van uw demente vader. Of ze komen thuis langs bij uw gehandicapte moeder om het bed op te maken en de vloer te stofzuigen.

Naast betere opleidingen wil Bussemaker bekijken of die verzorgenden niet opgenomen kunnen worden in het BIG-register. Apothekers, artsen, fysiotherapeuten, gezondheidszorgpsychologen, psychotherapeuten, tandartsen verloskundigen en verpleegkundigen zijn hierin geregistreerd en er worden aantekeningen gemaakt van eventuele beperkingen in hun bevoegdheid. Ben je in dat register opgenomen dan mag je de door de wet beschermde titel voeren en aanspraak maken op de bevoegdheden die met de titel samenhangen.

Da's mooi voor de verzorgenden want zo'n registratie geeft dus een erkende status. Bussemaker zegt hier dus eigenlijk mee dat het 'vuile werk' in de zorg erkend moet worden als professionele hulp. Omdat je zo'n registratie ook weer kwijt kan raken als je je werk niet goed doet, hoopt ze de verzorgenden te stimuleren hun werk te verbeteren. Het moet er allemaal toe leiden dat verzorgenden een even belangrijke plek krijgen als de verpleegkundigen en andere specialisten die in de zorg rondlopen en even professioneel met de cliënten omgaan. Daarmee zou ook de verzorgende een stem kunnen krijgen in het bepalen van de juiste zorg. Een verzorgende heeft immers ook een nauw en persoonlijk kontakt en zou de wensen van cliënten goed naar voren kunnen brengen. Prima plan! Waarom dan toch een nominatie voor de Donkey Shocking Award?

Om te beginnen kunnen Bussemaker's idealen wel eens stuiten op de gevoeligheden tussen de verschillende beroepsgroepen in de zorg. Eénmaal de erkende status verkregen zou een verzorgende wel eens tegen een verpleegkundige kunnen zeggen: 'Zeg, ik heb net de poepluiers van meneer J. opgeruimd en ik zag dat-ie toch behoorlijke doorligplekken heeft. Moet je daar niet wat aan doen?' Waarop de ook van beroepstrots vervulde verpleegkundige zegt: 'Wat weet jou nou van doorligwonden? Ga toch stofzuigen, mens!' Mensen kunnen elkaar met hun status en beroepseer ook aardig in de weg zitten. Het zou niet de eerste en laatste keer zijn dat zulke gevoelens conflicten op de werkvloer opleveren. Daar wordt zeker de cliënt niet wijzer van.

En wat de rest van haar plannen bertreft: Ze zijn mooi omdat ze goed heeft geluisterd naar de sector. Bijna alle genoemde voorstellen zijn al jaren te horen uit de monden van de zorgmedewerkers die de klus moeten klaren. Als eerste laat ze dus zien dat ze die honderd dagen praten goed heeft benut. En wat krijgt ze dan te horen van D66-kamerlid Koser Kaya? Of mevrouw erover nagedacht heeft hoe ze dit gaat betalen! Het kamerlid zegt dus niet: Mooi plan en de 2e kamer gaat je helpen de financiering mogelijk te maken. De kans van slagen van Bussemaker's voorstellen zijn dus afhankelijk van de prioriteiten die de Kamer gaat stellen. Want ook zo'n 2e Kamer houdt er een bepaalde beroepstrots op na.

De zesde nominatie voor de Donkey Shocking Award gaat naar Jet Bussemaker omdat ze met alle goede bedoelingen de zorg aanmerkelijk wil verbeteren en de mensen daarin centraal wil stellen en niet de cijfers en regels. Ze houdt er echter te weinig rekening mee dat statusgevoeligheid van de zorgwerkgevers, diverse beroepsgroepen en zelfs kamerleden haar flink in de weg kunnen zitten.

Dag 478 Hoort u de regering wel?

2007-05-31T10:49:00.000+02:00

Honderd dagen heeft de regering naar de mensen geluisterd, maar hebben de mensen de regering wel gehoord? Daar schort nog wel wat aan. Okee, het valt niet mee om in de brei van omgevingsgeluiden nog goed te horen wat er zo al wordt gezegd. Als het wat stiller wordt gaat dat misschien beter. Dan kunt u uiteindelijk verstaan wat de minister van verkeer u te zeggen heeft.
Lees meer hieronder.

De weg wordt helemaal stil.

2007-05-31T09:46:00.000+02:00

(g.l.t. 3 min.; links: 10 min.)

Een stille weg, wat is dat eigenlijk? Een sluiproute? Een doodlopend straatje?

Heel erg lang geleden was het een reusachtige herrie op straat. Op de ongelijke keien ratelde de met ijzer beslagen wielen van de door hinnikende paarden voortgetrokken karren. De hoefijzers en het gebrul van de koetsiers verzorgden een kakafonie aan geluidsoverlast die alleen in de nachtelijke uurtjes even een pauze nam.

Het menselijk vernuft heeft dat lawaai weten terug te brengen door de keien te vervangen door stil asfalt (ZOAB) en de karrenwielen door rubber autobanden. Het geschreeuw van de wagenmenners heeft plaatsgemaakt door het rustgevende gebonk van subwoofers en de hinnikende paarden zijn weggeconcurreerd door zoemende motoren die veel meer paardenkracht bevatten dan een edel vierspan ooit voor elkaar kreeg.

En dan hebben mensen toch nog last van het verkeersgeluid. Vraag het publiek van welk geluid men het meeste last heeft en je krijgt te horen dat verkeerslawaai de grootste boosdoener is. Dus zijn er her en der geluidschermen geplaatst. Het zou geen fraai gezicht zijn om elke straat en elke snelweg helemaal door dat soort schermen in te sluiten. Jammer voor die paar mensen wiens nachtrust wordt verstoord door het geruis van langszoefende auto's.

Die mensen zouden altijd nog kunnen verhuizen naar 'geluidgevoelige bestemmingen'. Dat zijn lokaties en gebouwen die het meest beschermd moeten worden tegen geluidsoverlast. Volgens de Wet Geluidshinder zijn dat bijvoorbeeld woningen, ziekenhuizen en scholen. Begraafplaatsen en asielzoekerscentra vallen niet in deze categorie.

De overheid heeft gedaan wat zij kon. Van 1985 tot 2003 stegen jaarlijks de overheidsuitgvaven ter bestrijding van het verkeersslawaai. Daarna trad er een daling in. Het was toevallig ook het begin van het fenomeen Balkenende, dat tot op de dag van vandaag het regeringsbeleid revolutionair veranderde. Want het verkeerslawaai wordt nog steeds bestreden met minder overheidsuitgaven. Het geld wordt nu besteed om het autoverkeer aan stille banden te leggen. Samen autorijden en samen stiller worden. De beurt is nu aan de automobilist. De regering heeft meer dan genoeg gedaan. Daarom treedt de minister van verkeer op in reclamespotjes die we in menig nieuwsuitzending hebben kunnen zien. De stille autobanden zijn er al jaren, ze kosten niks meer dan gewone banden dus ga ze nou toch eens kopen! Het kan dan de helft stiller worden.

De regering heeft natuurlijk groot gelijk. U rijdt auto, dus u veroorzaakt al die verkeersherrie. U bent er dan ook verantwoordelijk voor die overlast te beperken. Het is onmogelijk voor de regering de autofabrikanten te verplichten auto's met fluistermotoren uit te rusten. Dat is meer iets voor rondvaartboten in Amsterdam en gondels in Giethoorn. Hoewel waterwegen ook onder de minister van verkeer vallen, komt ze niet op het idee dat wat op water mogelijk is, ook op asfalt zou kunnen.

De regering kan ook niet het verkeer op bepaalde tijden stil leggen. Dat kon misschien nog wel in het oude Rome, waar Julius Ceasar op dictatoriale wijze de ossenkarren het zwijgen oplegde door een rijtijdenverbod. Zulke maatregelen passen in een moderne democratie niet. Wat wel even kon, was de maximumsnelheid op bepaalde plaatsen beperken. Maar zelfs dat tast het vrijheidsgevoel van menig automobilist aan.

Nee, meer dan een reclamecampagne zit er niet in. De helft stiller. Dat is het maximaal haalbare. Helemaal stil, zoals op de foto hier linksboven, zal het nooit meer worden. De auto's helemaal van de weg halen kan echt niet. Want het is zonde om al dat mooie, stille asfalt onbereden te laten.

Dag 477 Pas op met bloggen.

2007-05-30T02:01:00.000+02:00

Je moet nog vreselijk oppassen met wat je op zo'n weblog schrijft. Het stukjen over alternatieve grasmaaiers bracht kennelijk mensen op het idee om een stel schapen te stelen. Dus wees op uw hoede als u een goedkope grasmaaier krijgt aangeboden.
Maar goed, onzin wordt niet alleen door bloggende burgers bedacht. Ook van overheidswege kan men er wat van. Lees het artikeltje van vandaag er maar op na. Zie hieronder.

Kans van slagen.

2007-05-30T01:07:00.000+02:00

(g.l.t. 3 min.; links: 4 min.)

Toon initiatief, neem je eigen verantwoordelijkheid, zit niet stil maar onderneem actie, je hebt je eigen succes zelf in de hand, als je wilt slagen in het leven moet je niet bang zijn wat te doen.

Allemaal slogans uit boeken, kursussen en trainingen die je willen helpen bij je persoonlijke ontwikkeling. Het komt er allemaal op neer dat je je lot zelf bepaalt. Je kans van slagen hangt helemaal van jezelf af.

Dat geldt echter niet voor initiatiefrijke, zelfverantwoordelijke, ondernemende immigranten die het succes zelf in de hand willen hebben en absloluut niet bang zijn om daarvoor het nodige te doen.

Zulke immigranten hadden eerst zo'n 90 procent kans van slagen maar dat wordt een stuk minder dankzij minister van Intergatie, mevrouw Vogelaar. Ook al blijkt uit onderzoek van TNO en een onderzoekscommissie dat de examens van de inburgeringstoets in orde zijn, meent de minister dat het slagingspercentage omlaag moet. De examens worden zwaarder gemaakt. Dat is heus niet om die mensen dwars te zitten hoor, zegt de minister. Ze moeten nu alleen meer hun best doen.

Nou, daar kun je op rekenen. Want mensen die de ondernemingszin en durf hebben om elders een betere toekomst te zoeken, omdat die in eigen land om allerlei redenen niet voor het grijpen ligt, zullen zeker hun best doen. En als dan blijkt dat misschien wel 80 procent slaagt, moet de minister weer iets anders verzinnen om de stroom gelukszoekers in te dammen.

Want we gaan natuurlijk niet de welvaart spreiden. We zijn er na eeuwen kolonialisme en jaren schulden kwekende ontwikkelingshulp prima in geslaagd ons een welvarende samenleving toe te eigenen. Dat is ons succes. Die welvaart gaan we niet delen.

En dus zal voortaan een beetje immigrant een zwaardere taaltoets voor de kiezen krijgen. Dat kan anders, mevrouw Vogelaar! Ga eens praten met uw collega Plasterk. Misschien krijgt u hem wel zo gek dat-ie pabostudenten stage laat lopen op inburgeringsscholen. Dan hoeft die taaltoets helemaal niet zwaarder gemaakt te worden. Want tweederde van die studenten slaagt niet eens voor een taaltoets die voor het basisonderwijs is bedoeld. Als aspirant-nederlanders van die studenten les krijgen, bent u gegarandeerd van een lager slagingspercentage. Succes verzekerd!

Dag 476 Dagelijks nieuws.

2007-05-29T10:44:00.000+02:00

Een blogger is geen journalist. Een weblog is geen dagblad. Toch menen sommigen overeenkomsten te zien. Of men vreest dat weblogs geduchte concurrenten van de traditionele nieuwsmedia zullen worden.
Daarom wordt het blogwereldje scherp in de gaten gehouden door de pers. En zeker door De Pers.
Lees meer hieronder.

Pers-stress.

2007-05-29T10:06:00.000+02:00

(g.l.t. 2 min.; links: 4 min.)

Het gaat goed met De Pers. Het gratis dagblad heeft tot nu toe lovende kritieken gekregen van lezers. Men vindt men name de inhoud beter dan die van Metro en Spits. Het vierde gratis krantje 'Dag' is recentelijk met veel gehoon ontvangen. Daar heet De Pers dus niks van te vrezen. Het gaat zelfs zo goed dat de uitgever denkt dat De Pers in augustus marktleider zal zijn op dit gebied.

Net als elke andere krant moet De Pers wel elke dag weer aan voldoende berichten zien te komen. En die dan weer zo brengen dat lezers geïnteresseerd blijven. Niet zomaar ANP en Reuter-persberichten integraal overnemen, maar met diepgang en eigen inzicht het nieuws opdienen. Ga er maar aan staan. Maar De Pers draait haar redaktionele hand er niet voor om. Net zoals bij andere kranten vult De Pers haar kolommen ook met achtergrondartikeltjes waarbij je als nieuwsgierige lezer denkt: 'Goh, bestaat dat ook? Boeiend zeg!'

En zo komen we nu te weten dat niet alleen journalisten een zware werklast kennen. De druk om dagelijks stukjes te schrijven leidt in een andere sector tot zwaar overspannen redacteurs. De Pers heeft de nieuwste webtrend ontdekt: Blogstress. Citaat uit De Pers: 'Bijna 750.000 Nederlanders zijn ooit een weblog begonnen. Maar niets treuriger dan een blog dat niet wordt bijgehouden. En dat gebeurt. Want: eén op de drie beginners houdt het bloggen binnen drie maanden voor gezien. Een blogger die doorgaat, móet schrijven. Ook zonder inspiratie. Liefst elke dag. Blogstress ligt dan op de loer.'

Zodra een blogger wat minder gaat publiceren gaan de vaste bezoekers klagen. De blogger voelt zich dan weer verplicht toch maar wat meer te schrijven en u weet: verplichtingen leiden onherroepelijk tot stress.

Vrij veel bloggers beginnen enthousiast een blogje en hebben in het begin vrijwel dagelijks iets te melden. Op een gegeven moment is de inspiratie op en doet men het wat rustiger aan. Inmiddels zijn bij de vaste lezers wel verwachtingen gewekt. Die vragen dan om meer. Eén van de bekendere bloggers, Frank Janssen, zegt daaroor het gevoel te krijgen openbaar bezit te zijn van zijn publiek. Ook blog-ster Merel lijkt gebukt te gaan onder de kritiek van haar publiek. Het schrijven wordt een moetje, zo zegt ze. Tja, daar is niks leuks meer aan.

Het voordeel van blogstress is dat al die bloggers niet langer hoeven te wachten op een of andere obscure prijsuitreiking om elkaar in levende lijve te ontmoeten. Men komt elkaar nu tegen in de wachtkamer bij de psychiater. Dat het zover heeft moeten komen! Mensen moeten eerst helemaal instorten voor ze bereid zijn uit hun internet-isolement te treden en achter hun pc vandaan komen. Goed dat De Pers een waarschwuing laat doorklinken.

De redaktie hier heeft (nog) nergens last van. Dat komt ook omdat ik ongenegeerd dit nieuws van De Pers overneem. Hoewel er kritiek is op het feit dat veel bloggers eigenlijk niet meer dan een doorgeefluik zijn van stukjes uit het nieuws en andere blogs, heb ik er geen probleem mee dat materiaal hier op mijn manier te gebruiken.

Dagelijks bloggen? Ik doe het zo lang als het mogelijk is. Het is geen heilige opdracht. En ja, eerdaags zal het minder worden. Het is wel een reden om meer redaktie-leden te zoeken (zie vacature). Zo hoop ik dit blog niet alleen gaande te houden, maar ook boeiender te maken en het is natuurlijk veel gezelliger ook met meer mensen te werken. Maar maakt u zich niet ongerust: blogstress is een mooi woord maar absoluut niet van toepassing hier. De Pers schijnt er wel last van te hebben, want hoe komt men toch op zulke berichtgeving?

Dag 475 Ieder zijn eigen agenda.

2007-05-28T13:26:00.001+02:00

Tweede pinksterdag gaat niet samen met andere herdenkingen. Raar is dat. De eerste pinksterdag heeft nog wel een betekenis, maar tweede pinksterdag gaat nergens over. Dat was vorig jaar nog reden voor het CNV (christelijke vakbond) om voor te stellen deze dag te schenken aan gelovigen van andere religies, zodat ook zij een feestelijke vrije dag zouden krijgen. Hoor je niks meer van.
De viering van het 75-jarige bestaan van de Afsluitdijk is naar afgelopen donderdag verplaatst om 2e pinksterdag niet in de weg te zitten. En zo maakt iedereen zijn eigen agenda. Dat is het leuke van maakbaarheid: je kan doen en laten wat je wil met de tijd. Die Afsluitdijk is trouwens een heel fraai voorbeeld van maakbaarheid. Lees meer daarover hieronder.

Een gat dat nooit gedicht kan worden. /*\

2007-05-28T11:11:00.000+02:00

(g.l.t. 5 min; links: 40 min.)

Vandaag om twee minuten over één was het precies 75 jaar geleden dat het laatste gaatje van de Afsluitdijk werd gedicht. Een staaltje maakbaarheid waar Nederland wereldberoemd mee is geworden. De Afsluitdijk was onderdeel van de Zuiderzeewerken. Een ambiteus plan met grote doelen. De Afsluitdijk moest de veiligheid van de gebieden rond de toenmalige Zuiderzee vergroten. Er zou een einde komen aan de overstromingen waar men regelmatig last van had. De voedselproductie kon verhoogd worden. De geplande polders zouden vooral een agrarische bestemming krijgen. De waterbeheersing van een groot deel van Nederland zou verbeterd worden. Het IJsselmeer zou een opvangbekken worden voor overtollig water van een aantal rivieren. En nieuwe verkeersverbindingen over de Afsluitdijk en door de polders zouden sneller reizen tussen het westen en de oostelijke en noordelijke delen van Nederland mogelijk maken.

Het dichten van dat laatste gat heeft uiteindelijk een imposante dijk (eigenlijk een dam), vijf polders en een behoorlijke recreatieplas opgeleverd. Eén gat heeft men echter niet kunnen dichten. Het is het gat dat tussen maakbaarheid en de gevolgen ligt. Hoe goed men ook nadenkt over allerlei plannen, nooit valt helemaal te voorspellen welke gevolgen er zullen optreden. De Afsluitdijk is een enorme metafoor voor dit verschijnsel. Een paar voorbeelden.

In het oorspronkelijke plan zou er ook een spoorlijn over de Afsluitdijk komen. Tot tweemaal toe heeft men hier vanaf gezien. De voorzieningen voor een spoorweg werden wel in de dijk ingebouwd. Kostenbeheersing leidde er toe dat men niet meteen een spoorweg heeft aangelegd. Later, in de zeventiger jaren, heeft men de funderingen voor de spoorweg gebruikt om de autoweg tot een snelweg te verbreden. Het gevolg? Vandaag de dag zitten we opgescheept met het probleem van de Zuiderzeelijn, de spoorverbinding tussen Amsterdam, Schiphol via Emmeloord naar Groningen. Om allerlei redenen (kosten, milieu, wisselende politieke prioriteiten) is die verbinding er nog steeds niet. Dat heeft men in 1932 natuurlijk niet kunnen voorzien. Misschien hadden we dit probleem niet gehad als men destijds wel die spoorverbinding had aangelegd.

Nog een voorbeeldje. Dat de Zuiderzeewerken gevolgen voor de visserij zou hebben had men wel door. Geen probleem, want een deel der visserij zou overgaan van zout- naar zoetwatervisserij en de vissers die daar geen zin in hadden konden zich natuurlijk omgescholen tot één van de vele beroepen waar behoefte aan zou zijn tijdens en na deze imposante waterwerken. Haring en ansjovis verdwenen en maakten plaats voor paling en snoekbaars. Hoe kon men in 1932 voorzien dat het IJsselmeer één van de zwaar beviste meren van de wereld zou worden en dat die overbevissing en milieuveranderingen nu bijna het einde betekenen voor de laatste IJsselmeervissers?

De Afsluitdijk heeft het land veranderd. Maar na 75 jaar blijkt: de dijk is niet af. In 1932 had men geen idee dat het klimaat nog eens zo zou veranderen dat zelfs de Afsluitdijk geen waarborg tegen wateroverlast zou zijn. Het gevaar kwam toen uit zee, nu komt het van twee kanten: de stijgende zeespiegel en de aanvoer van water via de rivieren. De Afsluitdijk moet dus verhoogd en verstevigd worden. De spuicapaciteit van het IJsselmeer moet worden aangepast. Dat zal opnieuw gevolgen hebben voor het water en de flora- en fauna. En ook voor de mensen?

Het IJsselmeergebied is een feit. Niemand zal er voor zijn om de dijk af te breken en terug te keren naar de situatie voor 1932. Veel maakbaarheid is onomkeerbaar. Het enige wat wel kan is de 75 jaar aan ervaring en kennis te gebruiken voor een nieuwe visie op de toekomst van het IJsselmeer. Dat belooft staatssecretaris Huizinga (Verkeer en Waterstaat) dan ook te doen. Een visie met meer samenhang tussen de ecologie van het gebied en het veranderende klimaat. Een samenhang waar werken, recreatie en natuurbeheer op elkaar is afgestemd. De huidige regering gaat de regie over het IJsselmeer overnemen. Of alle betrokkenen daar blij mee zullen zijn moeten we afwachten. Komt er toch een spoorlijn op de Afsluitdijk of worden er huizen gebouwd? Of zou de kwaliteit van het water gered zijn door de dijk van een aantal gaten te voorzien? Wordt de rest van het IJselmeer toch nog ingepolderd of zet men juist één van de bestaande polders weer onder water?

En belangrijkste vraag: zal de regering, zullen wij, ooit een afsluitdijk kunnen maken die de missing link tussen wens en werkelijkheid zal vervangen? Gaan we ooit het gat dichten dat tussen maakbaarheid en de gevolgen daarvan ligt?

Dag 474 Ontbijt met aandacht.

2007-05-27T08:04:00.000+02:00

Zondag is eigenlijk de enige dag dat mensen met wat meer aandacht hun ontbijt nuttigen. Door de weeks is het snel happen om vliegensvlug naar het werk te gaan. Da's niet goed voor de spijsvertering. En het is ook niet goed voor andere zaken.
Lees meer daarover in het artikeltje hieronder.

Je houdt het niet voor mogelijk.

2007-05-27T07:41:00.000+02:00

(g.l.t. 2 min.; links: 5 min.)

Zondagochtend. Het ontbijt kan in alle rust worden genuttigd en er is tijd om het nieuws van de afgelopen dagen nog eens wat uitgebreider door te nemen. En dan kan het gebeuren dat je ineens berichten ziet, die eerder, in alle drukte, aan de aandacht waren ontsnapt. Berichten waarbij je denkt: hoe is dat nou toch mogelijk.

Het eerste berichtje had zo in de rubriek Codes kunnen vallen. De autofabrikant Nissan heeft een aantal auto's op de markt gebracht, waarvan de autosleutels niet helemaal goed zijn. De code van de sleutel kan gewist worden als je dit wonder van technisch vernuft te dicht bij je mobiele telefoon houdt. De sleutel-code schijnt allergisch te zijn voor in- en uitgaande gesprekken. Hoe kan dat? Misschien is Nissan wel het enige bedrijf waar de alle werknemers keurig hun mobieltje uit doen voor ze de werkvloer opgaan. Want hoe valt het anders te verklaren dat dit mankement aan de aandacht van de kwaliteitscontrole is ontsnapt?

Het tweede bericht is te treurig voor woorden. In Brussel is een moeder haar kind vergeten. De vijf maanden oude baby is achtergelaten in de auto en werd aan het eind van een drukke werkdag levenloos aangetroffen door de moeder. 's Morgens had ze haar twee oudere kinderen bij school afgezet en reed daarna richting de oppas waar haar zoontje zou worden ondergebracht. In plaats daarvan reed ze door naar haar werk. Zeven uur later rijdt ze alsnog naar de oppas, doet de deur van de auto open en ontdekte haar fatale vergissing. Het kind was door de hitte en uitdroging overleden.

Dan denk je even: hoe kan iemand die in alle drukte een kind verwerkt, met een overvolle agenda het kind ook nog weet te baren en in de hektiek van het dagelijks leven vijf maanden lang het kind verzorgt, vertroetelt en de fles geeft dan ineens het kind helemaal vergeten?

Maar dit zijn geen grappen. Het zijn de krankjorume gevolgen van een even dolgedraaide wereld, waar in arme landen duizenden kinderen door gebrek aan voedsel sterven en in rijke landen kinderen door gebrek aan aandacht het leven laten.

Ik ben ineens ontzettend blij met mijn ontbijt, mijn krantje en de rust waarin ik daarvan kan genieten. En verder wordt ik er ik heel stil van.......

Dag 473 Kort houden.

2007-05-26T13:14:00.000+02:00

De natuur moet je kort houden. Doe je dat niet dan ben je, voor je het weet, in de aap gelogeerd. En ondertussen weten we allemaal heel goed dat er veel leukere en vooral veiliger logementen zijn dan de aap.
Er zijn veel verschillende meningen over hoe je de natuur kort moet houden. Opinie-diversiteit versus biodiversiteit?
Lees meer hieronder.

Maai-codes \|/

2007-05-26T11:46:00.000+02:00

(g.l.t. 4 min.; links: 15 min.)

Wie in het gelukkige bezit is van een tuintje met een vijver, weet hoe moeilijk de waterschappen het kunnen hebben. Al was het alleen maar omdat de grote waternavel zo snel groeit, dat dat menig plas of sloot overwoekert dreigt te raken. Met nadelige gevolgen voor het zuurstofgehalte in het water of zelfs verstoppingen bij gemalen. Wie ooit het exotische plantje bij het tuincentrum heeft gekocht en nu het explosief gegroeide spul uit de vijver vist en in een naburige sloot kiepert, moet er eens bij stil staan wat een schade zo aan het waterbeheer wordt toegebracht. Denk toch eens na als u de natuur in huis en tuin haalt!

De waterschappen moeten er voor zorgen dat alles in de polder een beetje rimpelloos verloopt, zodat we schoon water hebben en geen wateroverlast krijgen bij het eerste de beste buitje. Het waterschap moet er ook voor zorgen dat alles wat groeit en bloeit zo op elkaar is afgestemd dat wij droge voeten houden en toch de natuurlijke biodiversiteit in stand wordt gehouden. Dat mag wat kosten, dus betaal alsjeblieft uw waterschapbelasting op tijd, want we hebben niks aan een failliet waterschap.

Nederland zou Nederland niet zijn als ook waterschappen zich aan gedragscodes hebben te houden. Men heeft zich bijvoorbeeld bij het maaien van dijken en slootkanten aan de Flora- en faunawet te houden, die bepaalt dat er tussen 15 maart en 15 juli niet gemaaid mag worden om broedende vogels te beschermen. Nu kan men voor bepaalde wetten altijd weer ontheffingen krijgen en dat heeft in Zeeland geleid tot ruzie tussen natuurliefhebbers en het waterschap aldaar. Het waterschap is toch met maaien begonnen en de maaimachines zouden menig nest met eieren aangezien hebben voor een graspol dat met de grond gelijk gemaakt diende te worden. Een lokale natuurverdediger heeft daar bezwaar tegen gemaakt. Het waterschap Zeeland stelt echter dat er wel degelijk zorgvuldig wordt gemaaid. Volgens een gedragscode die voorschrijft dat het te maaien terrein eerst goed wordt nagekeken en de aanwezige broedplaatsen goed te markeren. Daar mag de maaimachine dan niet overheen. De zeeuwse natuurliefhebber zegt dat daar niks van terecht komt en treft overal verwoeste eieren aan. Tja, het waterschap Zeeland had natuurlijk een voorbeeld kunnen nemen aan de collega's in Brabant. Die slaan hele stukken land over en maaien het op een beter geschikt tijdstip.

Maar een nog mooier voorbeeld biedt het waterschap in Friesland. Die zetten een alternatieve maaimachine in: het schaap. Een schaap vreet geen eieren. En een vogel wordt niet meer opgeschrikt door het gebrul van de maaimachine-motoren. Het waterschap ziet ook een heel praktisch voordeel. Schapen kunnen veel makkelijker op plekken komen, waar machines niet bij kunnen en zo is het noodzakelijke onderhoud toch gegarandeerd. Niet iedereen vindt het een prachtige oplossing, want het beest vreet ook planten weg waar de boeren last van hebben maar die de oprechte natuurliefhebber liever ziet blijven staan.

Dieren als grasmaaiers. Het komt op meer plekken voor in Nederland en u kunt ze binnenkort ook midden in de stad aantreffen. In Groningen zwerven schaapskuddes door de stad om bermen kort te houden. Geen benzineslurpende grasmaaiers meer en tegelijkertijd een heel natuurlijk manier de bermen van mest te voorzien en de biodiversiteit in stand te houden. Natuurbeheer met natuurlijke middelen en een impuls voor de herinvoering van een oud beroep: de schaapsherder. Innovatie hoeft niet altijd te betekenen dat we nieuwe machines moeten uitvinden.

Uw tuin is waarschijnlijk te klein om een schaapskudde uw gazonnetje bij te laten houden. In dat geval kunt u wel een prachtig stukje innovatie aanschaffen: de solar maaier. Een machientje die zijn energie verkrijgt met een zonnepaneeltje. Zodra de zon schijnt scharrelt het ding over uw grasperk. Alleen waar het hoog gras detecteert, maait het wat sprietjes weg. Het ding lijkt een beetje op een mechanische schaap, maar is veel slimmer. Het laat de plantjes met rust. Het is dus misschien een soort schaap waar de natuurliefhebbers in Friesland wel mee kunnen leven.

Schapen of solar maaiers: er zijn dus nog wel andere oplossingen dan gedragscodes voor het maai-beleid.

Dag 472 Een keuze is altijd een dilemma.

2007-05-25T09:48:00.000+02:00

Geen enkele keuze is waardevrij. Elke keuze is een dilemma. Bij elke keuze kun je wat winnen, hetgeen tegelijkertijd vaak ook betekent dat je wat anders verliest. En keuzes waarbij het er om gaat een afweging te maken tussen ethisch juist en materieel gewin is altijd sprake van een dilemma.
Onder professoren loopt een diskussie of ze hun academische werk nu wel of niet commercieel te gelde mogen maken. Lees meer hieronder.

Keuze: onderzoeken of ondernemen.<>

2007-05-25T09:47:00.000+02:00

(g.l.t. 5 min.; links: 20 min.)

Frits van Oostrom, president van de KNAW (Koninklijke Nederlandse Academie van Wetenschappen) en wellicht beter bekend als de bedenker van de geschiedenis-canon, vindt dat de invloed van het bedrijfsleven op de universiteiten veel te groot is. Niet alleen lijken door bedrijven gesponsorde onderzoeken belangrijker dan onafhankelijke onderzoek, ook worden de universiteiten steeds meer als een bedrijf gerund. Het daarbij behorende taalgebruik vindt van Oostrom ronduit verschrikkelijk. Zij haren gaan recht overeind staan bij termen als 'corebusinnes' en 'outsourcing'.

Hij pleit dan ook voor een grotere onafhankelijkheid van de universiteiten. Meer vrijheid van onderzoek en minder bemoeienis van de bestuurders. En verder moet het om de kwaliteit gaan en niet om de kwantiteit. Bevlogen onderzoek is belangrijker dan 'goals' en 'targets'.

Een mooi pleidooi, maar het gaat voorbij aan de feiten. De band tussen wetenschap en bedrijfsleven is veel inniger dan menigeen weet. Dat komt natuurlijk omdat niemand zit te wachten op vrijblijvend door een microscoop loeren naar bacteriekweekjes. Dat kost aardig wat geld en dat moet terugverdiend worden. Door maatschappelijke relevante onderzoeken te doen die producten opleveren waar we allemaal wat aan hebben.

De verkoop van die producten is in handen van ondernemers en niet van wetenschappers. En een beetje ondernemer zit weer niet te wachten op producten waar-ie niks aan kan verdienen, dus is het logisch dat het bedrijfsleven enige invloed wil. Dat kan via sponsoring van onderzoeken. Of via het wegkapen van wetenschappelijk personeel bij de universiteiten. Op die manier is menig professor in dienst gekomen van particuliere labaratoria van Shell en Philips. Niet elke academicus hield het daar vol omdat onbevangen en vrij onderzoek doen niet aan de orde is bij zulke bedrijven. De meest hartstochtelijke onderzoekers keerden dan weer terug op de universiteiten, omdat ze het inhoudelijk denken, de echte wetenschap en soms ook de studenten misten.

Maar er zijn ook professoren die de studenten en dat hele onderwijsgedoe kunnen missen als kiespijn. Stappen die over naar het bedrijsleven? Welnee, ze gaan gewoon wat minder uren op de universiteit werken en beginnen voor zichzelf. De ondernemende wetenschapper. Onder andere gedreven door het idee dat ze best zelf een behoorlijk graantje mee mogen pikken als het bedrijfsleven uiteindelijk hun uitvindingen op de markt brengen.

Daar is niks mis mee en daar waren ook goede afspraken over gemaakt met de hoogleraren. Tot voor kort mochten ze maximaal € 25.000,- bijverdienen aan de octrooien op uitvindingen die met onderwijsgelden (een deel van ons belastinggeld) tot stand waren gekomen. De rest van de eventuele verdiensten gingen naar de universiteit zelf. Nu vindt de drie technische universiteiten dat dit beter kan. Om hoogleraren te stimuleren dat ze hun octrooien meer en beter aan de maatschappij (lees: bedrijfsleven) slijten, is er de derde/derde/derde-regeling bedacht. Zo lezen we in Intermediair: "Na aftrek van de gemaakte octrooikosten gaat eenderde van de opbrengst naar de uitvinder(s), eenderde naar de betrokken onderzoeksgroep en eenderde naar de centrale kas van de universiteit. Tweederde van de opbrengst van een octrooi blijft dus binnen de universiteit. Vroeger was dat percentage hoger vanwege het oude maximum van 25 duizend euro dat de uitvinder op zijn bankrekening mocht bijschrijven." Eindelijk afgelopen dus met de schamele fooi die een hoogleraar mocht bijverdienen op het nog schameler salaris van maximaal 159.000 euro.

De hoogleraar gaat dus zelf de markt op en bij een mooi deal met een of ander bedrijf, heeft de prof, zijn onderzoeksgroep en zijn baas (de universiteit) een leuke dag. Tot één van de leden van de onderzoeksgroep gaat mekkeren dat hij/zij even hard aan de uitvinding heeft gewerkt als de prof zelf en recht meent te hebben op een wat groter deel van de buit.

Maar goed, dat zoeken ze onder elkaar maar uit. Waar het om gaat is dat ook hier het gevaar op de loer ligt dat wetenschappers hun oren teveel naar de wensen van het bedrijfsleven laten hangen. Want het wordt verleidelijk om op zoek te gaan naar uitvindingen waar het bedrijfsleven brood inziet, ongeacht de maatschappelijke relevantie. En de aloude vraag of een wetenschapper zich druk zou moeten maken of de commercie zijn uitvindingen ook op een voor de samenleving nadelige manier kan gebruiken, komt hiermee boven drijven. Het geld is immers belangrijker geworden dan het doel.

De wetenschap is van ons allemaal. Laten we daar zelf voor blijven betalen, zodat minister Plaskerk onafhankelijk onderzoek kan garanderen. Onderzoek die de belangen van de samenleving dient.

Dag 471 Stellingen. /*\

2007-05-24T08:39:00.000+02:00

Wegens tijdgebrek vandaag een bericht in de herhaling. Een aantal stellingen over maakbaarheid, waar nog niet veel op is gereageerd. Vandaag dus de herkansing.

Stelling 1: - Alles is maakbaar.

Stelling 2: - Alles wat gemaakt is, bevat ergens wel een constructiefoutje.

Stelling 3: - We moeten niet alles maakbaar willen hebben.

Stelling 4: - Maakbaarheid is een illussie.

Zegt u het maar...............................

Dag 470 Redaktie-oproep.

2007-05-23T12:15:00.000+02:00

Even een herhaling van een eerdere oproep. Nog steeds heeft de redaktie behoefte aan wat uitbreiding. Mensen die meer over codes, keuzes en maakbaarheid hebben te melden en mensen die vanuit hun specialisme daar wat aan toe kunnen voegen. Interesse? Mail (zie Stuur een mail in de rechterkolom).
Binnenkort wordt dit weblog geheel vernieuwd: mooier, overzichtelijker en handiger in gebruik. Het zou leuk zijn bij de lancering van het nieuwe blog ook een nieuwe redaktie te kunnen introduceren.
Vandaag weer een bijdrage in de categorie Gezondheid & Hypocrisie. Lees hieronder meer.

Reclame-aanbieding ziekenhuis.

2007-05-23T10:51:00.000+02:00

(g.l.t. 3 min.; links: 10 min.)

Nadat vorig jaar de toenmalige minister van gezondheidszorg, Hoogervorst, een puntensysteem voor de waardering van ziekenhuizen introduceerde, om ze af te dwingen beter te presteren en dit jaar de huidige minister, Klink, aankondigde de medische missers in ziekenhuizen te willen halveren, lijkt het er op dat er genoeg mis is in 's lands hospitaaltjes. Recente berichten in de media lijken dat te bevestigen. Van bacteriële besmettingen (legionella en mrsa) tot criminele en onprofessionele ziekenhuismedewerkers, van slechte informatie tot het ontbreken van de noodzakelijke afdelingen.

Dat levert een totaal verkeerd beeld op van de werkelijkheid, zo vinden de gezamenlijke ziekenhuizen en die zijn gisteren dan ook een tegenoffensief begonnen. Met hedendaagse zuster Klivia, Loes Luca, voorop zingen ze ons toe: 'Mocht je in het ziekenhuis belanden, moet je maar denken: je bent in goede handen'. De campagne 'Het ziekenhuis zorgt' moet duidelijk makend dat alleen vervelende incidenten de media halen, terwijl er voorbij wordt gegaan aan al het goede werk dat er dagelijks wprdt verricht. Wat de kranten er ook over schrijven, zo zeggen de ziekenhuizen, een grote meerderheid van patiënten is dik tevreden over de ziekenhuizen.

Tja, ik kan me voorstellen dat het niet leuk is een mislukte operatie op de voorpagina van de dagbladen terug te zien. Maar er bestaan geen 'goed-nieuws' kranten en in de volksmond heet het nog steeds: geen nieuws, goed nieuws. Een reclame-campagne zal de berichtgeving over medische missers niet uit de wereld kunnen helpen. Is het desondanks goed zo'n campagne te starten?

Martin Buijsen, universitair docent gezondheidsrecht, meent van niet. Zo'n campagne werkt alleen aan de beeldvorming naar buiten toe. Het geld kan volgens hem veel beter worden besteed aan interne zaken als het verbeteren van de waardering en tevredenheid van het zorgpersoneel. Pak het werkklimaat aan, daar help je de zorg veel beter mee, alleen al omdat je daarmee weer genoeg en goed personeel aan kan trekken. Wat heb je aan een prachtige beeldvorming als een ziekenhuis het niet waar kan maken door slecht gemotiveerd personeel of zelfs gebrek aan personeel?

Hebben wij, het publiek, een slecht beeld van het ziekenhuis? Dat valt wel mee. We komen er niet graag. Niet omdat we zo'n beroerd beeld hebben, maar omdat het betekent dat er iets mis met onszelf is. Verder zijn het ook geen uitnodigende plaatsen wegens de grootte, de drukte en de toch vaak wat grote afstand tussen patiënt en arts. De verpleegkundigen zijn een stuk populairder bij de patiënten, maar die staan dan ook heel wat dichterbij.

En wat echt irritant is zijn de nog steeds lange wachttijden in de wachtkamers en voor behandelingen. Maar verder: nee, we hebben heus niet zo'n slecht beeld van de ziekenhuizen. We begrijpen echt wel welk een zwaar beroep artsen en verpleegkundigen hebben. De waardering kan best wel beter, zeker voor de verpleegkundigen. Dus wat dat betreft heeft meneer Buijsen gelijk: besteedt het geld niet aan de 'het-ziekenhuis-moet-weer-leuk-worden-show', maar pomp het in de kwaliteitsverbetering. De ziekenhuizen moeten zelfs oppassen dat al die reclame niet averechts werkt. Want je gaat toch twijfelen aan bijvoorbeeld een hartspecialist, die niet zijn hand in eigen boezem wenst te steken.

Hoewel de 2e Kamer vorig jaar niet enthousiast was over het idee dat ziekenhuizen reclame zouden moeten maken voor zichzelf, zullen we er aan moeten wennen dat we daar toch meer mee worden geconfronteerd. Niet alleen deze campagne is een voorbeeld, maar ook berichten dat ziekenhuizen garanties willen geven op operaties. U ziet de reclame al voor u: 'Bij ons onder het mes, is gegarandeerd nooit op de fles.' Maar laat een ziekenhuis toch vooral het werk doen waar ze goed in zijn: beter maken. Geld en energie voor reclames is voor deze sector echt niet nodig.

Tot slot: Natuurlijk is het leuk Loes Luca weer eens te horen, maar liever in haar eigen shows dan met het stompzinnige liedje dat de campagne moet trekken.

Dag 469 Alles wat groeit en bloeit.

2007-05-22T12:25:00.000+02:00

Vroeger (voor de jonge lezers: heel vroeger...) werd je met behulp van fraai getekende schoolplaten onderwezen over alles wat groeit en bloeit. Er was ook genoeg natuur om je heen om die getekende plantjes en diertjes in levende lijve te kunnen aanschouwen.
Wat in die tijd echter weinig de aandacht kreeg, was dat al dat levende spul verband had met elkaar. Daar kwam je wel door schade en schande achter. Rotzooi in de sloot dumpen leidde uiteindelijk tot ondrinkbaar kraanwater en de vogels afschieten die het op je kersenboomgaard hadden voorzien leidde weer tot diverse insectenplagen.
Dat ingewikkelde gedoe in de natuur heet tegenwoordig biodiversiteit en daar moesten we eens wat meer aandacht voor hebben. Lees meer hierover in de bijdrage van vandaag. Zie hieronder.

Een wereld van verschil.

2007-05-22T10:45:00.000+02:00

(g.l.t. 6 min.; links: 20 min.)

Vandaag wordt de internationale dag van de biodiversiteit gehouden. Met biodiversiteit wordt bedoeld de verscheidenheid aan levensvormen op onze planeet. De mens heeft tot nu toe zo'n 4 miljoen verschillende levensvormen in kaart gebracht. Biologische onderzoekers denken echter dat er zeker 40 miljoen verschillende soorten moeten zijn. Nederland telt bijna 40.000 verschillende soorten planten en dieren (welek dat allemaal zijn kun je terugvinden in het Nederlands Soortenregister).

Nu gaat biodiversiteit niet alleen over het tellen van bloemetjes en bijtjes. Onderzoekers houden ook in de gaten hoe het gaat met de ecosystemen (leefverbanden) en genetische variatie binnen de soorten.

Biodiversiteit is belangrijk voor het (ons) leven. Zo lezen we op de site van het ministerie van landbouw: 'Soorten en ecosystemen zorgen bijvoorbeeld voor de productie van zuurstof, afbraak van dode dieren en planten, bestuiving van planten (waaronder landbouwgewassen), waterzuivering en het beheersen van plagen. Biodiversiteit betekent voor de mens voedsel, bouwmateriaal, brandstof (hout) en grondstoffen voor kleding (zoals katoen) en medicijnen. Ook leidt wetenschappelijk onderzoek aan biodiversiteit regelmatig tot technologische innovatie, economische vooruitgang en meer welzijn (als het bijvoorbeeld leidt tot nieuwe medicijnen)'.

Op zich is het niet zo erg als er hier en daar eens een soort verdwijnt of een ander soort juist de kop op steekt. Dat gebeurt continu in de natuur en daarom zien we nu geen dinosaurussen meer rondlopen. Maar menselijk handelen heeft zo'n grote invloed op natuurlijke ontwikkelingen dat de biodiversiteit stelselmatig wordt bedreigd. Dat kan nadelige gevolgen voor ons eigen leventje hebben en dus zijn tal van organisaties bezig de biodiversiteit te onderzoeken en bedenken ze maatregelen om het leefklimaat gezond te houden. Daarom dus ook zo'n 'Dag voor de Biodiversiteit' om mensen er op te wijzen hoe vitaal belangrijk een gevarieerde leefomgeving is.

Op dit moment dreigen wereldwijd zo'n 1 miljoen levenssoorten het loodje te leggen als gevolg van de huidige klimaatveranderingen. Nu zijn er wel eerder soorten verdwenen door klimatologische veranderingen, maar op dit moment gaat dat in zo'n rap tempo dat veel soorten geen kans hebben zich aan te passen. En dus verdwijnen er meer soorten dan goed is voor de diverse ecosystemen. In internationaal verband is men het er onlangs over eens geworden dat menselijk ingrijpen een belangrijke factor bij deze veranderingen is. Volgens de Millenium Ecosystem Assessment (onderdeel van de VN) kan het in stand houden en herstellen van de biodiversiteit ertoe bijdragen dat de nadelige gevolgen van de klimaatverandering beperkt worden.

Betekent dit nu dat u niet zomaar een mier mag doodslaan die uw keuken is binnengedrongen? Moet u het onkruid dat uw gazonnetje verwoest met rust laten? Moet het afgelopen zijn met dagelijks douchen?

Maakt u zich niet ongerust. U hoeft niet te kiezen hoe divers uw leefomgeving moet zijn. Dat doen de internationale organisaties, ministeries en tal van wetenschappers wel voor u. Zij bepalen onder andere wanneer een bedreigde soort beschermd moet worden. Dat wordt bijgehouden op Rode Lijsten. De plant- en diersoorten die hierop staan zijn niet allemaal wettelijk beschermd. Alleen de soorten die genoemd worden in de Flora- en Faunawet moeten met rust worden gelaten. En hoe vervelend het voor u ook is: van de mier moet u dus afblijven. De mug mag vooralsnog volledig worden weggemept.

Maar hoe dan ook: een diertje meer of minder maakt een wereld van verschil voor de kwaliteit van ons leven. Niet de kwaliteit van geld, auto's en huizen. Wel de kwaliteit van aarde, lucht en water. En dus onze gezondheid. En dus ons voortbestaan. Eén dag aandacht voor de biodiversiteit is echt niet genoeg. Elke dag er rekening mee houden dat wij niet op onszelf staan, maar onderdeel uitmaken van een ecosysteem, dat zonder de aanwezigheid van mensen een stuk beter af zou zijn dan nu het geval is.

Dag 468 Het mag geen naam hebben.

2007-05-21T13:00:00.000+02:00

De uitdrukking 'het mag geen naam hebben' wil eigenlijk zeggen: 'het gaat nergens over'. Het mag niet worden genoemd. Toch geven we alles een naam, ook de dingen waar we het liever niet over willen hebben.
Naamgeving bevordert de onderlingen communicatie, wat overigens niet altijd hetzelfde is als het onderlinge begrip.
Vandaag een kort artikeltje over bijzondere naamgeving in de openbare ruimte, waar u uw steentje ook aan bij mag dragen.
Lees hieronder meer.

Naamsmaakbaarheid /*\.

2007-05-21T11:36:00.000+02:00

(g.l.t. 3min,; links: 6 min.)
Alles moet een naam hebben. Zonder naam hebben dingen geen betekenis. Alleen bij namen van mensen is het even oppassen. Om te beginnen kan je niet zomaar elke naam aan een nieuwgeboren mensje geven. Bijna alles is mogelijk, maar een al te gekke naam kan door de ambtenaar van de burgerlijke stand geweigerd worden. Heb je eenmaal een naam, dan moet je nog uitkijken op wat voor manier je naam maakt. Maar het is altijd aardig eeuwige roem te verkrijgen als een straat, plein, park, gebouw of wat voor lokatie dan ook, jouw naam mag dragen.
Dat gaat overigens niet altijd goed. In Den Haag vinden bewoners van een sjieke villa-wijk dat de naamgeving van hun straten wel moet passen bij de parkachtige sfeer en de cultuurhistorische achtergrond van hun wijk. Daar past de naam van Aad Mansveld, de beroemde ADO-voetballer, niet bij. Zelfs de aanduiding 'straat' is in hun ogen niet goed genoeg.
Of neem het stadje Palmerston North in Nieuw-Zeeland. Daar heeft men een vuilnisbelt naar de acteur John Cleese vernoemd. Een wat vreemde manier om het gehele komische oeuvre van de man te eren? Nee, men neemt op deze manier wraak op vuilspuiterij van Cleese, die het stadje ooit te verschrikkelijk voor woorden noemde.
Namen kunnen dus de meest uiteenlopende associaties oproepen. En hoewel je daarmee dus alle kanten op kan, zal het nooit gebeuren dat een doodlopend steegje naar Jan Peter Balkenende genoemd zal worden. En een gemeente zal nooit een woonwagenlokatie 'Pipo de clown-park' te noemen.
Maar mag ik een beroep doen op uw creativiteit? Weet u, net als de inwoners van Palmerston North, nog namen voor bijzondere lokaties, gebouwen, straten, parken, plassen, enzovoorts? Of zijn er plekken die voor herbenoeming in aanmerking komen? Ik kan me zo voorstellen dat het verkeersknooppunt Prins Clausplein bij Den Haag niet echt een eerbetoon aan genoemde is. Daar is vast een passender naam voor te bedenken.

Dag 467 Links, rechts.....

2007-05-20T14:02:00.000+02:00

..... het maakt niet uit tot welke poilitieke richting je behoort. Het is altijd irritant als je zo vurig gewenste doelen niet worden gehaald en de samenleving maar wat doormoddert.
En of je nou aangestoken bent door het vuur der idealen of het liberale elan, soms krijg je bijna dictatoriale neigingen om de maakbaarheid van die samenleving af te dwingen. Dan zou je hier en nu de wet willen aanpassen. Als het moet, zelfs de grondwet.
Lees meer hieronder.

Rutte Justitia.

2007-05-20T12:25:00.000+02:00

(g.l.t. 4 min,; links: 10 min.)

Goed, de rechter doet een uitspraak. Rutte constateert dat de wet blijkbaar geen ruimte biedt voor het door hem gewenste beleid. Dus moet de wet worden aangepast. Denk nu niet dat Rutte hier alleen in staat. Ook de huidige staatssecretaris voor Sociale Zaken, Ahmed Aboutaleb, heeft grote moeite met de wettelijke speelruimte om uitkeringsgerechtigden te controleren. In maart sprak de rechtbank in Den Haag een oordeel uit over de huisbezoeken die de Sociale Verzekeringsbank onaangekondigd aflegde bij AOW’ers. Als de uitkeringsgerechtigde weigert mee te werken aan een huisbezoek, dan mag niet zomaar de uitkering worden stopgezet. Staatssecretaris Aboutaleb (Sociale Zaken, PvdA) kondigde toen aan dat hij tegen deze uitspraak in hoger beroep zou gaan. Als dat niets zou opleveren, wil hij de wet aanpassen. Aboutaleb had, als wethouder in Amsterdam, al behoorlijk problemen rechterkijke uitspraken, dat huisbezoeken van de sociale dienst wel degelijk geweigerd kunnen worden. Hij drong er bij zijn voorganger op aan de wet te veranderen, zodat-ie van dat gedoe af zou zijn.

Zowel Rutte als Aboutaleb menen dus ernstig door de wet te worden gehinderd bij het opsporen van frauderende uitkeringsgerechtigden. In beide gevallen hebben de rechters eigenlijk niet meer gezegd dan: 'Jongens, controleren is prima, maar hou je daarbij wel aan een paar basisregels'.

Bij de het geval Rutte gaat dat om de grondwet, die gelijke behandeling garandeert van een ieder die in Nederland verblijft. Bij Aboutaleb en de huisbezoeken gaat het om het Europese Verdag voor de rechten van de mens, met name om eerbiediging van de persoonlijke levenssfeer. Waarom de rechter naar het europese verdrag verwees is onduidelijk, want onze eigen grondwet is ook erg duidelijk over de bescherming van de persoonlijke levenssfeer (zie o.a. artikel 10 en 12 uit de grondwet).

De huidige wetgeving betreffende het controleren van mensen met een uitkering, houdt prima rekening met die grondrechten. De rechten en plichten bij een huisbezoek van de sociale dienst zijn wat dat betreft keurig geregeld. Je bent verplicht mee te werken aan allerlei onderzoek, maar het geeft ambtenaren niet de volledige vrijheid om zonder dringende redenen bij je binnen te dringen.

Als een wet niet goed werkt, moet-ie natuurlijk aangepast kunnen worden. Daar hebben we in onze democratie goede procedures voor. Maar als politici menen dat de grondwet niet goed werkt, kijgen we toch een heel andere diskussie. Wat mij betreft voldoet de huidige grondwet prima en is het een goede zaak dat overheidsmaatregelen op die grondwet getoetst kunnen worden.

Willen Aboutaleb en Rutte nu juist die grondrechtelijke bescherming uit de wetgeving schrappen? Daar lijkt het wel op. De één wil onvoorwaardelijk en onbelemmerd toegang tot alle woningen van uitkeringsgerechtigden en de ander gaat een stapje verder en wil complete bevolkingsgroepen controleren op hun gedrag. Dat is de deur openzetten naar vrijheid! Alle vrijheid voor de staat. En minder vrijheid voor de burgers.

Dag 466 Working for the oil-dollar...

2007-05-19T14:19:00.000+02:00

Wie kritisch de wenkbrauwen fronst bij al die bemoeienissen van amerikaanse en engelse investeerders met nederlandse bedrijven, moet toch eens wat verder rondkijken. Natuurlijk, de anglo-amerikaanse invloed is groot. Maar in Nederland wordt niet alleen meer gekeken of men profijt kan trekken van de yankee-dollar.
Lees hieronder meer.

Arabo-Friese relaties.

2007-05-19T12:15:00.000+02:00

(g.l.t. 5 min.; links: 18 min.)

De enigen die nog aan paarden denken bij de woorden 'Arabier' en 'Fries', is een klein en select groepje fokkers die een paard proberen te ontwikkelen (de arabo-fries) waarmee Nederland hoog kan scoren in de men- en drafsport. Alle andere mensen denken bij 'arabier' aan een oliesjeik en bij 'fries' aan de gezellige noordelingen bij wie het zo leuk zeilen is. Wat arabo-fries inhoudt is compleet spaans voor ze.

Maar het zal niet lang meer duren of we krijgen in ieder geval met arabo-friese handelsrelaties te maken. Staatssecretaris van economische zaken, Frank Heemskerk heeft alvast een belastingverdrag getekend met de Verenigde Arabische Emiraten (VAE) om zo te voorkomen dat nederlandse en/of arabische ondernemers dubbel belasting betalen als men handelsactiviteiten in het een of andere land ontplooit.

Zijn er dan van die activiteiten? Nou, als het aan de Friezen ligt wel. Gesteund door de noordelijke Kamer van Koophandel probeert men innnige kontakten aan te leggen met de Arabieren. Drie dames uit Heerenveen gaan proberen zelfgemaakte wandtegels aan de sjeiks te leveren en een bedrijfje uit Sneek heeft geluidsisolerend materiaal in de aanbieding zodat de olieboeren het gebrom van hun boorinstallaties niet meer hoeven te horen.

De ondernemers worden goed begeleid door de Kamer van Koophandel. Je moet namelijk wel wat van de arabische cultuur afweten, anders maak je weinig kans met je onderneming een poot aan de grond te krijgen. Zo moet je wel een persoonlijke relatie zien op te bouwen. Niet door meteen aan een emir te vragen: "Zo joh, alles kits onder de rits?" En al helemaal door van de emir los te krijgen wat-ie nou eigenlijk vindt van die PvdA-snuiter van een Frank Heemskerk. Begin niet over zijn vrouw of politiek. Presenteer vooral jezelf en je produkt en probeer zo het vertrouwen te winnen.

De staatssecretaris ziet graag dat hier meer arabische oliedollars worden geïnvesteerd. Autofabrikant Spyker en autoleasebedrijf Leaseplan draaien al voor een deel op arabisch geld en een Saudi-Arabsich concern staat op het punt voor € 11 miljard dollar het brabantse GE Plastics over te nemen.

Maar goed, wat de Arabieren kunnnen, kunnen wij ook dachten de Friezen. En dus gaan ze op reis naar de VAE. Moet men bij het zoeken naar handelsmogelijkheden verder nog rekening houden met de cultuur ter plaatse? Bijvoorbeeld de censuur op internet? Onder andere Saudi-Arabië en Oman kennen de strengste digitale censuur. Zou dat de vrije handelsgeest in de weg kunnen staan? Het wordt wel oppassen met wat je in je e-mail schrijft.

En de innige arabo-friese relaties kunnen dan wel voordeel voor betrokken ondernemers opleveren, maar kun je zo'n relatie nog met een gerust geweten onderhouden als je weet dat arabische regeringen helemaal niet zo vlot zijn met de nodige hervormingen die de armoede moeten verlichten? Daarbij worden ze vaak gesteund door Westerse regeringen, omdat men vreest dat hervormingen meer macht voor islamitische bewegingen kunnen betekenen en daar zit men nu niet op te wachten.

De vermening van Arabiche en Friese elementen kan tot prachtige paradepaardjes leiden, maar misschien is het toch beter eerst op zoek te gaan naar handelspartners die hun zaakjes wat beter op democratische en humane orde hebben.

Dag 465 Duo-baan.

2007-05-18T13:38:00.000+02:00

Een duo-baan kan leuk zijn, gezellig ook en je kan je sores nog eens met elkaar delen. Of dat ook gebeurt tussen Balkenende en Bos is nog maar de vraag. Beiden gaan de regie voeren over de ingediende plannetjes van de overige kabinetsleden. Twee kapiteins aan dek? Twee regisseurs in dezelfde stoel? Ik hoop dat ze daar uit komen.
Bij de vorige kabinetten had Balkenende in naam de leiding, maar de regie werd gevoerd door Zalm. Misschien dat Bos daar aan zal denken, nu hij de afspraken in het regeerakkoord overeind moet zien te houden?
Lees meer hieronder.

Op jacht naar de schat.

2007-05-18T11:05:00.000+02:00

(g.l.t. 5 min.; links: 16 min.)

De eerste aanvalsgolf op Neerlands schatkist is afgeslagen door de schatbewaarder Wouter Bos. Zijn kabinetscollega's hebben veel energie gestoken in tal van gesprekken met de samenleving. De bewindslieden wilden nou wel eens weten waar die samenleving behoefte aan had. Nou, dat is kennelijk duidelijk geworden en heeft geresulteerd in een aantal verlanglijstjes die de staatsbegroting ver te boven gaan. En Wouter speelt zijn rol als minsiter van financiën met verve. Hij mag terecht een waardige opvolger van Gerrit Zalm worden genoemd. Gerrit stond er zelfs om bekend verzoeken van zijn collega's ongezien in de prullenbak te mieteren. Zover gaat Bos (nog) niet. Hij stuurt zijn collega's eerst terug met een huiswerkopdracht: Ga maar met elkaar praten wie wat inlevert.

De VV D kan gerust zijn: Wouter gaat niet de wildebras worden waarvoor men vreesde. Men vindt zijn Bos-norm weliswaar wat aan de krappe kant, maar nu blijkt dat-ie zich er wel strak aan gaat houden. De vraag is of Wouter daar net zo succesvol in zal zijn als Zalm. Nu moeten we niet vergeten dat Wouter al een hoop heeft geleerd toen hij, in het kabinet Kok II, staatssecretaris van financiën onder Zalm was. Tijdens de kabinetten Kok heeft Zalm zijn norm ontwikkeld en tot ijzeren wet verheven. Wat een minister ook voor plannetje indiende: de zalm-norm was heilig en extra uitgaven moesten, ook bij meevallers, maar ergens anders van betaald worden. Wouter heeft als staatssecretaris van nabij kunnen kijken hoe Zalm dat allemaal voor elkaar kreeg.

En naar nu blijkt is Bos ook niet te beroerd om de regie in handen te nemen. Daar kon Zalm ook wat van. Hij regisseerde niet alleen 's lands financiën, maar wist ook in zijn eigen partij de rollen leuk te verdelen.

Wie de Wouter-tapes heeft gezien zal zeker twijfelen of Bos wel zo'n sterke regisseur zal zijn. Daarbij heeft hij sterk rekening te houden met zijn christelijke coalitie-genoten, waarbij twee secenario's mogelijk zijn.

1e Scenario: Ze gaan vreselijk zeuren om toch hun plannetjes betaald te zien. In de geschiedenis is gebleken dat juist christelijke partijen daar uiteindelijk begrotingstekorten voor over hebben. 'Soepele Fons' (KVP-minister, ook wel Rampenfons genoemd) hielp de kabinetten van Agt aan een leuk overheidstekort. dat daarna dus door de kabinetten Lubbers en Kok weg gewerkt mocht worden. Maar zelfs als een minister van christelijke huize de hand stevig op de knip wil houden, wordt hem dat soms onmogelijk gemaakt door eigen partijgenoten. Eén van de redenen waarom kabinet Biesheuvel viel.

2e Scenario: Het zijn voornamelijk PvdA en VVD-ministers geweest die de financiën een beetje op orde wisten te houden (Duisenberg, Kok en Zalm). Nu is Bos er niet vies van om dit jaar een begrotingstekort te accepteren, als die maar in de jaren daarna flink ingelopen wordt. Dat is linke soep. Hij moet dan wel klip en klaar duidelijk maken hoe dat tekort dan precies wordt aangepakt. Als-ie met een gat blijft zitten dan hangt hem wellicht hetzelfde lot boven zijn hoofd als Anne Vondeling (PvdA-minister voor financiën in het kabinet Cals), die sneuvelde in de Nacht van Schmelzer, waarin de KVP-politicus eiste dat het gat van Vondeling vooraf werd verantwoord.

Gevaren genoeg dus voor Bos. Zal het hem lukken en houdt hij vast aan het regeerakkoord zonder ook maar een dubbeltje toe te moeten geven? Overstijgt hij zichzelf en weet hij net zo'n reputatie op te bouwen als Duisenberg, Kok en Zalm? Of moet hij zoveel toegeven aan zijn eigen achterban en het christelijke electoraat dat we we na roemruchte zaken als het kwartje van Kok, de Zalmsnip en het gat van Vondeling straks te maken krijgen met de Bodem van Bos? Hoe creatief zal Bos zich uit dit wespennest weten te redden?

U mag het zeggen: gaat de geschiedenis zich herhalen of gaat Wouter Bos nieuwe geschiedenis schrijven?

Dag 464 Ten hemel schreiend....

2007-05-17T13:12:00.000+02:00

Voor wie ouderwets taalgebruik niet kent: schreien moet niet worden verward met schreiden. Dit laatste betekent 'gaan'. Als je dat 'ter hemel' doet, dan ben je met je hemelvaart bezig.
Schreien is schreeuwen. Dat doe je als je de almachtige nadrukkelijk en luidkeels wijst op wantoestanden hier op aarde. Dat heeft niks met hemelvaart te maken.
Ten hemel schreiende toestanden. Hoe voorkom je die? En als ze er eenmaal wel zijn: hoe beëindig je ze? Laat uw licht eens schijnen over de deplorabele staat waarin onze krijgsmacht verkeert. Zie hieronder.

Onze jongens ontsporen.

2007-05-17T11:18:00.000+02:00

(g.l.t. 5 min.; links: 15 min)

Vroegâh..... reed er nog wel eens een geflipte soldaat met een tank de kazerne uit en vernielde een paar geparkeerde auto's om vervolgens een patatje-oorlog te halen door de gevel van de snackbar aan diggelen te rijden. Een veel gehoorde verklaring voor zulke uitspattingen was de verveling waaronder onze jongens hadden te lijden in de kazernes. Daar kon niet iedereen tegen en dus ging er wel eens eentje uit zijn bol.

De tijden zijn veranderd. Nu is het een Sodom en Gomorra op marineschepen, slaan mariniers in Noorwegen hele kroegen klein, vallen militairen in eigen land de politie lastig, verhandelt men wapens aan neo-nazi's of men houdt de wapens zelf om er een overval mee te plegen. Tussendoor slaat men aan het martelen, zowel op vredesmissies in den vreemde als tijdens een avondje stapppen thuis.

De verklaring? Geen idee. Verveling kan het toch niet meer zijn. Tenslotte is het leger aktiever dan ooit omdat er aan menig VN-missie wordt deelgenomen. Een beetje soldaat weet dus waar hij/zij het voor doet.

Is er dan misschien wat verandert in de opleiding en training? Bij de berichtgeving rond de martelende Amerikaanse mariniers in Irak, werd er fijntjes een verband gelegd tussen de 'laag geschooldheid' van de nieuwe recruten en hun morele opvattingen waarmee ze te werk gingen. Is dat hier het geval?

Allemaal flauwekul natuurlijk. In de kazernes verveelt men zich net zo als thuis: tv kijken, computergame doen of naar de kroeg. En of de ethiek van de gemiddelde soldaat er beroerd aan toe is, moet nader onderzocht worden. Misschien valt wel een verklaring te vinden in het gedrag van het ministerie van Defensie zelf. Je zou kunnen stellen dat een werkgever de werknemers krijgt die bij hem past.

Defensie heeft haar eigen zaakjes absoluut niet op orde, aldus de Algemene Rekenkamer. Er zijn veel ervaren en deskundige mensen wegbezuinigd, waardoor nu kwakzalvers en beunhazen de dienst uitmaken. Die lappen procedures en regeltjes aan hun soldatenkistjes en dat leidt onder andere tot een financiële janboel. Er wordt aardig wat uitgegeven zonder dat dit met bonnetjes gedekt is. Van 2,5 miljoen euro is niet duidelijk of de aankoop nodig was. Men schaft ook maar wat aan, zodat Defensie nu met vijf verschillende computersystemen zit opgescheept, hetgeen de duidelijkheid ook niet bevordert.

Maar het ergste van al is de gebrekkige toezicht op wapens en munitie. Defensie weet domweg niet hoeveel men aan wapenmateriaal in bezit heeft. Kortom: er zijn flinke problemen met de sturing en de beheersing op Defensie.

Tja, als de baas zo te werk gaat, mag je dan van de gemiddelde werknemer verwachten dat-ie zich voorbeeldig en beheerst gedraagt? Tuurlijk, ieder zijn individuele verantwoordelijkheid. Maar dat is nu juist iets dat je voor een deel afleert in het leger. Je leert er collectief bevelen opvolgen en in stereotypen denken.

Worden we nu dan wellicht geconfronteerd met de gevolgen van de afschaffing van de dienstplicht? Vroegâh..... had je van die langharige types die een schande waren op het blazoen der nederlandsche krijgsmacht. Maar op een gegeven moment werden ze wel geroemd om hun functioneren. De nederlandse langharige jansoldaat bleek dankzij zijn eigenwijze, hoogst individuele onderscheidingsvermogen een prima landverdediger, die in verschillende situaties wist te improviseren en overeind bleef.

Toch maar weer die dienstplicht invoeren?

Dag 463 Automatische piloot.

2007-05-16T12:26:00.000+02:00

Er zijn van die dagen dat je meer op de automatische piloot functioneert dan op je volle verstand. Daar moge uit blijken dat het leven vol zit van mechanisch af te handelen momenten, want ook al heeft u uw volle verstand overgedragen aan de automatische piloot: het verloopt allemaal redelijk goed.
Dat brengt me op de vraag van vandaag: hoeveel kunnen we eigenlijk overlaten aan echte robots? Hoe meer, hoe beter zou je zeggen. Alles wat robots ons uit handen neemt, levert tijd op voor leukere bezigheden. En als nadenken ook niet meer leuk is, dan kunnen we dat ook wel aan robots overlaten.
Lees meer in het artikeltje hieronder.

Volautomatisch morele keuzes maken <>

2007-05-16T12:20:00.000+02:00

(g.l.t. 4 min.; links: 6 min.)
De mens evolueert tot een gemakzuchtig wezen. Daar is hard werken aan vooraf gegaan. Nadenken over hoe dingen makkelijker gemaakt konden worden, uitvindingen doen en toepassingen fabriceren. Maar de resultaten mogen er zijn. Al heel wat lastige en vervelende klusjes worden inmiddels door machines gedaan. Het zal ook niet lang meer duren of we krijgen de beschikking over de volautomatische hulp in huis. Een robot die klopt, die veegt, die zuigt, de maaltijden bereidt, de kinderen op tijd naar bed brengt en ze ook nog eens een verhaaltje voorleest. In Japan hebben ze voor zo'n € 2800,- al een robot die demente zestigplussers opvrolijkt.
Het is niet zo moeilijk tal van bekende, routineuze handelingen door een robot te laten doen. De gemakzuchtige mens laat zich daarvoor graag vervangen door een machine. Eén vervelend klusje moeten we echter nog steeds helemaal zelf doen: keuzes maken. Een robot denkt niet na en maakt dus geen keuzes. Dus als het ding de opdracht 'opruimen' krijgt, dan doet-ie dat ook onvoorwaardelijk. Hij vergeet de plantjes in de vensterbank water te geven en in plaats daarvan kiept-ie de sanseveria's in de groenbak. Een robot moet worden aangestuurd door programma's die wij zelf moeten bedenken. De robot voert onze keuzes uit. Maar wat zou het een opluchting zijn als die robots zelf konden nadenken. Want als we ergens de pest aan hebben, dan zijn dat wel die dagelijks terugkerende keuzes.
Wanhoop niet! De oplossing is nabij. Nog even en robots verlossen ons zelfs van de allermoeilijkste klus des levens: de morele keuze.

Stelt u zich een voor dat u die overwerkte co-assistent bent die tijdens het spitsuur op de ehbo van een ziekenhuis moet beslissen welke patiënten als eerste naar de operatiekamer mogen om hun levensreddende behandeling te krijgen. Dat vinden we al onmenselijke situaties, dus dat kunnen we beter aan robots overlaten. Met gemak onthouden die welke operatiekamers vrij zijn, welke specialisten dienst hebben en ze kunnen meten hoe dringend de patiënt de hulp nodig heeft. Het grote voordeel van zulke volautomatische keuzes is dat de zwaar gestresste co-assistent ontlast wordt en mocht men achteraf de gemaakte keuzes moreel verwerpelijk vinden, dan krijgt de computer de schuld.
Nou kan ik me niet voorstellen dat robots hun morele besef zelf ontwikkelen. Dat moet toch door 'de mens' in hun programma worden gestopt. En dan rijst dus de vraag: van welk moreel besef moet een robot worden voorzien? Zou er een prototype moraliteit te bedenken zijn waar geen enkel mens moeite mee heeft en waarmee we dus met gerust hart elke robot kunnen uitrusten? Of zouden we straks kunnen kiezen welke mentaliteit onze huishoudelijke robot kan bezitten? Bijvoorbeeld de mentaliteit van een bekende Nederlander naar keuze.
Wacht even, dat laatste was de bedoeling niet. We wilden immers van dat eeuwige keuzes maken af?

Dag 462 Beroemd over de grens.

2007-05-15T11:25:00.000+02:00

Balkenende is niet de enige die er van droomt dat een klein land meer betekenis krijgt buiten de eigen grenzen. Wat dat betreft heeft-ie als BN-er natuurlijk dezelfde ambities als de eerste de beste popartiest, die het graag in Amerika wil maken.
Maar misschien moet JP klein beginnen. Neem een voorbeeld aan een belgische minister, die van plan is eerst Nederland te bewerken om België bekender te maken. Hoewel, België? Ik geloof dat ik echt te weinig weet van onze zuiderburen.
Lees meer hieronder.

Ken uw BV-ers.

2007-05-15T10:23:00.000+02:00

(g.l.t 3 min.; links: 12 min.)

Kent u de meneer hier links op de foto? Wel, da's een bekende vlaming: Geert Bourgeois, minister van Buitenlands Beleid. U ziet dat de heer Bourgeois er een beetje vermoeid en sipjes uitziet. Dat komt omdat de minister zwaar teleurgesteld is in de kennis die Nederlanders over Vlamingen hebben. Het valt hem natuurlijk zwaar tegen dat de komiek Urbanus, het duo Clouseau en de wielrenner Eddie Merckx veel bekender bij ons zijn, dan de minister zelf. Dat blijkt uit een onderzoekje dat Geert Bourgeois zelf heeft laten doen.
Ook K3 en Jean Marie Pfaff zijn goed bekend bij ons. Ik weet niet hoe de lijst van de minister er verder uitziet, maar ik denk dat hij eigenlijk niets te klagen heeft over de bekendheid van B(eroemde) V(laming)-ers. De minister maakt zich meer zorgen over het cliché-beeld dat den 'ollander over de vlaamse gemeenschap heeft. De bekende vlamingen zouden symbool staan voor het vriendelijke, gezellige en gastvrije karakter dat wij nederlanders aan onze zuiderburen toedichten. Zeker, dat zijn positieve kenmerken, maar volgens de minister dus veel te stereotype. Dat goedmoedige, bourgondische, dikbuikige imago moet anders. Vandaar dat meneer Bourgeois liever ziet dat sportieve types als Kim Clijsters en Tom Boonen wat populairder zouden worden.
Maar het ergst van al vindt de minister wel dat we vlamingen gewoon belgen noemen. Potdomme! Weten wij hier dan niet dat Vlaanderen al zo'n 25 jaar een zelfstandig gewest is? En daar komt dus de nationalistische aap uit minister's mouwke. Zijn neo-liberlale partij, de N-VA (Nieuw-Vlaamse Alliantie), ziet Vlaanderen graag als een onafhankelijke staat. En om dat te bereiken wil de minister het begrip 'vlaming' eens goed op de internationale kaart zetten. Een Belg, allee, zo mogen we onze zuiderburen gerust noemen. Als we er ons maar wel bewust van zijn dat een Vlaming toch wel een heel speciale belg is. Zeg maar , een slag apart.

Ik ben zeer benieuwd of Geert Bourgeois BV-ers in gaat zetten bij zijn promotie-campagne. Want welke BV-ers zijn representatief voor de 'echte', vlaamse cultuur? Gaat de minister daarvoor Eddy Wally, Will Tura en Helmut Lotti kiezen? Of wil hij Johan Verminnen en Arno als boegbeelden?

Ikzelf zou in ieder geval niet kiezen voor minister Geert Bourgeois. Ik krijg een veel aangenamer gevoel bij vlamingen als Wim Helsen, Panamarenko, Anna Teresa de Keersmaeker en Raymond van het Groenewoud.

En wat denkt u, beste lezer? Is Jean-Claude van Damme een betere ambassadeur voor Vlaanderen dan Jan Decleir? Moeten we meer van Louis Paul Boon lezen om de vlaamse ziel te kennen, of liever van Tom Lanoye of Herman Brusselmans? Wie is uw favoriete BV-er?

Dag 461 Zoekende.

2007-05-14T11:56:00.000+02:00

Zijn wij niet allen zoekende? Nou, niet allemaal misschien, maar het liberale volksdeel in ieder geval wel. Op de congressen die VVD en D66 de laatste dagen hebben gehouden, zou een antwoord gevonden moeten worden op het verlies bij de laatste landelijke verkiezingen. Dat antwoord kwam er natuurlijk niet echt. Eén van de genoemde oorzaken: wellicht zijn de liberalen het kontakt met de tijdgeest kwijt.
Wel, onlangs was er een poging dat kontakt te herstellen. Lees meer hieronder.

Kontakt met de tijdgeest.

2007-05-14T10:31:00.000+02:00

(g.l.t. 5 min.; links: 8 min.)
Als het even niet naar wens loopt, kun je altijd de tijdgeest de schuld geven. Sommige liberalen menen dat het vanwege die tijdgeest nu even wat tegenzit voor VVD, D66 en zelfs Groenlinks. Maar ja, hoe hou je kontakt met de tijdgeest? Gelukkig hebben we daar een medium voor.

Medium: 'Fijn dat je er bent Mark. Wat is je vraag?'
Mark: 'Tja, ik zou graag kontakt willen hebben met de tijdgeest.'
Medium: 'Okay Mark, maar wat is je vraag dan? De tijdgeest staat niet zomaar voor alles en iedereen open, weet je.'
Mark: 'Ja, ja, dat begrijp ik. Eh... ik wil graag weten hoe we ons liberale gedachtengoed aan de tijdgeest kunnen aanpassen.'
Medium: 'Oei, Mark! Dat is een hele diepe! Okay, laten we eens kijken of we kontakt kunnen krijgen.....'
Mark: 'Spannend! Ik ben benieuwd...'
Medium: 'Oh ja, Mark? Ben je dat echt? Want je kan alleen kontakt krijgen met de geesten als je er echt helemaal voor open staat, weet je.'
Mark: 'Ja, ja... natuurlijk. Ik sta er echt voor open.'
Medium: Okay, Mark. Wacht! Ik hoor geklop. Ik geloof dat de tijdgeest al aan de deur staat. Laten we proberen te kijken wie het is. Dus Mark, ken jij iemand wiens naam met een W begint?'
Mark: 'Nou zeg, da's ook sterk! Daar ken ik er wel meer van!'
Medium: 'Okay Mark, maar ik zie er hier maar één. Ik zie ook een bril en een sigaar. Komt je dat bekend voor?'
Mark: 'Ach nee hè! Daar heb je hem weer. Da's Wiegel. Ook een soort orakel, maar zeker geen tijdgeest!'
Medium: 'Okay Mark, maar ik zie nog een W. Er zit ook een i en een l in de naam. Zegt je dat wat?'
Mark: 'Verrek! Dat zou goed kunnen. Misschien heb je het over Wilders? Dat is inderdaad een spook die denkt dat-ie de tijdgeest zelf is. Ik denk niet dat ik bij hem te rade moet gaan.'
Medium: 'Juist, Mark. Het probleem is een beetje dat veel mensen je willen spreken. In die drukte komt de tijdgeest maar moeilijk door. Maar wacht even.... ken je iemand met een T in de naam?
Mark: 'Jawel....'
Medium: 'Een h of een o...?'
Mark: 'Nou, ik ken wel iemand met een t èn een h en een o in de naam, maar of...
Medium: 'Okay! Dat moet dan Thorbecke zijn!'
Mark: 'Ik dacht dat die nu juist helemaal uit de tijd was!'
Medium: 'Aan het spinrag te zien waarmee deze man is omhuld, zou dat best eens kunnen kloppen, Mark. Laten we nog één poging doen. Even concentreren hoor. Ik zie hier een V.'
Mark: 'Dat zegt me niks.'
Medium: 'Okay, ik zie behalve die V ook een T.....'.
Mark: 'Een T...., nee, dat komt me ook niet bekend voor.'
Medium: 'Toch dringt deze geest zich sterk op, Mark. Ken je echt niemand met een V of een T, of allebei?'
Mark: 'Nee, echt niet. 't Zegt me helemaal niets.'
Medium: 'Mark! V, T! Dit is Vadertje Tijd! We hebben kontakt met de echte tijdgeest!'
Mark: 'Joepie!!'
Medium: 'Stil, Mark. De tijdgeest heeft jou wat te zeggen.'
Mark: 'Ja, ja, dat zal wel.....'
Medium: Mark, foei! Als je dit niet serieus neemt, loop je de kans dat de tijdgeest het kontakt met je verbreekt!'
Mark: 'Okee, okee. Ik luister al.'
Medium: 'Vadertje Tijd, de tijdgeest, vraagt of je wel goed bij je hoofd bent.'

Mark: 'Huh? Wat bedoelt-ie?'

Medium: 'De tijdgeest zegt dat je niet als een gek op zoek moet naar populistische korte termijnoplossingen. Ja sorry, Mark, ik weet ook niet wat-ie daarmee bedoelt, maar dit is wat de tijdgeest je zegt.'

Mark: 'Nou, vraag jij hem dan maar eens of hij de oplossingen wel weet!'

Medium: 'De tijdgeest zegt dat je je koers beter moet bepalen en als je dan eenmaal op positie bent.....

Mark: 'Ik ben al oppositie! Wat een vaag geklets, zeg!'

Medium: 'De tijdgeest vraagt nu of je dat ook zo irritant vind en of je nu eindelijk begrijpt waar vaag geklets toe kan leiden.'

Mark: 'Nou, ik ben anders konkreet genoeg! Geen dubbele paspoorten en kleinere scholen! Helder toch?'

Medium: 'Vadertje Tijd zegt dat met elkaar samenleven en werken belangrijker is dan de hoeveelheid paspoorten.'

Mark: 'Tjonge, klinkt bekend. Het lijkt wel of Balkenende de tijdgeest is.'

Medium: 'Vadertje Tijd wil je nog één ding vragen.'

Mark: '(zucht...) nou, vooruit dan maar.'

Medium: 'Ondanks dat liberalen grote macht hebben (gehad) en aan tal van regeringen hebben deelgenomen, is de wereld er niet beter op geworden. Hij vraagt je nu over de volgende keuzes na te denken. De eerste is: maak het liberalisme sterker door nooit meer met politieke partijen van religieuze signatuur samen te regeren. Misschien dat die strategie echt liberalisme sterker maakt. Of, de tweede keuze. Erken dat liberalisme niet werkt en schaf het af.'

Mark: 'Oh? En wat moet ik dan?'

Medium: 'Mark, de tijdgeest zegt, dat als het je alleen om macht gaat, er nog genoeg andere mogelijkheden voor je zijn. Daar hoef je niet liberaal voor te zijn'

Dag 460 Dromerig.....

2007-05-13T14:08:00.000+02:00

.... staar ik wat voor me uit. Vakantieherinneringen lopen door elkaar met mooie plannetjes voor de komend tijd. Vandaag kan dat nog, een beetje dagdromen. Morgen dringt zich de realiteit weer op. Daar kijk ik met gemengde gevoelens naar uit, want die realiteit lijkt meer op de droom van mijn baas. En die droom verschilt nogal met mijn droom.
Vandaag de laatse bijdrage in de korte serie over 'In wiens droom leven we eigenlijk?'
Lees meer hieronder en reageer gerust als uw werkelijkheid geheel overeenkomt met uw dromen.

In wiens droom leven we eigenlijk? (3)

2007-05-13T12:54:00.000+02:00

(g.l.t. 3 min.; geen links).

Heeft u de baan van uw dromen? Woont u in uw droomhuis? U rijdt rond in uw droomauto? En ook uw partner, uw kinderen, uw vrienden en kennissen, uw vakanties, uw salaris, uw hobby's, ja, eigenlijk alles is geheel volgens uw dromen. U heeft uw dromen waargemaakt. Dat zal in ieder geval een uitstekende nachtrust opleveren, want u heeft niets meer te dromen.

Nu hoeven al die mensen die geen droomhuis bezitten, niet jaloers te zijn op degenen die dat wel hebben. Sterker nog: je kan maar beter geen droomhuis hebben, want zo'n huis is geen dag hetzelfde. Waar nu de voordeur zit, tref je over vijf minuten de trap naar de kelder aan. En de keuken kan plotsklaps zo groot zijn, dat je er dagen over doet om bij het fornuis te komen.

Gaat u uw eigen dromen maar na. Alles wat daarin voorkomt, is voortdurend aan verandering onderhevig. Dromen keren wel terug en kunnen in grote lijnen op elkaar lijken, maar de details zijn echt anders. Let u maar eens goed op als u in dromenland bent. Ik denk dat u bij nader inzien niet graag de alledaagse werkelijkheid wilt inruilen voor de bizarre wereld van uw dromen.

Maar goed, dàt we dromen is werkelijkheid. Het zou alleen wel zo prettig zijn als die dromen met rust worden gelaten. Al die droomhuizen, droomauto's en droombaantjes die via reclame tot ons komen, brengen wankelmoedige dromers in verwarring. Hoe prachtig het er allemaal uitziet, ik heb in mijn dromen nog nooit een huis gezien dat ook maar een beetje leek op de droomhuizen in de advertenties. Dan ga je toch twijfelen aan je eigen dromen. Klopt het wel, wat ik droom?

Nu kun je reclame negeren, maar dat wordt lastiger met andere dromen die ons opgedrongen worden. Dat zijn de dromen van ambitieuze politici en bestuurders. Zij beschikken over de middelen om van hun dromen werkelijkheid te maken. Een werkelijkheid waar anderen dan wel in moeten leven.

Ook de dromen van religieuze leiders hebben aardig wat invloed. En reken er maar niet op dat je daar een fatsoenlijk gesprek over kunt hebben. Dat had je gedroomd! Geloof wordt immers niet gezien als een droom, maar als keiharde realiteit.

Het is waar: er bestaan verschillende werelden naast elkaar. Omdat geen één droom hetzelfde is. Waarom dan toch die dromen aan elkaar opdringen? Zou het niet beter zijn als iedereen alleen droomt op de daar toe geëigende tijden? Dus alleen als men de oogjes dicht en de snaveltjes toe heeft? Dromen maak je waar als je slaapt. Als we wakker zijn moet er gewoon hard gewerkt worden aan de werkelijkheid van alledag. Die is duidelijk genoeg.

Dag 459 Klaarwakker.

2007-05-12T14:35:00.000+02:00

Na een betere nachtrust dan de dagen hiervoor, nu weer klaarwakker. Hoewel, bevind ik me eigenlijk meer in een lucide droom. Een zo heldere droom dat het werkelijkheid lijkt. Je kan zelfs in zo'n droom enige bewuste acties kan uitvoeren, die je er overigens meteen van bewust maken dat je wel degelijk droomt.
Omdat de wereld om me heen, helemaal niet de door mij gedroomde wereld is, weet ik het onderscheid tussen slapen en wakker zijn goed te maken. Of tioch niet? Zit ik soms in uw droom?
In ieder geval verkeer ik in het dromenland van het wakkere ventje, die het tot onze minister-president heeft geschopt (een jongensdroom?). Lees meer over zijn dromen hieronder.

In wiens droom leven we eigenlijk? (2)

2007-05-12T12:18:00.000+02:00

(g.l.t. 3 min.; links: 4 min.)

"Wij Nederlanders staan niet bepaald bekend als dromers."

"Wie ‘American dream’ intoetst in Google, krijgt 2,5 miljoen hits. ‘Rêve français’ levert 16.000 treffers op. En ‘Nederlandse droom’… 1.500."

"Dùrven we in dit land eigenlijk wel te dromen? Misschien zijn we ons gewoon onvoldoende bewust van de kracht van onze dromen en lopen we er niet graag mee te koop."

Drie citaten uit een toespraak die Balkenende in februari hield op het Festival der Bestuurskunde.(De complete toespraak is te lezen op onder de titel The Dutch Dream Revisisted op de website van het ministerie van algemene zaken).

Nederlanders staan niet bekend als dromers, maar dat zijn ze wel. Balkenende zelf voorop. Dat zie je meteen al aan het tweede citaat. Kennelijk droomt hij ervan dat de nederlandse taal ooit nog eens de belangrijkste internationale taal wordt. Nu is en blijft dat het engels. Had hij dus 'dutch dream' bij google ingetikt, dan had hij aanzienlijk meer hits gekregen. En in het nederlands staat het er meteen een stuk slechter voor met de 'amerikaanse droom'.
Overigens zijn de hits die hij wel heeft gevonden ook gedroomd. Geen van de genoemde aantallen komen ook maar een beetje in de buurt als u de betreffende termen intikt.
Goed, ik snap hem wel, ons aller JP. Dit is al weer zijn vierde kabinetje, dus met zijn nationale allure zit het wel goed. De man droomt ondertussen van allure over de grenzen heen. En dan steekt het wel dat die amerikaanse droom de boventoon voert. Maar met wat voor droom moet Balkenende komen om voor eens en altijd met die amerikaanse droom af te rekenen? Dat wordt lastig.
Zeker sinds het einde van de 2e Wereldoorlog, is het vooral amerikaanse dromerij wat hier de klok slaat. Van stofzuigers tot televisies, van auto's tot internet, van mobiele telefoons tot droombanen. Allemaal op de markt gegooid onder de welluidende kreten 'vrijheid van zus...' en 'vrijheid van zo...'. Dat soort vijrtheden zijn ook wij zo belangrijk gaan vinden, dat we de amerikanen zelfs in hun ergste nachtmerries volgen en verzanden in oorlogen die om vage en dubieuze redenenen zijn begonnen.
Ook al worden nu tal van produkten helemaal niet meer in Amerika zelf gemaakt, het is en blijft de amerikaanse droom. De aloude droom dat je van krantenjongen best miljonair kan worden. Een droom van een motivatie die veel mensen aardig aan het werk houdt. De amerikaanse droom zit zo diep tot in elk vezeltje van onze samenleving, dat de nederlandse droom niets anders is dan die amerikaanse. Kan Balkenende daar ook maar iets tegenover stellen?

Jazeker. Hij durft wel degelijk te dromen. Als een misplaatste variant van een hedendaagse Martin Luther King, bekent hij zijn dromen.

"Ik droom van een Nederland dat dynamiek en internationale allure weet te combineren met de menselijke maat, zorgzaamheid en duurzaamheid.
Ik droom van een land waarin mensen zich zeker genoeg voelen om te veranderen, omdat ze ruggensteun en voldoende bagage krijgen en in geval van nood nooit met lege handen staan.
Ik droom van een land waarin mensen zich onbevangen durven opstellen en nieuwsgierig zijn naar elkaar en naar wat er achter hun horizon ligt. Want wie nieuwsgierig is, heeft niet zo snel last van angst of vooroordelen."

Mooi, hè? En denkt u dat de 100 dagen die hij in gesprek is met de samenleving hem uit de droom zullen helpen en met beide voetjes op de grond zullen zetten? Dat hij zich eens wakker moet knijpen en een paar zaken uit zijn vorige regeerperiode recht moet zetten? Mark Rutte (VVD) is al begonnnen met het opbiechten van wat bestuurlijke foutjes. Nu JP zelf nog. Of is eens gedroomd, een nachtmerrie voor altijd?

Dag 458 Slaaptekort.

2007-05-11T13:57:00.000+02:00

Door een slaaptekortje kan ik maar moeilijk op gang komen. Het slaaptekort is op de laatse vakantiedag ontstaan en niet eens door een langdurig feest. Technische problemen met een vliegtuig leidde tot een verplichte verlenging van de vakantie en tot flink wat slaapgebrek. Lang rondhangen op een vliegveldje, diep in de nacht uiteindelijk afgevoerd naar een hotelletje, veel te vroeg weer opgehaald. Het stelde allemaal niet zoveel voor, maar ik merk wel dat ik niet zomaar zonder genoeg slaap kan. Nu, een volle dag later, ben ik nog steeds wat ontregeld en zeker niet fit.
Dus excuses beste lezers, ik ga er nog even tussenuit, naar dromenland. Hopelijk helpt dat weer een beetje mens te worden. Van onderzoeken op dat gebied wordt ik niet veel wijzer. Leest u even mee? Zie de bijdrage hieronder.

In wiens droom leven we eigenlijk? (1)

2007-05-11T11:41:00.000+02:00

(g.l.t. 4 min.; links: 6 min.)

Ik stap midden in de nacht uit mijn bed, wakker gemaakt door een bijna pijnlijke plasaandrang. Er is echter geen wc te vinden. Hoe langer ik zoek, hoe pijnlijker het wordt. In de immens grote hal, waar sjiek geklede mensen Weens walsen over de marmeren vloer, zoek ik een plekje waar ik ongezien mijn behoefte kan doen. Net als ik achter een grote potplant denk mijn gang te kunnen gaan, houdt een ober mij een dienblad met kleurige gevulde borrelglaasjes voor. Ik zoek verder. Kennelijk ben ik de enige die me schaam hier in mijn pyama rond te lopen, want de rest walst rustig in gala-kleding verder. Ik ga achter een sofa staan. Het stelletje dat voor me zit te kletsen, merkt gelukkig niet dat ik met één vinger de boord van 's mans overhemd wat weider heb gekregen. Opgelucht leeg ik mijn blaas met een welgerichte straal in de zo verkregen opening. Net als ik de laatste druppel wil lozen, zie ik een zestal obers met gezwinde spoed en dreigende gezichten op me af komen. Ik prop mijn leuter snel terug en ren de hal uit en duik mijn bed weer in.

Ik slaap gelukkig gauw in. Maar binnen enkele seconden speelt mijn blaas weer op. Snel eruit. Het eerste de beste dat ik zie, neem ik ter hand. Een speelgoedpianootje, waarop mijn vader mij nog "In the mood" van Glenn Miller had leren spelen. Ik drukte op de toetsen en liet mijn plas het instrument instromen.

Eenmaal weer in bed, leek ik alles weer vergeten. Of laat ik het zo zeggen: mijn blaas leek alles vergeten, want opnieuw begon het orgaan pijnlijk te zeuren. Om er snel van af te zijn holde ik naar het open raam en stortte ongegeneerd mijn waterval naar buiten. Ik voelde hoe met elke druppel mijn hele lichaam eindelijk ontspande. Toen ik naar beneden keek om de laatste druppels te aanschouwen, zag ik hoe mijn water in een eindeloze diepte klaterde. De aanblik veroorzaakte een hevige hoogtevrees-aanval en mijn ontspannen spieren konden mij niet meer redden van de val uit het raam. Dus ik viel en ik viel en viel en viel en........

U begrijpt het al: ik hoor tot die 500.000 mensen die wel eens een nachtmerrie heeft en daardoor overdag niet goed functioneert. Gek eigenlijk, want een nachtmerrie is een droom. Dus je slaapt dan wel. Een andere onderzoek berichtte dat te weinig slaap tot slecht functioneren leidt. Al die wakkere types blijken op den duur helemaal niet zulke wakkere keuzes en beslissingen te maken. En zo kunnen er dan nachtmerries zijn, die geen droom maar werkelijkheid blijken te zijn. Hoe hard je ook hebt geblokt voor je examen, je zakt toch als je te weinig slaapt. Jammer, maar daarbij heb je nog altijd een herkansing. Dat geldt niet als je slachtoffer wordt luchtverkeersleiders, die eigenlijk al lang op bed hadden moeten liggen.

Die onderzoeken kloppen wel met mijn werkelijkheid. Als ik een nachtmerrie heb gehad of lang wakker heb gelegen, dan voel ik me niet optimaal. Maar dat geldt ook als ik een slaap met 'gewone' dromen heb gehad. Staat dan alleen een uurtje of acht droomloos slapen garant voor een fitte dag? Dat is, althans bij mij, ook niet altijd het geval. Er kunnen weken voorbijgaan dat ik aan zes uurtjes slaap meer dan genoeg heb.

Niet alleen het aantal uurtjes slaap en de kwaliteit ervan zouden een rol spelen, ook het veel genoemde en vage begrip 'bio-ritme' zou van belang kunnen zijn. Op regelmatige tijden slapen zou beter zijn voor een mens. Dat hoeft niet per sé alleen 's nachts. Je hebt tenslotte mensen die 's avonds veel beter presteren dan overdag. Dat herken ik ook: tijdens mijn avonddiensten voel ik me veel fitter dan tijdens de dagdiensten. Misschien moet ik mijn arbeidscontract eens laten omzetten naar een "avondmens-contract", zoals dat in Denemarken mogelijk blijkt te zijn.

Maar goed, slaaptekort is op de lange termijn niet goed. Hoeveel slaap dan wel? En op welke tijden? Met of zonder dromen? De antwoorden vindt u terug in die dromen van onderzoeken die wetenschappers de wereld in sturen. Uw antwoord zit daar vast en zeker tussen, al zult u er wellicht een nachtje over willen slapen, voor u beslist welke uitkomst het beste bij u past. Want één ding is wel zeker: u wilt beslist niet in de droom van de eerste de beste wetenschapper leven. Uw eigen werkelijkheid bevalt u immers het best?

Wie meent desondanks in een nachtmerrie beland te zijn, kan er misschien vanaf komen na een bezoekje op een speciale site van de universiteit van Utrecht.

Dag 457 Terug in het redaktielokaal.

2007-05-10T21:18:00.000+02:00

(g.l.t. 1 min.; links: 0 min.)

Na een vertraagde thuiskomst onmiddelijk de deur van het redaktielokaal opengedaan. Wat een oorverdovende stilte! Geen der lezers heeft in de laatste 12 dagen gebruik gemaakt van de beschikbare redaktieruimte. Dat is mooi. Daar spreekt een groot respekt uit voor de gedachte dat alles wat leeg is, niet altijd gevuld hoeft te worden.

Het onbeschreven blad is toch vele malen schoner dan de mooiste roman. Een lege ruimte biedt toch een veel verademender blik dan het prachtigste staaltje architectuur. En in stilte valt soms meer te beluisteren dan in een welk goed gesprek dan ook.

Hoewel ik hoopte een paar aardige bijdragen van lezers aan te treffen, ben ik toch ook heel blij dat u de beschikbaar gestelde ruimte met rust heeft gelaten. Dank u, dat was een louterende ervaring.

Zoals gezegd: er was enige vertraging bij de thuiskomst zodat er vandaag geen echt nieuw artikel geleverd kan worden. Ik had wel beloofd vandaag weer iets te laten horen (lezen eigenlijk). Welnu, de indrukken van de laatste 12 dagen moeten nog even op een rijtje worden gezet, de post moet worden doorgenomen en dan is er weer tijd voor nieuwe berichten. Hopelijk morgen al.

Dag 456 De redactieruimte nu voor u!

2007-04-28T10:41:00.000+02:00

(g.l.t. 12 dagen; links: 11 dagen)

De komende 12 dagen gaat de redactie op studiereis. Research naar het fenomeen 'ezel' (zie Donkey Shocking Award), dwingt me helaas het werk hier even stil te leggen en op Sicilië nader onderzoek te doen. Als het mogelijk is zal er natuurlijk een tussenstijds verslagje komen, maar rekent u nergens op.
Deze keer geen speciaal vakantie-project op dit blog, zoals het 'zomergasten-project' van vorig jaar. De redaktionele ruimte is nu voor u!

Ik nodig u uit gebruik te maken van de 'Wat wil je zeggen'-link en uw blogje hier achter te laten. Schrijf uw hersenspinsels over Codes, Keuzes of Maakbaarheid. Of over één van de andere vaste topics van dit blog. U bent uiteraard vrij om ook uw eigen stokpaardjes te berijden. Ga vooral uw gang.
Ik hoop bij terugkomst een mooie oogst aan bijdragen van de lezers aan te treffen.

Voor wie liever alleen leest: neemt u de Opmerkelijke Gesprekken eens door. Bijvoorbeeld die, waar de communicatie tussen hij en zij maar niet tot wederzijds begrip wil leiden. Of de dialogen in en rond het Binnenhof, waarin bekenden als Remkes, Zalm en Balkenende figureren. Wie daar niks van wil hebben leest liever het kerstgesprek of een opmerkelijk babbeltje tijdens de jaarwisseling.
En voor alle lezers die wel eens een stukje hebben gemist: klik op één van de onderstaande labels en u kunt de schade inhalen.
Ik wens u mooie dagen en zie u 10 mei weer terug.

Dag 455 Ruimtelijke ordening.

2007-04-27T11:11:00.000+02:00

Nederland kan het niet zo breed laten hangen. Daar is ons land gewoon te klein voor. De beschikbare ruimte moet geen rommeltje worden, dus daar hebben we de ruimtelijke ordening voor. Nu is er veel te lang te plat gedacht over die ruimte. Men telt de vierkante centimeters grond en gaat op zoek naar de resterende millimeters waar nog op gebouwd kan worden.
Maar er zijn verlichte geesten die de diepte in gaan. Lees meer hieronder.

Maakbaarheid gaat ondergronds. /*\

2007-04-27T09:47:00.000+02:00

(g.l.t. 2 min.; links 3 min.)

Het is al een hele drukte boven de grond, maar heeft u enig idee hoe druk het ondergronds is? Het krioelt er van de wormen, kevers, mollen en muizen, die hun weg moeten zoeken tussen telefoonleidingen, glasvezelskabels, waterleidingen, rioolbuizen, de stadsverwarming en metrolijnen. Dat er nog een buis bovengronds te zien is, mag enige verbazing wekken want we hebben ook nog de buisleidingenstraat. En die is aan uitbreiding toe.

De buisleidingenstraat is een ondergonds stelsel tussen Pernis en Antwerpen. Wat er allemaal doorheen gaat weet Koos Haeck (directeur van het straatje) niet. Dat bepalen de bedrijven, die er gerbuik van maken, zelf. Maar Haeck weet zijn ondergrondse wel enthousiast te promoten. Hij ziet het als een prachtig alternatief voor het bovengrondse vrachtverkeer. Zelfs de Betuwelijn had er niet hoeven komen. Men had beter een paar extra buizen op zijn straatje aan kunnen sluiten. Want, zo stel hij, zonder deze buizenstraat zouden er tienduizenden vrachtwagens meer op weg zijn tussen Rotterdam en Antwerpen.

Nu duikt men wel vaker onder de grond om het verkeer meer ruimte en snelheid te geven. Er worden steeds meer trein-en tramtunnels gebouwd. En bij elk nieuw aan te leggen snelweg wordt ook gekeken welke mogelijkheden er onder onze voeten zijn. Maar niet alleen is de ondergrondse een alternatief voor het verkeer. In Almere kent men al enige jaren ondergronds tranport van huis- en bedrijfsafval. Dat scheelt al gauw een paar vuilniswagens en u hoeft thuis uw afval niet te bewaren tot de ophaaldag. Gewoon elke dag naar de stortkoker en u bent onmiddelijk verlost van al die troep.

Nou, doe dan maar meteen ook de bekende buizenpost ondergronds. Nu nog een manier om geldkokers in warenhuizen van kassa naar de boekhouder te sturen, straks wellicht de finale doodsklap voor de laatste echte postbode. Want waarom zou buizenpost alleen bovengronds werken?

Het enige wat al die ondergrondse ruimtelijke ordening kan ondergraven, is dat er wel minder plek is om nog een heipaal de grond in te stampen. De eerder genoemde buisleidingenstraat is 100 meter breed en aan weerszijden moet er om veiligheidsredenen een strook van 55 meter zijn, waarop niet gebouwd mag worden. Dus uitbreiding ondergronds, kan beperkingen bovengronds tot gevolg hebben. Dat geldt natuurlijk ook voor tramtunnels met bijbehorende parkeergarages.

En al die kevers, mieren, wormen, duizendpoten, roofmijten, wormhagedissen, mollen en muizen? Gaan we voor die beestjes ondergrondse natuurreservaten bouwen?

Dag 454 Make it rain.

2007-04-26T12:49:00.000+02:00

De aanhoudende droogte begint nu toch wel voor probleempjes te zorgen. Nog even en er rest nog maar één middel het leven op aarde veilig te stellen: al het geld in de ruimtevaart pompen, want elders in het heelal is wel water.
Of zelf regen maken. Zolang de wolken dan maar niet aan de vrije markt worden toegewezen. Je moet er toch niet aan denken dat je een regenbuitje alleen nog kan kopen bij een slimme investeerder die hele stukken atmosfeer heeft opgekocht.
Lees meer over droge tijden hieronder.

Van de drup in de droogte.

2007-04-26T11:32:00.000+02:00

(g.l.t. 4 min.; links: 15 min.)

Staatsbosbeheer heeft liever dat er wordt gezwegen over de droogte. Want het schijnt een wetmatigheid te zijn dat na waarschuwingen voor droogte in de bossen er dan ook brandjes ontstaan. Nou, dan laten we de bossen maar eens links liggen en nemen elders een kijkje naar de gevolgen van de opwarming van het klimaat. Metereologen mogen dan lollig doen ( Het regent records in april), maar er is nog geen druppeltje gevallen en dat doet natuurlijk stof opwaaien.

Bijvoorbeeld in Renkum. Daar is een bospad verhard met een mengsel van kalkzandsteen en cement. Er waren onverwacht kuilen in het pad ontstaan en de gemeente ging de boel egaliseren. Door die actie en de aanhoudende droogte happen de omwonenden aardig wat stof. De gemeente is gestopt met het egaliseren en gaat het pad nu besproeien.

Ondertussen is er onenigheid ontstaan over die de schade mag betalen. Iedereen wijst naar elkaar. Wie weet worden de betrokken partijen het ooit nog eens over wie nu te weinig rekening heeft gehouden met de klimaatverandering.

Als u nog geen stof hapt, dan begint u wel op andere manieren de gevolgen te ervaren. Zo zou u onverwacht een rustig weekendje kunnen krijgen, omdat u de kids niet naar hun voetbalwedstrijd hoeft te brengen. Niet alleen regen, ook droogte kan tot afgelasting van wedstrijden leiden. De velden verharden en maken het edele voetbalsspel onmogelijk. De balsnelheid remt af en het ding stuitert ook nog eens alle kanten op. Om nog maar te zwijgen van de blessures die je op zo'n droog veldje oploopt bij een mooie sliding. Nu worden spelers met brandwonden afgevoerd nog voor een fanatieke fan een vuurpijl het veld heeft afgeschoten.

En hou alstublieft Flappie in de gaten. Op menig balkonnetje ligt het arme dier voor apegapen. Te vaak staan de konijnenhokken in de zon. Als u Flappie er ineens languit bij ziet liggen, aarzel dan niet en schakel de dierenarts in. Anders is de kans erg klein dat Flappie de Kerst haalt.

Water gaat een bizarre rol spelen. Van een bosbrand weten we dat die nog wel eens een halt kan worden toegeroepen door een tegenbrandje aan te steken. Iets soortgelijks vindt er nu plaats. Water is nodig ons te beveiligen tegen overstromingen. Bij het plaatsje Waterveen wordt een dijk opgehoogd en verstevigd. De droogte zorgt er echter voor dat de aangebrachte klei snel inklinkt en afbrokkelt. Gras moet de boel op zijn plaats houden, maar dat gras groeit nu niet zo snel. Dus wordt er een extra graamachine ingezet die scheppen water uit het naast gelegen water haalt om het ingezaaide gras van vocht te voorzien.

Hoe lang is het wachten op de eerste regendruppels? Misschien wordt het tijd om, naar voorbeelden uit China en Tanzania, zelf regen te maken. Door chemicaliën (zeezout of kaliumchloride) op wolken te strooien is het in China gelukt zelfs één centimeter sneeuw te laten vallen.

Dat is natuurlijk ook niet de uiteindelijke oplossing. Laat je hier een wolkje regenen, dan kan het ergens anders helemaal niet meer regenen. Ook wolken raken zo een keer op. Zonder wolken kan het ook, maar dan wel op kleine schaal. Gaat u thuis eens aan de slag en maak uw eigen regen. Leuk en leerzaam voor de kinderen. Kunt u gelijk uitleggen wat ze er zelf aan kunnen doen om de gevolgen van de klimaatverandering te verminderen.

(In deze serie over de gevolgen van de klimaatverandering staat de redaktie ook open voor uw waarnemingen. Wat merkt u ervan? En wellicht heeft u nog leuke vondsten voor aanpassingen aan de hogere temperaturen of oplossingen de opwarming aan te pakken).

Dag 454 De kluts kwijt.

2007-04-25T13:13:00.000+02:00

Overkomt u het ook wel eens dat uw pc plotseling een eigen leventje lijkt te gaan leiden en daardoor uw net zo zorgvuldig ingetikte document verdwijnt en slechts in sterk gehavende vorm terug te halen is? De pc was even de kluts kwijt en u mag proberen die weer terug te vinden.
Vandaag een voorbeeldje waar dat toe kan leiden als dat op de pc van een overheidsambtenaar gebeurt: een geklutste toespraak voor de
minister-president. Lees hieronder verder.

Toespraken in de polder.

2007-04-25T12:54:00.000+02:00

(g.l.t. 5 min.; links: 15 min.)
Op de pc van de ambtenaren die Balkenende's toespraken schrijven, is er wat mis gegaan. Uit één van de prullenbakken op het Binnenhof, viste de redaktie een usb-stick. In het geheugen was een toespraak te vinden, die bij nader onderzoek bleek te bestaan uit losse fragementen van heel verschillende toespraken, voor heel verschillende gelegenheden. Aan het eind van deze verhaspelde toespraak bleek zelfs een geschrapte tekst te lezen. Hoe zou u nu tegen Balkenende aankijken, als hij daadwerkelijk deze redevoering gehouden zou hebben?

Dames en heren,

1. Nederlanders zijn geen bevlogen dromers. Geen hooggestemde idealisten. Integendeel. Ze zitten de hele dag te vergaderen. Ze zijn zuinig. Ze zijn een beetje saai. Ze volgen het liefst veilig de kudde. Ze zijn behoudzuchtig en overgeorganiseerd. Hun grootste passie is nieuwe regeltjes bedenken. En hun manieren laten ook te wensen over.
Wie ‘American dream’ intoetst in Google, krijgt 2,5 miljoen hits.
‘Rêve français’ levert 16.000 treffers op.
En ‘Nederlandse droom’… 1.500.
Dùrven we in dit land eigenlijk wel te dromen?
Ik droom van een Nederland dat dynamiek en internationale allure weet te combineren met de menselijke maat, zorgzaamheid en duurzaamheid.

2. De Verenigde Staten leerden ons: ‘wees niet bang. Het geeft niet als er eens iets mislukt. Die ervaring maakt je sterker. Geef niet op. Het kan wèl. Feit is dat de Verenigde Staten tot op de dag van vandaag symbool staan voor dynamiek en geloof in de toekomst.
Het bouwen aan die toekomst vraagt in onze tijd meer creativiteit dan ooit.
Optimisme is een belangrijke eigenschap van de Verenigde Staten. Het land dat steeds weer op zoek gaat naar ‘A New Frontier’. Dat steeds weer het onmogelijke waar wil maken. To go where no man or woman has gone before. Aan dat geloof in de toekomst is grote behoefte. Opnieuw zijn er New Frontiers te overwinnen. Ik denk aan de uitdaging onze economie en energievoorziening schoner te maken op een manier die ons verder brengt, niet terugwerpt. Het stoppen van klimaatverandering is óók een business opportunity. Sommigen zeggen dat dat een onbereikbare droom is. Wij in Europa geloven dat het kan. En we willen het samen met u (de VS) waarmaken.
We hebben u nodig om een effectieve en efficiënte manier te vinden om de opwarming van de aarde te stoppen. De Europese Unie heeft zichzelf ambitieuze doelen gesteld. Maar succes is alleen mogelijk als we een coalitie kunnen sluiten met alle grote economieën in de wereld. Waaronder de allergrootste; die van u.

3. Het klimaatrapport van het IPCC, het panel van de Verenigde Naties voor klimaatverandering, was begin deze maand glashelder. En glashard. Er wordt een indringend beeld geschetst van de gevolgen van klimaatverandering.
Burgers, bedrijven en overheden zullen structureel duurzame keuzes moeten maken. En dat zal soms pijn doen. In de portemonnee, in de planning of in de organisatie.
Dit kabinet zal bij de keuzes die we op alle terreinen maken duurzaamheidsaspecten meewegen. Dat doen we door stil te staan bij ‘inconvenient questions’.
Er is zoveel mogelijk. Een mooi voorbeeld vind ik zelf de letterlijke vergroening van Chicago. Daar worden dagelijks zogenoemde ‘green roofs’ geïnstalleerd. Platte daken van overheidsgebouwen worden beplant. En burgers en bedrijven worden gestimuleerd hetzelfde te doen.
Duurzaam moet je doen. Ook als overheid moet je gewoon het goede voorbeeld geven.

4. Ik droom van een Nederland dat dynamiek en internationale allure weet te combineren met de menselijke maat, zorgzaamheid en duurzaamheid.
Ik droom van een land waarin mensen zich zeker genoeg voelen om te veranderen, omdat ze ruggensteun en voldoende bagage krijgen en in geval van nood nooit met lege handen staan.
Ik droom van een land waarin mensen zich onbevangen durven opstellen en nieuwsgierig zijn naar elkaar en naar wat er achter hun horizon ligt. Want wie nieuwsgierig is, heeft niet zo snel last van angst of vooroordelen.

5. Om dat te realiseren roep ik, als vriend van de VS, u op niet langer voor onrust te zorgen in diverse regio's als Irak en Iran. Richt u zich eerst op het welzijn voor uw eigen burgers en maak gezondheidszorg en onderwijs bereikbaar voor iedereen. De tegenstellingen in uw land tussen 'haves' en 'not-haves' zijn a-sociaal groot. Me dunkt dat u daar de handen vol genoeg aan heeft.
Ik roep u op uw beleggers en investeerders aan banden te leggen zodat zij niet langer hun eigen portomonnee als ultieme en enige doelstelling zien. Eis van ze dat ze onze bedrijven alleen overnemen als volledige werkgelegenheid en profit voor onze economie is gegarandeerd.
Ik roep u op niet langer de afspraken over klimaatmaatregelen te ontregelen. Het is de hoogste tijd dat u nu eens onvoorwaardelijk de Kyoto-afspraken gaat naleven. U heeft de kennis en technologie in huis om hier en nu duurzame en schone oplossingen op de markt te brengen. Wacht u daar geen dag meer mee.

Dank u wel.

Fragment 1 komt uit The Dutch Dream Revisisted. Fragment 2 komt uit een speech ter gelegenheid van de Dutch-American Friendship Day.

De derde passage komt uit Duurzaam moet je doen en het vierde stukje is ook terug te vinden in The Dutch Dream Revisisted.

Fragment 5 is nergens terug te vinden. Het is waarschijnlijk ontstaan toen de redaktie bij al die mooie worden in slaap viel en de hollandse droom op geheel eigen wijze reviseerde.

Toespraken van onze mp kun je vinden op de website van het ministerie van algemene zaken.

Dag 453 Typisch nederlands.

2007-04-24T12:29:00.000+02:00

Al vaker heb ik op dit blog gewezen op de misvattingen die er zijn over wt nou typische nederlands is. Van de tulp (Turks) tot de de polder (moeras).
Nu zijn er een aantal mensen die treuren om de overname van een typisch nederlandse bank. Tijd om eens stil te staan bij de de vraag hoe nederlands het bedrijfsleven eigenlijk is. Lees meer hieronder.

ABN: Algemeen Buitenlandse Nering.

2007-04-24T10:36:00.000+02:00

(g.l.t. 4 min.; links: 30 min.)

Steeds meer nederlandse bedrijven komen in buitenlandse handen. Soms helemaal, zoals bij de ABN-Amro, soms gedeeltelijk, zoals bij de KPN. Toch hoor je niemand vragen stellen of het daarbij wel goed zit met de loyaliteit aan de nederlandse economie. Niemand die de dubbele nationaliteiten van bedrijven ter diskussie stelt.

Ja, de op hande zijnde verkoop van de Hema doet een stofje opwaaien, maar dat is mosterd na de worst. Want de Hema is al jaren onderdeel van Maxeda (voorheen Vendex KBB), een consortium van buitenlandse beleggers, die zelf wel uitmaken wat ze met de Hema willen doen. Ook bij de verkoop van ABN-Amro vraagt een enkeling zich af of het nederlandse bedrijfsleven nog enige betekenis heeft, zowel landelijk als internationaal.

Maar het nederlandse bedrijfsleven is dus helemaal niet zo nederlands. De typisch nederlandse haring die u bij de visboer koopt, wordt gevangen en verwerkt door buitenlandse bedrijven. De vrachtwagens waarmee de haring wordt vervoerd hebben steeds meer buitenlandse eigenaars. De computers en software waarmee de verkoop en logistiek wordt bijgehouden zijn overwegend in buitenlandse handen. De gebouwen die gekocht worden om viswinkels, kantoren en opslag mogelijk te maken worden verhandeld door buitenlandse makelaars. De websites die reclame maken voor dit oerhollandse produkt worden meer en meer beheerd door buitenlandse providers. En als er eens een telefoontje gepleegd moet worden omdat er ergens een harinkje tussen de wal en het schip is geraakt dan gaat dat onder andere via de KPN, die door 40% buitenlandse aandeelhouders wordt aangestuurd. Zo nederlands is de haring dus. En hetzelfde geldt voor de Brinta, de potjes van Hak, de koekjes van Verkade en het klontje suiker in uw koffie.

Over de voordelen van al die buitenlandse overnames lopen nogal wat diskussies. Zo zou menig bedrijf van de ondergang zijn gered. Corus (de hoogovens) zou niet meer bestaan zonder buitenlandse inmenging. Het kost dan wel een paar arbeidsplaatsen, maar er blijven er meer over dan als het bedrijf helemaal ontmanteld had moeten worden.

Ook het gevoel dat nederlandse aandeelhouders en investeerders loyaler zouden zijn aan de nederlandse economie wordt betwijfeld. Die twijfel lijkt me terecht. Een aandeelhouder wil geld zien en haalt dat waar-ie maar wil. Als een buitenlandse overname goed voor zijn aandelen is, dan vindt de aandeelhouder het allang best. Nationale trots en werkgelegenheid zal hen wordt zijn. Al moet heel Nederland in de uitverkoop.

Ik vraag me nog één ding af: als van alle beursgenoteerde bedrijven nu al een ruime 75% een dubbele nationaliteit heeft, waarom maken sommige mensen zich dan nog zo druk over de Turkse slager, de Poolse bakker, de Marokkaanse bazar?

Dag 452 De weg weten.

2007-04-23T08:04:00.000+02:00

Iemand die goed heeft opgelet bij de aardrijkskundelessen en gezegend is met een uitstekend richtingsgevoel, zal niet snel de weg kwijt zijn. Alle anderen moeten zich behelpen met allerlei kaarten, waar ook niet altijd vlotjes de juiste weg mee kan worden gevonden. Maar met een beetje rondvragen kom je er meestal wel.
Heeft u wel eens verschillende soorten kaarten van één en hetzelfde gebied onder ogen gehad? Op de ene kaart ziet het er vol gebouwd uit, op een andere lijkt er nog meer dan genoeg ruimte. Op basis van dat soort kaarten worden planologische beslissingen genomen en dat gaat niet altijd goed.
Lees meer in het artikel hieronder.

Valsspelen met kaarten /*\

2007-04-23T08:02:00.000+02:00

(g.l.t. 4 min.; links: 14 min.)

Bent u wel eens flink om de tuin geleid, terwijl u toch zeker wist dat er een kortere weg binnendoor was? Dan heeft u het zekere voor het onzekere genomen en meer vertrouwen gesteld in de wandelkaart die u bij u had, dan op uw geografische intuïtie.

Is het u ook opgevallen hoe rustig het op de weg is? Natuurlijk, het aantal auto's neemt nog steeds toe en files genoeg. Maar zelden zie je nog een chauffeur met een van boosheid verwrongen gezicht ruzie maken met de al even woedende bijrijder. Dat komt door al die electronische navigators. Die werken kennelijk beter dan zelf de kaart lezen.

Dit zijn nog bekende situaties waar de mens in conflict met een geografische kaart komt. Maar wat dacht u hiervan? U woont al een tijdje in een mooie, nieuwe wijk. Geheel tevreden met uw nieuwe huis. Het is nog wat kaal in de omgeving, maar u heeft vooraf mooie presentaties gezien, waar aardig wat bomen en grasveldjes te zien waren. Dat moet allemaal nog groeien, dus dat komt wel goed. Dan is er ineens die nacht dat u van veel lawaai nauwelijks hebt kunnen slapen. U staat de volgende ochtend op, doet de gordijnen open en...... er ligt een weidse plas voor uw deur!

Tja, had u vooraf maar beter de kaart moeten lezen. In de legenda stond toch duidelijk vermeld wat al dat groen te betekenen had: de strepen zijn geen groenstroken maar kanalen. Dat groene veld voor uw deur was geen speelveld, maar een waterbekken.

'Een kaart kan louter beschrijvend zijn, maar je kunt die ook inzetten om discussie uit te lokken, om te lobbyen, te overtuigen en te verleiden of om mensen op één lijn te krijgen'. Dat stelt onderzoekster ingenieur Linda Carton, die afgelopen vrijdag afstudeerde op de relatie tussen besluitvorming en de vorm van kaarten. In de ruimtelijke ontwikkeling en planning spelen kaarten een essentiële rol. Maar ontwerpers, bestuurders en politici gebruiken die kaarten elk op hun eigen manier en dan ontstaan er makkelijk problemen.

Met kaarten wordt maakbaarheid inzichtelijk gemaakt. Afhankelijk van wat een cartograaf op papier heeft gezet, kunnen de kaartlezers die maakbaarheid weer naar hun hand zetten. Dat kan omdat een kaart nooit volledig is. Linda Carton geeft een voorbeeld: 'Een ervaren kaartenmaker wees me erop dat Groningen vaak wél op overzichtskaartjes van Nederland staat, maar Delft niet. Toch zijn beide steden even groot, maar Groningen is in het noorden nu eenmaal dé stad, terwijl Delft relatief onbelangrijk is naast Rotterdam en Den Haag.' Tja, daar zijn de Delftenaren natuurlijk niet blij mee, maar zo zegt Carton verder: 'Met kaarten kun je de werkelijkheid op allerlei manieren manipuleren. Ze lijken objectief omdat ze afkomstig zijn uit een Geografisch Informatie Systeem (GIS), maar in werkelijkheid liggen er allerlei keuzes van de maker aan ten grondslag.'

Die keuzes kunnen de besluitvorming beïnvloeden. Maar de door belangen ingegeven kaartinterpretaties van degenen die er mee moeten werken hebben wellicht een grotere invloed. Een gemeente die snel een vinex-locatie nodig heeft wil vooral geneog huizen op een kaart zien. Hoe het verder met het waterbeheer moet zoekt het waterschap maar uit. Die werkt weer op een andere manier met de kaart. Waar de gemeentelijke planoloog op huizenrijtjes lijkende vakjes had ingekleurd, veegt het waterschap met een paar ferme streken het nodige blauw erover heen. Wat dan volgt, kunt u wel raden. De ene vergadering na de andere, de ene conceptkaart na de andere, alle partijen sjoemelen en uiteindelijk bestaat de kaart uit tal van compromissen. Die kaart kreeg u onder ogen, toen u op zoek was naar een nieuwe woning in een aantrekkelijke wijk. U voelt zich om de tuin geleid en bent woedend op de bestuurder.

Met de kaarten in de hand, komt heel wat maakbaarheid tot stand. Om te voorkomen dat daarbij niet vals wordt gespeeld, met ruzie en teleurstelling als gevolg, gaat ingenieur Carton voorlopig verder met haar onderzoek naar de rol van kaarten in de besluitvormingsprocessen. Ze hoopt dan uiteindelijk genoeg te weten om processen te ondersteunen. Danzkij haar wordt een voorlichtingsavondje planologie straks een genoeglijk potje kaarten en hoeft u niet meer verrast te worden door een plas water voor de deur die u eigenlijk niet voorzien had.

(Meer hierover kunt u lezen in het aritkel 'Voor elk doel een kaart' van Marion de Boo, op de site van de TU Delft).

Dag 451 Heerlijk zweven.

2007-04-22T12:38:00.000+02:00

Zweven als een vogel in lucht. Dat moet een heerlijk gevoel zijn.
Zweven is een aktiviteit die in hoger sferen thuishoort. Als je dat op aarde gaat doen, gebeuren er ongelukken. Daar weten ze in 'de politiek' inmiddels alles van.
Lees meer hieronder.

Waarom zweeft de kiezer? <>

2007-04-22T11:20:00.000+02:00

(g.l.t.: 4 min.; links: 8 min.)
Zwevende kiezers maken het de politiek lastig. Politici moeten lang wachten voor ze weten waar ze aan toe zijn. Ze worden tureluurs van wisselende opinie-peilingen en kijken zorgelijk uit naar de echte stemuitslag. Al dat gezweef heeft uiteindelijk tot gevolg dat men met de definitieve uitslag alle kanten mee op kan. Hier staat de kiezer, na twee verkiezingen, weer met beide benen op de grond en is er even 'keuze-rust'. In Frankrijk is de kiezer dit weekend aan de bak. Ook daar groeit het het aantal twijfelaars. Gaat zweven een electorale trend worden? En waarom zweeft de kiezer eigenlijk?
De redaktie heeft deze keer geen moeite genomen om het internet af te struinen, op zoek naar deskundige opvattingen over dit verschijnsel. Ik zet hier een aantal mogelijke oorzaken op een rij, waar u natuurlijk op los mag schieten.
Oorzaak 1: Campagnes om de burger meer bij de politiek te betrekken werpen hun vruchten af. Men raakt meer geïnteresseerd en denkt ook meer te weten. Meer kennis leidt tot keuze-stress. Als de kiezer de moeite heeft gedaan de opvattingen van tal van deskundigen en politci op een rijtje te krijgen, weet de kiezer ineens niet meer wat nu de verstandigste keuze is. Vergelijkbaar met wat de consument in de supermarkt overkomt: meer producten (meningen) en meer informatie (op de etiketten) maakt het kiezen alleen maar lastiger.
Oorzaak 2: In het verlengde van oorzaak 1. Het aantal onderwerpen waar de politiek zich bezig mee moet houden, is sterk toegenomen. Alleen de items inkomen en werkgelegenheid zijn, ook volgens de burger, niet de enige belangrijke zaken meer. Veiligheid, milieu, immigratie en integratie, de toekomst van de jeugd, de toekomst van de ouderen en in stijgende mate de globale verdeling van arm en rijk zijn aan het lijstje hete hangijzers toegevoegd. De kiezer vindt bij de ene partij mooie oplossingen voor de werkgelegenheid, bij een andere partij leuke opvattingen over de vergrijzing. Ook hier is het gevolg een kwellende keuze-stress, waardoor de kiezer het maar eventjes hogerop gaat zoeken en gaat zweven.
Oorzaak 3: De onderbuik neemt het van de hersens over. Het maakt niet uit of je nu wel of niet een betrokken kiezer bent, het maakt niet uit of je nu veel of weinig weet. Want uiteindelijk wordt je door de kat of door de hond gebeten. Weinig vertrouwen dus in de dames en heren politici. Je zou denken dat dan steeds meer kiezers niet naar de stembus gaan, maar dat valt nog reuze meer. In plaats van niet stemmen, gaat men zweven.
Oorzaak 4: De moderne mens is een zeer bewust en doelgericht wezen geworden, gehecht geraakt aan zijn individuele vrijheid. Hij laat zich niet als een kuddedier door de eerste de beste politieke leuze leiden. Vrij, als een vogeltje in de lucht, beweegt de kiezer zich door het electorale luchtruim. Zoals de roofvogel, die net zolang rondzweeft, tot hij met zijn messcherpe blik de prooi van zijn keuze ontwaart en dan pas zich op die keuze stort.

Oorzaak 3 is tot nu toe de meest gangbare verklaring voor het zweefgedrag. Oorzaak 4 lijkt heel mooi, maar is meer een dierenfabeltje dan de menselijke werkelijkheid. Zelf denk ik dat oorzaak 1 en 2 veel relevanter zijn geworden. Hoe meer we willen kiezen en hoe mee er ook te kiezen is, hoe lastiger we het vinden een goede keuze te maken. Een verschijnsel dat op dit weblog wel meer beschreven is. Zie onder andere het artikel Keuzevrijheid (3).
Het kan goed zijn dat ik het helemaal mis heb en dat je zit soort zaken toch aan echte deskundigen over moet laten. Er valt zoveel meer te zeggen over het gedrag van de kiezer.
Wat denkt u? Zit de redaktie er helemaal naast met deze analyse? Zijn er andere oorzaken? Laat uw geest eens zweven en vertrel hier dan eens hoe u dat ziet.

Dag 450 Natuurlijk samenspel.

2007-04-21T13:10:00.000+02:00

De echte natuur gaat haar gangetje en de mens probeert dat weer in eigen banen te leiden. Riveren die omgebouwd moeten worden, herindelingen van het platteland en een hier en daar een boompje er bij.
De menselijke natuur maakt een goed samenspel tussen natuur en mens soms wat ingewikkeld.
De menselijke natuur maakt zelfs het onderlinge samenspel ingewikkeld. Lees meer hieronder.

Waarschuwingsteken.

2007-04-21T12:45:00.000+02:00

(g.l.t. 3 min.; links: 6 min)

Hij: "Nou, de natuur begint nu toch echt keihard terug te slaan. Als dit geen waarschuwing voor de mensheid is, dan weet ik het niet meer."

Zij: "Ja, hoor, hij ziet weer eens tekens aan de wand."

Hij: "Nee, echt! Hier staat dat je bij een wandeling door het bos een beet van een teek kan oplopen. Die beestjes zijn steeds meer besmet en daar kun je goed beroerd van worden. Misschien kunnen we morgen beter niet naar het Braamse Bos gaan en een wandeling door de stad maken."

Zij: "Door de stad? Ik dacht dat we daar ziek kunnen worden van al dat fijnstof?"

Hij: "Ja, da's waar ook. Nou, dan blijven we toch een keertje gezellig thuis?"

Zij: "Tjonge, wat jij al niet verzint om niet met je luie reet overeind te hoeven komen......"

Hij: "" Halloooo. Even serieus."

Zij: "Huh????"

Hij: "Als jij de krant eens zou lezen, dan zou je beter op de hoogte zijn van al die veranderingen in de natuur. Daar moeten we ernstig rekening mee houden."

Zij: "Nou, als ik de krant zou lezen op jouw manier, dan was het snel afgelopen met de natuur! Je bent nou al de hele week bezig de tuin zo'n beetje onder water te zetten en dat blijkt pure verspilling, mannetje!"

Hij: "Nee, maar luister, schat. Nu komt alles nog dichterbij. Hier staat dat je 's avonds beter je kinderen kunt nakijken op tekenbeten, als ze een dagje in de tuin hebben gespeeld."

Zij: "Dat doe je dan toch lekker?"

Hij: "Ho, ho. Ik dacht dat we toch duidelijke afspraken hadden gemaakt over de taakverdeling hier."

Zij: "En wat waren die afspraken ook alweer, volgens jou?"

Hij: "Dat weet je best wel. Jij regelt de dagelijkse dingetjes en ik ga over de hoofdzaken."

Zij: "Nou, ik heb jou anders nog nooit de kinderen zien nakijken op luizen."

Hij: "Ha, ha, grappig hoor. De kinderen vallen onder de dagelijkse dingetjes. Ik heb mijn handen al meer dan vol aan de hoofdzaken."

Zij: "Misschien kan je dan nu die hoofdzaken eens terugleggen in de krantenbak en als de donder de barbecuekolen gaan halen? Je familie staat binnen een uur hier voor de deur!"

Hij: "Verrek, is het al weer zo laat?"

Zij: "Of zullen we ze maar afbellen?"

Hij: "Hoe bedoel je?"

Zij: "Nou, waar dacht jij die barbecue te houden?"

Hij: "Hè? Ik snap je niet. Gewoon, in de tuin, natuurlijk!"

Zij: "Goed zo, liefje. En als jij je hoofdzaken een beetje op een rijtje had, dan zou je dus moeten weten hoe gevaarlijk dat geworden is, toch?"

Hij: "Okee, okee! Dan koop ik gelijk een tekentang."

Zij: "Ja, dan kun je je familie er mooi tussen nemen."

Dag 449 Aanvullingen.

2007-04-20T10:00:00.000+02:00

Nederland- België is niet alleen en leuke voetbalwedstrijd. Gisteren kon u hier lezen dat ook op medisch gebied nog een aardig potje ter spelen valt. ter aanvullling op dat artikel: het mag dan zo zijn dat specialistische behandelingen in België goedkoper zijn, de pijn na een operatie kunt u beter bestrijden met pilletjes uit Nederland. Die blijken hier weer stukken goedkoper te zijn.
En dan een aanvulling op de gisteren gemelde vactures ter versterking van de redaktie: u kunt de redaktie ook helpen met het insturen van tips. Zowel voor interessant materiaal voor de dagelijkse artikelen, als voor de rubrieken 'Ook dat nog' en 'Krenten uit de pap' (zie rechterkolom). Maak gebruik van de 'Stuur een mail'-link.
U kunt er rustig een nachtje over slapen voor u een beslissing neemt of u mede-redakteur of tipgever wordt. Dat gaat men bij de belastingdienst ook doen. Lees hieronder meer daarover.

Overbelasting <>

2007-04-20T08:58:00.000+02:00

(g.l.t. 2 min.; links: 10 min.)

Nou, de staatssecretaris van financiën is er nu ook van overtuigd dat het goed mis is bij de Belastingdienst. Misschien hoort u, beste lezers, ook tot één van de mensen die de gevolgen van een overbelaste belastingdienst heeft gemerkt. Nog steeds uw huurtoeslag niet ontvangen of een verkeerd bedrag aan zorgtoeslag ontvangen? Zit u ook met groeiend ongeduld op de vergoeding voor de kinderopvang te wachten?
Welnu, de staatssecretaris heeft beloofd de problemen snel op te lossen. Om te beginnen gaat de toch al overbelaste dienst overuren maken. Er worden ook extra mensen ingezet om de grootste probleemgevallen aan te pakken. Ik kan u voorspellen dat daar niks van terecht komt. Want bij al die extra in te zetten mensen hoort ook psycholoog Ap Dijksterhuis. Hij gaat de ambtenaren helpen bij het beoordelen van dossiers.
Ap Dijksterhuis is bekend door zijn onderzoeken naar ons onderbewustzijn. Vorig jaar kon u op dit weblog lezen dat Dijksterhuis ontdekt had dat bewust nadenken over lastige en soms complexe keuzes helemaal niet zo effectief is (zie 'Onbewust beslissen' - een samenvatting van zijn onderzoek is daar te lezen in de commentaar-link). Het is beter om even een paar dagen niet bewust bezig te zijn met een lastige beslissing. Een nachtje er over slapen leidt vaker tot een betere keuze.
Het resultaat bij de belastingdienst? U krijgt nu wel het juiste bedrag aan toeslagen overgemaakt, maar u zult er nog langer op moeten wachten. Voordat de ambtenaar eindelijk zijn beslissing heeft genomen, heeft hij eerst een 'nachtje er over geslapen'. De toch al flinke achterstand loopt verder op en de staatssecretaris ziet zich over een half jaar gedwongen zijn ambtenaren nog meer te laten overwerken. De overbelastingdienst moet gered worden met nog meer extra mensen en het kabinet loopt zo de doelstellingen over het verminderen van overheidspersoneel mis.
De staatssecretaris wees er fijntjes op dat de problemen bij de belastingdienst ook het gevolg zijn van politieke keuzes en vroeg het parlement daar eens over na te denken voor men met allerlei prachtige ideeën komt. Bedoelt hij dat ook de 2e Kamer de nodige nachtrust moet nemen? Subtiele manier om de democratische controle naar dromenland te verwijzen.
Eén ding zal de inbreng van Ap Dijksterhuis in ieder geval wel opleveren. Leuker kan hij het wel maken voor de ambtenaren. Ze mogen gaan slapen op het moment dat het ze te lastig wordt. Makkelijker wordt het allemaal daarmee niet.

Dag 448 Vacatures.

2007-04-19T07:03:00.000+02:00

In mei zal dit weblog een metamorfose ondergaan. Een betere en handiger vormgeving, wat opruiming in oude zaken en een betere reactie-service. Maar ook inhoudelijk wil de redaktie wat veranderingen doorvoeren. Daarom zijn er gesprekken gaande met mensen die mogelijk de redaktie kunnen versterken.
In dat kader zijn er nu ook redaktie-vacatures. Ik zoek nog wat mensen die vanuit hun ervaringen, kundigheid en/of specialismes de thema's codes, keuzes en maakbaarheid kunnen verdiepen. Daarnaast wordt het eens tijd wat andere thema's aan te snijden. Het liefst thema's die (nog) niet op andere weblogs de boventoon voeren.
Wie dit een aardige plek lijkt om met zijn/haar inzichten dit weblog te verrijken, nodig ik uit per mail te reageren (zie Stuur een mail-optie in de rechterkolom). Hopelijk kunnen we dan verder praten over hoe verder samen te werken.
Samenwerken is altijd mooi, natuurlijk. Vooral als er grensgebieden worden verkend. Leest u in de bijdrage van vandaag over grensoverschrijdende samenwerking tussen Nederland en België. Zie hieronder.

Gezondheid over de grens (2)

2007-04-19T07:01:00.000+02:00

(g.l.t. 3 min.; links: 12 min.)

Waar vind je goede en betaalbare ziekenhuizen? In België. Het loont vooral de moeite voor complexe behandelingen. Het komt vaker voor dat nederlanders voor specifieke behandelingen naar het buitenland uitwijken, tot naar China aan toe. Maar dichterbij zijn er dus ook mogelijkheden.
In Zeeland zou dat wel eens een fikse concurrentie kunnen betekenen voor de ziekenhuizen aldaar. Zeker voor het ziekenhuis in Zeeuws-Vlaanderen. Geen probleem, zegt neuroloog Hoefnagels uit Terneuzen. Er wordt al veelvuldig samengewerkt met het universitaire ziekenhuis in Gent, dat veel dichterbij ligt dan bijvoorbeeld Rotterdam. Maar ja, als alle topbehandelingen aan andere ziekenhuizen worden weggegeven, dan dreigt het Zeeuws-Vlaamse hospitaal maar een armzalig, provinciaals EHBO-postje te worden. Dat kan worden voorkomen door van de Belgen de nodige tegenprestaties te eisen. Bijvoorbeeld om de zuiderburen een bijdrage te laten leveren aan de opleiding van medisch specialisten. Neuroloog Hoefnagels vindt de verschillen in behandelcultuur in de Belgische en Nederlandse ziekenhuiszorg erg 'interessant'. Daar zou je juist wat mee moeten doen.
De redaktie heeft eens wat rondgeneusd in belgische nieuwsbronnnen en vond opmerkelijke zaken in de ziekenhuizen aldaar. Zo zijn er jaarlijks ruim 11.000 prikongevallen in de Belgische ziekenhuizen. Met als gevolg dat een verpleegkundige of een patiënt het risico loopt besmet te raken met hepatitis of hiv. De Belgen zijn waarschijnlijk zo ontzettend goed in complexe topbehandelingen, dat men vergeten is hoe je veilig een simpel prikje moet toedienen.
En dat is niet het enige besmettingsrisico dat er in België rondwaart. Legionella komt in bijna alle ziekenhuizen voor. Niet elke ontdekking van besmette waterleidingen hoeft daar gemeld te worden. Alleen een echte, grote uitbraak mag men niet verdoezelen. Nu is het nogal duur om alle waterleidingen goed te controleren en gezond te houden, dus daar wordt nog wel eens op bespaard. En dat is dan waarschijnlijk één van de redenen waarom men in België goedkoper is dan in Nederland. Ik zou zeggen: gaat u vooral over de grens medsich shoppen, maar laat u goed ontsmetten voor u weer naar nederland terugkeert.
Het is prima dat men in België veel aandacht besteed aan uitstekende medische opleidingen en daardoor excellente specialisten kweekt, maar wat meer aandacht voor de alledaagse verzorging zou wel op zijn plaats zijn. De neuroloog uit Terneuzen zou misschien als eerste een tegenprestatie op dat gebied kunnen eisen. Wat heb je er immers aan als je Zeeuwse patiënt een geslaagde hersenoperatie heeft ondergaan en met hiv wordt teruggestuurd?
(Lees ook het eerste artikel over gezondheid over de grens van 15 augustus vorig jaar).

Dag 447 Meer informatie.

2007-04-18T10:01:00.000+02:00

Soms komt informatie wat laat bij de redaktie binnen en lijkt een artikel wat onvolledig. Gelukkig kan dat recht gezet worden. In het artikel van gisteren is een link toegevoegd over de top tien van beloningsschandalen. Kijkt u daar nog eens.
Nu worden we bedolven onder informatie. Dat kan wel eens teveel worden. Door de bomen kun je het bos niet meer zien. Moet al die informatie dan maar achterwege blijven? Natuurlijk niet. Op het moment dat een individu een specifiek stukje informatie wil, moet dat ook ergens te vinden zijn. De aanbieders van informatie stellen gewoon alles beschikbaar, de gebruikers kiezen zelf wel wanneer en hoeveel informatie ze tot zich nemen.
Misschien kunnen de deskundigen die transparantie-codes opstellen, wat met deze tip. Lees meer hieronder.

Transparante codes \|/

2007-04-18T08:54:00.000+02:00

(g.l.t. 4 min.; links: 12 min.)

Hoeveel wilt u weten om voldoende inzicht in de handel en wandel van een bedrijf te hebben? En wat wilt u dan precies weten? In 2003 werd de code Tabaksblat ingevoerd. Een gedragscode die beursgenoteerde bedrijven verplichtte de aandeelhouders meer inzicht te geven in de werkwijze van het bedrijf en de beloningen van bestuurders en commissarissen. Inmiddels is er een tussenstand opgemaakt. De meeste bedrijven (zo'n 96%) leeft de code na. Opvallend is wel dat de transparantie op het gebied van het beloningsbeleid nog veel te wensen over laat.

De vraag moet dus anders gesteld worden. Hoeveel kunt u weten van een bedrijf? Een mooi jaarverslag is leuk, maar als daar zaken achterwege gelaten wordt, dan is er eerder sprake van een rookgordijn dan van transparantie.

Gisteren werd er een symposium gehouden over de commissie Frijns (de commissie die de naleving van de code Tabaksblat in de gaten houdt). Tijdens dit genoeglijk samenzijn opperde Paul Koster van de AFM (Autoriteit Financiële markten) of men niet te ver is gegaan met al die tranparantie. Quote van Koster: "De aandeelhouders zijn nauwelijks geïnteresseerd in aspecten waar wij ons druk over maken".

Leest die man de kranten niet? Het publiek, waaronder ook een aantal aandeelhouders, maken zich behoorlijk druk over de beloningen van bestuurders en commissarissen. En juist op dat punt schiet men nog tekort. Het gaat er dus niet om waar deskundigen als Paul Koster zich druk over maken. Het zou de transparantie ten goede komen als men ook informatie verstrekte op gebieden waar de aandeelhouders en de klanten zich druk over maken.

De directeur van de organisatie waar ik werk, verzuchtte ooit dat hij niet meer wist hoe hij alle werknemers van voldoende informatie kon voorzien. Hij had zo langzamerhand werkelijk alles geprobeerd: iedereen kreeg het jaarverslag toegstuurd, iedereen heeft het missie en visieplan ontvangen, er waren tal van informatieve bulletins bedacht en met regelmaat werden er informatieve bijeenkomsten georganiseerd. Toch wordt door veel werknemers nog steeds geklaagd dat men te weinig weet van de organisatie. Men heeft het gevoel niet het onderste uit de kan te krijgen. Hoe kan dat als de organisatie voor bijna 100% voldoet aan de eisen om gegevens transparant te maken?

Zijn de cijfers uit jaarverslagen relevant genoeg? Mits juist opgesteld geeft dat inderdaad inzicht in de resultaten. Maar geeft dat ook kennis over hoe die resultaten zijn bereikt? Een voorbeeldje uit eigen praktijk: de organisatie bood de gemeente een nieuw produkt aan maar kreeg de benodigde subsidie niet. In het jaarverslag gemeld dat de gemeente voor een concurrerende instelling had gekozen. Er werd verder niet vermeld hoe en wat men precies had gedaan om de subsidie in de wacht te slepen. Hoe zat het met de kennis van de markt, wat stond er precies in de subsidie-aanvraag, klopte de timing en wat is er tijdens de onderhandelingen aan de orde geweest? Het missen van de subsidie leidde tot de afbouw van het project. De betrokken medewerkers en hun cliënten wisten niet meer dan dat de subsidie was misgelopen. Als het eenmaal fout is gegaan dan helpt meer informatie achteraf ook niet meer. Dus waarom zou die dan gegeven moeten worden?

Die informatie had natuurlijk tijdens het hele proces gegeven moeten worden, maar zelfs achteraf had het nog kunnen bijdragen aan het begrip over de ontstane situatie. Niets van dat alles met als gevolg: een ontevreden gevoel bij de betrokkenen en zelfs enig wantrouwen over de informatieverstrekking.

Transparant ben je pas als je ook het achterste van je tong durft te laten zien. Transparantie wint ook aan kwaliteit als je niet alleen de informatie prijs geeft die de bestuurders en commissarissen zo belangrijk vinden, maar ook volledige openheid geeft naar aanleiding van vragen die er bij je aandeelhouders, medewerkers en klanten leven.

De code Tabaksblat werkt. Als een papieren tijger. De eerder genoemde Paul Koster zei gisteren dat "de code Tabaksblat een levende code is, die kan worden aangepast". Kijk, da's mooi. Na drie jaren papieren ontwikkeling, kan die code de komende drie jaar dus aangepast worden aan de praktijk: de vragen die er opkomen, naar tevredenheid van de vragenstellers beantwoorden.

Dag 446 Briljante maakbaarheid.

2007-04-17T08:18:00.000+02:00

Al vanaf de ontdekking hoe vuur te maken zit de maakbaarheid in onze genen. Toen we ook nog eens het wiel uitvonden, waren we niet meer af te brengen van het idee dat maakbaarheid de wereld doet draaien.
Draait de wereld om haar eigen as of om onze maakbaarheid? Een deel van het antwoord hierop vindt u in het artikel van vandaag.
Lees hieronder meer.

Money makes the world go round /*\

2007-04-17T08:16:00.000+02:00

(g.l.t. 4 min.; links: 10 min.)

Er is maar één middel dat de wereld maakbaar maakt: geld. Wie iets kan bedenken dat de wereld verandert zonder geld, zal ik onmiddelijk voordragen voor de Nobelprijs voor Vrede èn Economie.

Geld maakt ook corrupt, maar met datzelfde geld kan corruptie ook weer de wereld uit geholpen worden. Dat denkt de Afrikaanse miljardair Mo Ibrahim. Beloon niet-corrupte leiders op het Afrikaanse continent met een leuke bonus voor hun oude dag. Ze moeten wel democratisch gekozen zijn en een uitstekende staat van dienst achterlaten. Het ideetje krijgt de steun van mensen als Kofi Annan, Nelson Mandela en Bill Clinton.

Ik weet niet hoeveel een corrupte regeringsleider voor zijn pensioen bij elkaar graait, maar het bedrag dat met een zuivere levenswandel verdient kan worden mag er ook zijn. De eerste tien jaar 500 duizend dollar per jaar en daarna, zo lang men leeft, 200 duizend dollar per jaar.

Tja, waarom zou ook een Afrikaanse leider niet een goed betaalde ouwe dag hebben? Op een enkeling na, zal menig ex-president lang niet zoveel overhouden als bijvoorbeeld Bill Clinton. Dat mag wel eens rechtgetrokken worden.

Voorlopig laat meneer Ibrahim niets los over mogelijke kandidaten voor die prijs. Dat zal ook lastig worden want een beetje Afrikaanse leider weet alle ins- en outs van corruptie. Nou worden hier al snel bepaalde Afrikaanse gewoontes corrupt genoemd. dat is vaak niet terecht. De meeste Afrikanen worden opgevoed met de boodschap eerst voor familie en eigen gemeenschap te zorgen. Een poging om de armoede enigzins buiten de deur te houden. Dus helpt men elkaar waar het maar kan. Niet alleen met eten en zorg, maar ook met baantjes en huizen. Eigenlijk het soort gemeenschapzin dat Balkenende IV hier zo graag ziet.

Dat neemt niet weg dat het niet tot een grijp- en graaicultuur moet leiden die juist en koste van de gemeenschap gaat. Waar zouden die Afrikaanse leiders dat toch geleerd hebben?

Van mensen als Wolfowitz, de president van de Wereldbank? Hij is niet te beroerd om zijn vriendin, ook werkzaam bij de Wereldbank, een aardige promotie en een bonus te verstrekken. Of strekken de topbonussen in het bedrijfsleven tot voorbeeld, die ongeacht de resultaten de ledinggevenden ten deel vallen? (zie ook de top-tien van beloningsschandalen in 2006).

De gedachte dat je corruptie de wereld uit kan helpen met geld is een bizarre vondst, maar getuigt van mensenkennis. Een hebzuchtig mens maakt het niet uit hoe hij zijn rijkdom vergaart. Maar dat beloning van goed gedrag ook de grootste graaier tot een voorbeeldig landbestuurder maakt, valt te betwijfelen.

Mo Ibrahim zet misschien wel een trend. Straks raakt Wouter Bos er nog door geïnspireerd. Eindelijk ziet hij het licht en komt met een briljant plan tegen de graaicultuur alhier: topmanagers die afzien van hun riante topbonussen worden beloond met een lucratief bedrag uit het fonds voor de minst grijpgrage bedrijfsleider. Als-ie dat fonds maar niet met onze belastingcenten vult.

Dag 445 Werk aan de winkel.

2007-04-16T12:51:00.000+02:00

Voormalig minister-president Kok zag regeren vooral als 'passen op de winkel'. Dat is vandaag wel anders. Er moet met ambities aan de slag worden gegaan. Uit de gesprekken met de samenleving blijkt steeds meer hoeveel werk er aan de winkel is. Dat werk moet voortvarend worden uitgevoerd. Om te voorkomen dat het werk stil komt te liggen als een minister geveld wordt door een griepje of de zo broodnodige vakantiedagen op moet nemen, bieden wij een lucratieve oplossing. Zowel voor de overheid, als voor u, beste lezers.
Lees hieronder meer.

Werken bij de overheid.

2007-04-16T11:39:00.000+02:00

(g.l.t 4 min.; links: 12 min.)

Hoewel er flink wat overheidsambtenaren weg moeten, hebben drie menen drie voormalige wethouders uit Brabant dat er altijd nog genoeg werk overblijft voor invallers. Ze hebben een uitzendbureau opgericht, die interim-wethouders levert aan gemeenten die tijdelijke zonder bestuurder zitten. Zo kan voorkomen worden dat het werk stil komt te liggen en gemeenten hopeloos achterop raken met de uitvoering van het beleid. Dat kan natuurlijk beter.

Peterspagina presenteert het uitzendbureau 'Gansch het raderwerk' en biedt een keur aan uitzendkrachten de gehele overheid kunnen bijstaan om het raderwerk soepeltjes door te laten lopen. Vervanging van staatssecretarissen die op zwangerschapsverlof gaan, ministers die op buitenlandse reisjes zijn, complete provinciebesturen die invallen zolang de formaties nog niet rond zijn, ja, zelfs de minister-president kan met gerust hart het ziekenhuis in, als er wat aan zijn voet moet gebeuren. Uitzendbureau 'Gansch het raderwerk' levert op maat prima vervangers. Ook als de burgemeester een uurtje naar de tandarts moet of zelf de zorg voor zieke vader of moeder op zich wil nemen kan vervangen worden door een uitzendkracht die de ambtsketen waardig weet te dragen.

Onze uitzendkrachten worden streng geselecteerd en voldoen aan alle eisen om de samenleving te kunnen dienen. Onze headhunters doorkruisen het land en plukken de beste stuurlui van wal. We beschikken over een groot netwerk van B.L.O.G.G.E.R.S. (Bestuurlijk Louter Overgekwalificeerde GemeenschapsGoeroe's En Regelneven/nichten), die uitstekend inzicht hebben in wat er in de samenleving speelt en bovendien oplossingen bieden van de hoogste kwaliteit.

Heeft u interesse om voor ons uitzendbureau te werken? Laat het ons zo snel mogelijk weten en vermeld uw specialiteiten. Uiteraard verwachten wij van u dat u van alle geliberaliseerde markten thuis bent. U heeft een groot uithoudingsvermogen en bent in staat langdurige gesprekken te voeren (minstens 100 dagen bij de landelijke overheid of 60 dagen op provinciaal nivo). Natuurlijk bent u crisisbestendig en een uitstekende teamplayer (samen werken en samen leven).

Op korte termijn zoeken wij direct inzetbare jeugdwethouders, één minister en twee staatsecretarissen die het ministerie van onderwijs door het vakantiereces weten te slepen, een minister-president die de zaken waarneemt tijdens het wekelijkse uurtje kerkbezoek van de dienstdoende m.p. en een supertalent die prinses Maxima kan vervangen op 30 april.

Ook voor kandidaten met internationale ambities hebben wij interessante vacatures. In België zoeken wij twee wethouders in Etterbeek ter vervanging van de schepens die een verplichte vakantie boven het hoofd hangen. Tevens wordt een vervanger gezocht voor de minister-president als deze op verkiezingscampagne zou gaan.

In alle gevallen verwachten wij van u dat u gansch het raderwerk zonder haperen door laat draaien. Het volk rekent immers op de dagelijkse overheidsdiensten en het behoort tot uw taak te voorkomen dat het volk haat morren.

Geïnteresseerd in werken bij de overheid? Reageer nu!

Dag 444 Onbegrensde mogelijkheden.

2007-04-15T12:30:00.000+02:00

Wat zijn we toch gehecht aan vrijheid. Wat raar eigenlijk dat er dan toch tegelijkertijd allerlei morele en praktische bezwaren zijn tegen het opheffen van allerlei soorten beperkingen. Het handjevol mensen dat zichzelf geen enkele beperking oplegt, wordt door de rest van de wereld vaak gezien als bandeloze, immorele anarchisten.
Wat willen we nu eigenlijk? Of kunnen we niet kiezen? Lees meer over keuzsevrijheid in het artikel van vandaag (zie hieronder).

Keuzevrijheid (3)<>

2007-04-15T11:13:00.000+02:00

(g.l.t. 5 min.; links: 5 min.)

Ook al zijn er tal van onderzoeken die aantonen dat mensen moeite hebben met grote hoeveelheden keuzemogelijkheden, toch kiest de overheid ervoor die mogelijkheden alleen maar uit te breiden. Om dat te realiseren geeft de overheid steeds meer sectoren uit handen en laat het over aan de marktwerking. De tijd zal leren of dit een goede keuze is geweest. Ondertussen borrelen er geluiden op die aangeven dat mensen inderdaad de nodige moeite hebben met al die keuzes. De vraag moet misschien zijn: hebben mensen moeite met een overdaad aan keuzes of hebben ze moeite met de verkregen vrijheid?

Op dat laatste kom ik nog wel eens terug. Wat betreft het eerste: het idee dat keuzevrijheid alleen mogelijk is als er grote hoeveelheden keuzemogelijkheden zijn, leidt hier en daar tot het kode-effect. Het is het soort stress dat we ook kennen van de hier vaker beschreven mahsro-code. Mahsro staat voor mijn arme harde schijf raakt overbelast. De enorme aantallen codes die we kennen zijn niet meer te onthouden en waar codes het de mens makkelijker moeten maken, is het juist die grote hoeveelheid codes die weer tot ongemakkelijke bijverschijnselen leidt (van je pincode plotseling vergeten tot niet herkend worden door een bepaalde instantie als je je sofinummer niet weet).

Het kode-effect (kiezen-of-delen-ergernissen) is iets soortgelijks. Er moet gekozen worden uit zorgverzekeringen, telefoonmaatschappijen, energiebedrijven, kabelaanbieders, internetproviders, pensioenverzekeraars, informatienummers en postbestellers. En we hadden al de keuze uit grote hoeveelheden wasmiddelen in de supermarkt, zenders op de televisie en jawel, testjes, adviesburo's en kursussen die ons helpen keuzes te maken.

Kortom: ooit hadden we slechts de keuze uit het aantal wegen die naar Rome leidden, nu weten we de weg niet meer in het bos van keuzes. We worden gedwongen (!?) meer tijd aan de meest uiteenlopende keuzes te maken en dat leidt tot keuze-stress.

En hoe reageert de kiezer daar op? Hij beperkt de vrijheid! Men kiest bijvoorbeeld niet voor de nieuwe mogelijkheden, maar voor de bekende weg. Zo bleven aardig wat mensen bij hun oude zorgverzekering toen de vrijheid werd gecreëerd makkelijk over te stappen naar een andere. Of men laat de keuze over aan een ander. Aan de adviseurs, de mening van de buurman of de reclame.

Toch kiezen maar erg weinig mensen ervoor de keuzemogelijkheden drastisch in te perken. De weerzin tegen en angst voor de dwangmatige eenheidsworst die we aan communistische dictaturen toekennen is groot. Terwijl we bij de aankoop van de nieuwe zomerkleding telkens weer door twijfel overmand worden, dankzij het grote aanbod, willen we toch niet allemaal in hetzelfde Mao-kostuum rondlopen, zoals dat in China lang de verplichte dracht was.

En daarmee brengen we onszelf in de keuze-spagaat. De hang naar vrijheid veroorzaakt het ultieme dilemma. Wat willen we aan de overheid over laten en wat willen we zelf regelen? Waarom moeten er 12 soorten jam in de supermarktschappen staan terwijl we diep in ons hart drie soorten meer dan genoeg vinden? Waarom kiezen we voor vrijheid van keuzes, terwijl diezelfde vrijheid soms ten koste gaat van ons welzijn?

Misschien is een drastische beperking van keuzemogelijkheden wel beter. Maar ja, wie zijn dan degenen die mogen kiezen welke beperkingen dat moeten zijn? De overheid? Het bedrijfsleven? Wijzelf?

De redaktie hier kan maar niet kiezen. U wel? Of bent u inmiddels ook slachtoffer van het kode-effect?

(Lezenswaardige achtergrondinformatie: wetenschapper Arno Riedl, die zich afvraagt of grote keuzevrijheid wel bijdraagt aan het welzijn van de mensen).

Dag 443 Tips voor een warm weekend.

2007-04-14T12:22:00.000+02:00

Aprilletje zoet en de zomer doet het nu al goed. Ja, u ziet het, de klimaatveranderingen hebben zelfs gevolgen voor het gebruik van spreekwoorden en gezegden. Een paar tips voor dit mooie weekend:
- laat de bossen en de hei met rust;
- wees voorzichtig met water, uw tuin heeft het nog niet nodig;
- maak van de Rotterdamse marathon een zwemevenement in de Maas;
- pak een terrasje en neem vooral een siësta.
Misschien heeft u na lezing van het artikel van vandaag ook bruikbare tips? Lees meer hieronder.

Code droog. \|/

2007-04-14T11:35:00.000+02:00

(g.l.t. 4 min.; links: 15 min.)

In delen van Gelderland, Overijssel en Gelderland is 'code droog' van kracht. Een waarschuwing die de brandweer afgeeft in verband met het aanhoudende droge weer, dat leidt tot brandgevaar in bos en op de hei. Overigens vind een brandweerman dit niks bijzonders. In maart en april is er altijd al extra risico op een brandje hier en daar omdat de de meeste grassen nog verdord zijn en in struiken de sapstromen nog niet goed op gang is gekomen.
Wie een tuintje heeft zal inmiddels ook geconstateerd hebben dat de boel aardig droog begint te worden. Toch is het beter niet aan het sproeien te slaan. Alleen de bovenste grondlaag is droog. Daaronder is nog genoeg water voor uw plantjes. En omdat het beter is dat de planten diep wortelen, kunt u het sproeien beter achterwege laten.
Er is dus (nog) geen reden voor paniek. De Drentse boeren zijn zelfs uitermate tevreden met het droge weer. De grond is nu juist goed bewerkbaar en poot- en zaaigoed kan keurig op tijd de bodem in. Klein nadeeltje is dat er wel veel stof opwaait. Nou, daar weten ze op Mars alles van (zie het artikel hier van vorige week vrijdag).
Bij de Rotterdamse marathon nemen ze morgen geen risico's. Er wordt daar een stukje harder gelopen dan bij de Vierdaagse van vorig jaar. Dat wordt dus ook meer zweten, want het gaat ook morgen een mooi, warm dagje worden. Extra drinkplaatsen en goede ventilerende kleding kan ongelukken voorkomen. De organisatie geeft ook wat extra voorlichting over hoe je het beste kan rennen in dit soort omstandigheden: doe het vooral rustig aan! Het enige record zal morgen dus waarschijnlijk het warmte record zijn. Tja, dan is er voor een fanatieke snelwandelaar geen lol meer aan en kan-ie beter lekker een terrasje pakken.
Dat laatste begint toch al heel gewoon te worden. Volgens trendwatcher Adjiedj Bakas (schrijver van 'Megatrends in Nederland'), leidt de klimaatverandering er toe dat we hier steeds meer mediterrane gewoonten gaan overnemen. Dus gaan we meer barbebecuen in in parken en komen er meer terrassen.
Nou moeten we een beetje voorzichtig zijn met het overnemen van zuid-europese gewoontes. Wij krijgen namelijk een prima kans de siësta hier in te voeren. En waar denken ze in Spanje en Portugal aan? Men overweegt die middagstilte juist af te schaffen. Dat mogen ze natuurlijk helemaal zelf weten, maar laten we die mediterrane nieuwigheid alsjeblieft niet overnemen.
De redaktie is nog steeds erg nieuwsgierig naar uw ervaringen en verwachtingen wat betreft de gevolgen van de klimaatveranderingen. Klik op de 'Wat wil je zeggen'- link hieronder en maak ons deelgenoot van uw warmte-inzichten.
(In deze reeks verscheen eerder: Klimaat-orakels, Stroomstoringen, Fijnstof, Eskimo's, Dalende aankopen en Vluchten kan niet meer).

Dag 442 Ongelukkige dieren.

2007-04-13T08:29:00.000+02:00

Zouden dieren ook aan bijgeloof doen? Je leest wel eens wat over een mate van intelligentie bij dieren. Het zou dan ook best kunnen dat er onder dieren ook bijgeloof voorkomt. Dat is nu eenmaal onlosmakelijk met intelligentie verbonden, zoals mensen wel hebben bewezen, nietwaar?
De vraag is dus of de koeien die van de week zo vrolijk de wei in huppelden, zich vandaag gedeisd houden vanwege de vermeende slechte eigenschappen die deze dag en datum zouden hebben.
Meer dieren in het nieuws in de bijdrage van vandaag. Lees hieronder rustig verder.

Carnaval der dieren.

2007-04-13T08:27:00.000+02:00

(g.l.t. 3 min.; links: 12 min.)
Het is echt bij de beesten af. Het lijkt wel één groot carnaval der dieren. Misschien dat het circus de hele boel in gang heeft gezet. Dat hield van de week een presentatie om aan te tonen hoe goed de dieren het in het circus hebben. Het circus vreest voor de toekomst, als het zonder dieren verder moet. Stel dat het circus van de beesten af moet, dan is nog de vraag waar die dan heen moeten. Tentoonstellen in een museum kan in ieder geval niet, want zelfs een levende kip hoort daar niet thuis. Dat is ook dierenmishandeling. De Partij voor de Dieren gaat daar, via Esther Ouwehand (hé, familie van de Rhenense dierentuin?) in ieder geval kamervragen over stellen, zo valt in het AD te lezen in een artikel van journalist de Valk (~).
Onderschat dieren niet. In hoeverre zij een menselijke politieke partij nodig hebben is nog maar de vraag. Wie weet maken we het nog mee dat hun slimmigheid hen zelf tot parlementaire deelname in staat stelt. Een paar voorbeeldjes van dierenintellect.
De octopus heeft slechts 25 procent van de acht tentakels nodig om een fles te openen. Dat lukt ons mensen niet, want omgrekend zou dat betekenen dat wij dat met één halve arm moeten kunnen. Dat zie ik nog niet gebeuren. Al eerder kon u op dit weblog over de ongekende intelligentie van de octopus lezen.
En neem nou mieren. Niet alleen harde werkers, maar ook nog eens uitermate leep. Ze laten zich niet zomaar om de tuin leiden, zoals u wellicht zelf al menigmaal hebt mogen ervaren. Terwijl mensen overdreven lang kunnen tobben over de keuze van een huis, als er verhuisd moet worden, nemen de mieren die beslissing in een paar tellen. Dat hebben onderzoekers ontdekt, toen ze een prima nest bouwden voor de mieren. Vlakbij hadden ze ook een wat minder goed nest gezet. Maar goed, na inspectie van beide nesten, trokken de mieren dus richting kwaliteitswoning. Ondertussen zetten de onderzoekers nog een derde nest in de buurt. Vlak voor de mieren het nest van hun voorkeur wilden betrekken, stampten de onderzoekers dat ineens met de grond gelijk (over dierenleed in laboratoria gesproken). In no-time zaten de beestjes in het derde nest. Ze hadden het niet kunnen inspecteren, maar namen de gok, omdat ze het tweede nest al hadden afgekeurd (zie meer op VPRO's Noorderlicht).
Maar verder valt het wel mee met de slimmigheid der dieren. Koeien zijn weliswaar blijer dan ooit, dat ze zo vroeg de wei in mogen, ze komen niet op het idee zelf eerder uit de stal te breken.
En al die huisdieren die allergisch voor mensen blijken te zijn, kunnen niet eens wat stamcellen ontwikkelen om er een passend medicijn tegen te maken.
Misschien moeten die dieren dan maar een voorbeeld nemen aan de Latino mug. Die vindt de opwarming van de aarde helemaal geen probleem. Sterker nog, dat is een prima klimaat voor gezinsuitbreiding. En dan natuurlijk lekker met zijn allen mensjes pesten. Dat is pas carnaval!

Dag 441 Pappen en nathouden.

2007-04-12T11:50:00.000+02:00

Er zijn bloggers die menen dat het veel te stil is rond het kabinet. Weinig te vermelden, meent men. Nou, de redactie hier ziet dat wat anders. De regering is volop aan het werk. Het ziet er allemaal uit als het zo erg nederlandse polderwerk, wat vooral pappen en nathouden is.
Tijd om weer eens een blik te werpen op de toestand in de polder.
Lees hieronder verder.

De toestand in de polder (13)

2007-04-12T11:09:00.000+02:00

(g.l.t. 3 min.; links: 8 min. - klik de krantenkoppen voor het volledig bericht)

Balkenende: 'Ik moet zeggen dat ik mevrouw niet bijster orgineel vind. Samen werken is een idee dat wij al veel eerder hebben voorgesteld. Bovendien is het mevrouw kennelijk ontgaan wat wij zoal aan sport doen. Wij roepen immers al jaren dat we moeten roeien met de riemen die we hebben!'

Verburg: 'Tja, voor je een boer op andere gedachten brengt moet er heel wat water over god's akker vloeien. Daar weet ik zelf alles van. Maar ik zal tot de laatste snik vechten om Nederland voor het water te behouden. Ik neem de klimaatveranderingen zeer serieus. Ons land zal nooit een Sahara worden!"

ter Horst: "Zullen we nou krijgen? Je moet nooit twijfelen tegen terroristen. Ordeverstoring moet weer het unieke en onvervreemdbare recht van de overheid worden. Dat zullen we nooit aan de marktwerking overlaten."

Bussemaker: "In het uitertste geval zullen we de twijfelende moeders voorstellen dat ze hun kind ter beschikking stellen van de regering. Wij voeden de nieuwgeborenen dan zelf wel op tot het model staatsburger dat dit land zo hard nodig heeft. Zo kunnen de vrouwen hun bijdrage leveren aan de opbouw van de samenleving. Burgerplicht gaat boven abortus."

Robin Hood: "Het verbaast me dat Bos niet weet wat-ie er concreet aan wil doen. Ik heb mijn diensten weken geleden al aangeboden."